soul-junk!!!!

YESSSS!!!

Eindelijk, na 2 jaar wachten, gaat ‘1960′ uitkomen, de 10e langspeelplaat van souljunk. Een band die behalve frontman Glen Galaxy nooit een constante line-up heeft gehad en die ergens tussen, rock, noise, worship, avant-hop, rap, free-jazz, folk, abstracte electronica en nog een stuk of wat stijlen schippert. Een band die ondanks de overduidelijk christelijke neigingen (Glen zingt soms alleen maar bijbeltexten) nooit in het Christelijk wereldje is aangeslagen, maar daarbuiten bij een gespecialiseerd liefhebberpubliek wel!

Eigenlijk ben ik door soul-junk worship gaan apprecieren. Ik heb (ondanks mijn vineyard-achtergrond) heel lang niets gevoeld voor worship. Tot dit nummer (een live-versie die ik tot vandaag niet kende, het origineel is anders, een valse gitaar, 2 stemmen, een rammelend excuus voor een drumstel en een rommelige productie…)

Dat eerlijke uitroepen, dat raakte mij enorm… Dat rammelend maar o zo eerlijk bijbeltexten uitschreeuwen was zo’n verademing na alle gladde aanbiddingsmuziek die mij alleen gemaakt leek om de groots gemene deler te pleasen…

Met de jaren is de sound vand souljunk van lo-fi gitaren en bijbelverzen naar abstracte hiphop ge-evolueerd, met daartussen nog rock, indie en electronische experimenten. Mijn favoriet blijft de 1942 EP, een meesterwerk van heel geavanceerde folk/noise, met heel uitgebreid instrumentarium en veel gasten (inclusief sufjan steven, en leden van de danielson famile) die op sommige momenten nog lekker in koor zingen ook.

De abstracte hiphop heeft me nooit veel gezegd vrees ik, al zaten er knappe stukken tussen, maar nu eindelijk, na nog een zijprojectje met de eerste 23 psalmen op bizarre folktronica en een poging om de hele bijbel te rappen op zijn blog (zit ergen halfweg exodus) komt er eindelijk een nieuwe ‘rock’plaat uit!! En die MOET ik hebben!!!

Het andere goede nieuws is dat sounds familyre, het labeltje van Daniel Smith (danielson famile) nu alle souljunk-albums gaat heruitgeven. Hallelujah, dan kan ik eindelijk de onbereikbare platen kopen!!! Alle goede nieuws hier

hun blog/website (die meer vreemde collages en bijbelstudies geeft soms) op www.souljunk.com

En om het af te leren; mijn eigen soul-junk cover:

shalom

Bram

Danielson – trying hartz (first fruit ‘94-’04)

Danielson… Zonder tegenspreken één van de meest originele muziekgezelschappen op de planeet, maar waarschijnlijk soms ook één van de minst toegankelijke. Daniels Smiths hoog piepstemmetje dat niet altijd helemaal op de toon lijkt te zitten in combinatie met de soms heel brede freakfolk-arrangementen waarin zijn hele familie zorgt voor alles van tegendraadse koortjes tot vreemde xylofoonpartijen zal inderdaad wel vreemd zijn voor sommige mensen die niet zoals mij van experimentele muziek houden.

Maar voor de mensen die de muziek willen leren kennen zonder alle CD’s te moeten kopen (die soms uitverkocht of minstens enorms moeilijk te bestellen zijn): hier ligt nu op mijn bureau een recent uitgebrachte ‘best of’-dubbel-CD genaamd “trying hartz (first fruits ‘94 ‘04)” met een verzameling nummers uit de hele danielson famile-loopbaan tot 2004, dat is dus alles voor het magistrale recente bestverkopende album ’ships’. SPijtig genoeg betekent dat wel dat dus hun grootste *hit* ‘did I step on your trumpet‘ niet op het album staat. Maar behalve dat is het wel met een mooi overzicht van het repertoire van de danielson famile en de CD die hij onder de naam brother danielson gemaakt heeft. en ik moet zeggen ik ben terug aangenaam verrast van de originalteit en kracht van Smiths muzikale familie.

Voor de mensen die het verhaal niet kennen: Daniel Smith is ooit begonnen met de band voor een een kunstproject op school, met een paar (toen nog hel jonge) familieleden omdat hij geen andere bandleden had. Zijn eerste CD(vooral zelf opgenomen en ingespeeld) ‘a prayer for every hour’ was een extreem freaky, dissonant, lo-fi en soms echt wel beangstigend werkstuk, dat geen enkele platenmaatschappij wilde uitbrengen, tot Daniel een thuis vond bij het beginnende christelijke indielabel tooth and nail. Die kregen toen trouwens wel wat kritiek daarvoor, vooral uit hoek van de christelijke muziekindustrie, waar men het niet zo begrepen had op valse lo-fi. Maar de relatie met tooth and nail is altijd goed gebleven, en buiten de christelijke muziekwereld was er in de indie-wereld wél interesse, al was dat deels juist doordat ze zo door de christian rock wereld uitgespuwd waren… Wat er ook van zij, ‘a prayer for every hour’ is zelfs op deze best-of ondervertegenwoordigd met alleen een mooie live-versie van ‘nice of me’.

Vanaf de tweede plaat was het geluid van de danielson famile anders: breedse freaky folk-arrangementen werden minutieus uitgewerkt tot in de kleinste details, met dikwijls onverwachte instrumentaria en bizarre breaks. De band bestond ook niet alleen uit de familie smith maar had dikwijls ook ander mooi volk in de rangen zoals onder andere Sufjan Stevens, Glen en Jon galaxy (soul-junk) en John Ringhoffer (half-handed cloud), en met producers als Steve Albini. De band werd behalve voor zijn Cd’s ook vooral bekend voor zijn heel opvallende en indrukwekkende optredens, waarbij de hele band in kostuum was, en daniel zelf soms verkleed was als een enorme boom.

OP dit overzicht uit hun carriere staan dan ook niet alleen studio-versies die recht van hun CD’s geplukt zijn, maar bepaalde nummers als bijvoorbeeld ‘cutest lil’ dragon’, ‘pottymouth’ en ‘hammers sitting still’ staan er op in live-versies en andere met alternatieve arrangementen (luister naar ‘animal in every corner’) ,waardoor het zelfs voor de fans die alle platen in huis hebben een interessant verzamelaarsobject is. Als enige minpunten zou ik de afwezigheid noemen van ‘did I step on your trumpet’ en de daniel johnston-cover ‘worried shoes’, en misschien dat de live versie van ‘don’t you be the judge’ een beetje tegenvalt tegenover het origineel.

De Christelijke muziek-industrie heeftt nooit nog interesse gehad in danielson, spijtig voor hen.., maar in de wereld van de experimentele indie-rock heeft danielson terecht zijn status gekregen, en waarschijnlijk hebben ze hun plaats in de muziekgeschiedenis ook wel verdiend. Eigenlijk zouden alle mensen die graag eens iets anders horen en die va roiginaliteit in muziek houden deze CD in huis moeten halen!

shalom

Bram

U2 – no line on the horizon

Yep, hij is gelekt op het wereldwijde internet… Zoals heel veel platen tegenwoordig, maar van U2 waren we dat minder gewoon denk ik. Ik heb er alvast naar gezocht, en bevestiging gevonden waarom ik de nieuwe plaat van U2 koop wanneer hij echt uit is. En waarom het misschien wel de beste Cd sinds Achtung baby gaat blijken te zijn achteraf… Maar dat is nog even afwachten, een U2-plaat moet je veel beluisteren voor je er een definitief oordeel over geeft… Pop en Zooropa hebben mij bijna 10 jaar gekost voor ik ze echt goed begon te vinden, en ‘all that ou can’t…’ en zeker ‘how to dismantle…’ gaan vrees ik zelfs achteruit hoe meer je ze hoort…

Maar dus een bespreking van de CD. Een redelijk diverse en gelaagde plaat, als verwacht ikzelf toch wel meer als er mij een stijlbreuk en vanalle invloeden als afrikaanse percussie en arabische melodiëen worden aangekondigd (geen van beiden vielen mij op) maar het blijft natuurlijk U2 en niet sufjan stevens… Al moet gezegd dat met producers Brian Eno en Daniel Lanois die effectief in de songwriting en de line-up van een aantal nummer zitten er ook onverwachte klanken naar boven komen. Al blijft het zo dat de gitaar van the edge het merendeel van de tijd dezelfde delay-soundjes heeft…

Goed is dat ik nergens meer echo’s van deliriouS? hoor… Ze hebben hunzelf zogezegd nog eens heruitgevonden, al zijn ze in het algemeen toch minder experimenteel dan in hun ’90s trilogie achtung baby-zooropa-pop. Ik was na ‘atomic bomb’ niet speciaal van plan om hun nieuwe plaat per se te kopen, maar ik ben toch terug overtuigd…

Een song-voor-song-bespreking:

1. ‘no line on the horizon’: Rockende opener, bono zingt anders dan ik gewend ben, lekkere groove, maar ik moet er nog meer aan wennen denk ik. Echt goed live-nummer lijkt me.
2. ‘magnificent’ de eerste keer irriteerde het mij, nu vind ik het een zalig nummer waarvan ik hoop dat ze het op single uitbrengen zodat ze het op de radio spelen ipv veel van de rommel die ze nu spelen. Maar dan die intro eraf laten AUB want die vind ik echt op niet veel lijken… sorry Mr Eno.
3. moment of surrender: een lang nummer, waar pas in de helft een gitaar in te horen is… Mooie ballad, beetje in de sfeer van de passengers-plaat. Eno doet wel goed werk hier.
4. unknown caller: weer een mooie trage, met een te lange Brian Eno-intro waar dela-gitaartjes bij komen, typische ‘ooh-ooh’tjes, en leuk samen gezongen ‘reboot ourself’-refreintje, heel anders dan ik meestal van U2 gewend ben. Ook leuk Mooie instrumentale passage aan het eind, die bijna in progrock uitbarst.
5. I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight: doet een beetje aan de vorige 2 platen denken, mid-tempo rocker die leuk is om door de boxen te knallen. Goede stijloefening in U2-stijl van laatste 2 platen eigenlijk… Wel zalige one-liner: “Every Beauty Must Go Out With An Idiot”
6. get on our boots: de single, die wel leuk is, maar voor mij niet speciaal tijdloos. Typische eerste single van een U2-album wel.
7. stand-up comedy: wow. Klassiek rock’n'roll riffje op de gitaar, heel swingend… Lijkt me live echt een knaller.
8. FEZ-being born: die ‘FEZ’-intro hadden ze er van mij af mogen laten, een soort insrumentale lounge (Eno weer zeker?) met een sample van get on our boots ertussen (‘let me in the sound…’) dat van mij echt niet moest; Als het nummer loskomt blijkt het wel de moeite waard te zijn, maar toch niet het beste van de plaat.
9. white as snow: mooie folk-melodie, prachtig onverwacht arrangement (is dat een hoorn?) Niet direct wat ik verwacht van U2, maar wat en meesterwerkje!
10. breathe: weer een sterk en orgineel nummer, mooi arrangement (die piano-nootjes en strijkers!) veel afwisseling, maar lijkt me echt wel een uitdaging live (zeker in kwartet-bezetting) ook qua zang
11. ceders of lebanon: waardige afsluiter. mooie rustig, muzikaal gezien ergens tussen ‘if ou wear that velvet dress’ en ‘grace’.

Al bij al een betere plaat dan ik nog van U2 verwacht had… En één om niet te downloaden maar te kopen…

Bram

nieuwe engelstalige muziekblog

ik heb nu ook een engelstalige muziekblog: http://bramboniusmusic.wordpress.com/… Tot nu to staan er links op naar vrij downloadbare muziek van de psalters, denison witmer, soul-junk en bram cools…

enjoy

Brambonius

welcome to the welcome wagon

Om heel even een klein beetje terug te gaan van de theologische onderwerpen die momenteel mijn blog domineren naar een totaal andere passie van mij: muziek. Gisteren een CD aangekregen die ik besteld had. Ik had hem al op mp3, maar van goede muziek moet je de fysieke drager gewoon hebben, en de verpakking is zowiezo fantastisch trouwens, ik twijfel er zelfs aan om hem ook op LP te kopen, vinyl zou zeker een meerwaarde zijn voor dit soort van meesterwerkje…

‘Welcome to the welcome wagon’ is de naam van de eerste plaat van (heel origineel) the welcome wagon, wat niet zomaar een band is, eerder een familieproject dat wat hulp gekregen heeft: Om producer sufjan stevens uit de liner notes te citeren: “the Welcome wagon is not a band, but a married couple, the Reverend Thomas vito Aiuto and his wife Monique, who execute a genre of gospel music that is refreshingly plain.” Behalve Dominee Vito en zijn vrouw, is de muziek ook aangevuld met een koor en een aantal muzikanten, waaronder ook producer sufjan die zelf ook een een achttal instrumenten ter hand neemt. De plaat komt trouwens ook uit via sufjans label ‘astmathic kitty’.

Hoe klinkt nu de muziek? “Pastor and wife join voices in sared folk songs for all ages” staat op de hoes, en dat klopt wel zo ongeveer. De hierboven gebruikte term Gospel kan in dit geval voor sommigen misleidend zijn, omdat de meeste mensen daarbij denken aan een bepaalde stijl van swingende zwarte kerkmuziek, en dit zijn duidelijk blanken in hun muziceren, al lukken ze er in het lichtjes fantastische ‘but fot you who fear my name’ , geschreven trouwens door Lenny Smith,  de vader van Daniel ‘danielson’ smith’ wel even in om heel gospel te klinken. Alles bij elkaar is het toch echt wel duidelijk blanke gospel-muziek, of sacred folk, protestantse kerkmuziek met samenzang, maar dan in een hedendaags semi-orkestraal indie-jasje gegoten door de immer herkenbare sufjan stevens… Het album is gevuld met songs van verschillende songs van heel verscheidene origine, van eigen nummers en nieuwe melodiën op traditionele texten tot een paar heel eigenzinnige covers van danielson, the smiths en Lou Reed, die op geen enkele manier aan het origineel doen denken, en het geheel is heel fris, origineel en pretentieloos.  En muziek waar je gewoon vrolijk van wordt, ik toch…

Grappig is ook dat het boekje over-the-top christelijk is, net zoals de teksten en al de rest van de Cd, maar dat deze Cd waarschijnlijk een veel groter publiek zal hebben bij een niet-christelijk publiek dan in het christelijk muziekwereldje… Bij een zoeken naar nederlandstalige besprekingen heb ik ik er een paar tientallen op het net gevonden, allemaal uit seculiere hoek, en de meeste heel lovend…

Voor een gratis mp3-tje, hier op de website van het label hun lichtjes fantastische danielson-cover ’sold! to the rich man’, een prachtig gearrangeerd sufjanesk meesterwerkje, dat nog blijft hangen ook…

shalom

Bram

sounds familyre kerstmuziek

zalig pasen allemaal!!!

Een klein muziektipje: Het lichtjes fantastische platenlabeltje sounds familyre, eigendom van daniel ‘danielson’ Smith, heeft voor het tweede jaar op rij een gratis kerst-CD online staan!! Dus voor een fantastische kerst-CD met onverwachten en gezellige huis- tuin en keukenmuziek van oa danielson,  soul-junk, half-handed cloud, the singing mechanic, the innocence mission  en zelfs de altijd fantastische sufjan stevens in een heel vreemde electronische instrumentale ambient-bui… zie hun blog

shalom (vrede) op aarde

Bram

live-EP van danielson!!!

Voor de liefhebbers van goede muziek: freakfolk-familiecombo danielson is bezig met een introspectie en een best-of Cd, en gaat en ter ere daarvan niet alleen door de US of A touren, maar hebben ze ook een gratis live EP op het net gezet…

enjoy

Bram

goeie CD’s I: the cranberries – no need to argue

hallo imaginaire lezers;

Geen idee of iemand op deze planeet geinteresseerd is, maar dit is de eerste post in een reeks over de muziek die belangrijk voor mij is geweest in mijn leven. En om eens iet met de weirde toestanden te beginnen bijten we de spits af met een CD uit mijn tienertijd: ‘no need to argue’ van the cranberries.

Sommige mensen haen hem, maar het is een Cd die ik na bijna 5 jaar beluisteren goed vanbuiten ken. Niet zo spectaculaire muziek waarschijnlijk, die ergens tussen pop, rock en folk zit, en die een heel duidelijk iers gevoel heeft (iets wat ik pas veel later kon herkennen, ben pas paar jaar geleden in ierland geweest) Het is ook vooral een Cd die qua gevoel heel sterk is trouwens.

Sommige mensen houden misschien niet van de stem van zangers dolores: de naam cranberries is misschien wel goed gekozen, want de bitterzoete klank van haar stem doet wel denken aan de smaak van veenbessen. En wat een plaat… zowel in de harde als in de heel zachte passages gaat ze op de plaat door merg en been, en zowel de songs als de arrangementen passen er perfect bij. Veel akoestiche en ook mooie klanken, maarsoms toch ook een stevig rockgevoel met distortion (iedereen kent zombie wel) en veel afwisseling in gitaarsounds…
De plaat begint lichtjes met folky rocknummers als ‘ode to my family’ en ‘I can’t be with you’, en het mooie rustige ‘21′, om dan verstoord te worden door het alom bekende zombie als eerste hoogtepunt (je kan niet anders dan dat keihard zetten!) Dan wordt het rustig en heel mooi met ‘empty’, en de plaat blijft interessant…Uiteindelijk als afsluiters nog een hoogstepunt: eerst het lichtjes fantastische ‘daffodil lament’ en dan nog het titelnummer ‘no need to argue’, met alleen orgel (hoewel, als het echt kei- en kei-hard zet hoor je ergens heeeel ver weg een akoestisch gitaarje). En dat laatste nummer is echt het beste nummer dat ze geschreven hebben. En zal altijd één van mijn favorieten blijven!

Spijtig dat deze CD als tweede cranberriesplaat al hun hoogtepunt was. De volgende ‘to the faithful departed’ was nog wel leuk, ondanks heel wisselend en soms echt op het onnozele af (“I just shot john lennon”) toch nog leuk en heel energiek, maar de latere CD’s klonken veel flauwer, hadden minder energie en diepgang, en hadden niets dat mij ertoe aanzette om ze te beluisteren. Ook de solo-Cd die zangeres Dolores O’Riordan niet lang geleden maakte was niet speciaal interessant, ondanks de veelbelovende single ‘ordinary day’ die toch nog een cranberries-gevoel gaf… Maar inplaats van muzikaal volwassen geworden te zijn was het verder saaie irrelevante pubermuziek. Spijtig.

Ondertussen heb ik wel muziek die klinkt als een volwassen versie van wat de cranberries ooit deden. Ik denk aan bepaalde sferen die the innocence mission oproepen bijvoorbeeld. Maar zijzelf  hebbn dat spijtig genoeg niet kunnen volhouden. Blijft er over qua muzikale erfenis in mijn verzameling: 1 meesterwerk (no need to argue), 1 behoorlijke liefdesverdrietplaat (everybody else is doing it,…) en het wisselende maar wel leuke ‘to the faithfull departed’. en een paar goeie b-kantjes (’so cold in ireland’) en latere lichtpuntjes (‘analyse’)…

En een paar nummers die tot de beste ooit behoren in het genre van pop en rock, zo ongeveer de halve ‘no need to argue’ plaat: het titelnummer, daffodil lament, zombie, 21, empty, icycle en ode to my family… En die ga ik hier nu even allemaal keihard opzetten!!!

shalom

Bram