‘blog van Brambonius’

december 26, 2008

het volledige evangelie…

het hele evangelie…

In al mijn jaren als Christen ben ik binnen het Christendom al heel veel verschillende, en dikwijls zelfs totaal tegenstrijdige ideëen, theoriën en theologiën tegengekomen. Soms lijkt het zelfs alsof er niet één christendom is, maar heel veel verschilende ‘christendommen’, en dat soms zelfs binnen het pinkster-evangelische wereldje in Vlaanderen. Natuurlijk is het een beetje als het verhaal van de blinden en de olifant: de ene (die een poot gevoeld heeft) denkt dat een olifant een levende zuil is, de andere (die aan de staart heeft liggen tasten) denkt dat de olifant een soort levende naar beneden hangende kwast is, en de derde denkt dat de olifant een soort slang-achtig iets is, dat grillig beweegt (de slurf) en waar je beter voorzichtig mee bent…

Zo zijn er natuurlijk verschillende benaderingen, en ergens is dat natuurlijk logisch, maar soms blijft de vraag hoe dat zit met tegengestelde ideëen bij verschillende christelijke groepen (of individuen) en hoe we daarmee moeten omgaan… Het is perfect mogelijk om heel verschillende en mekaar tegensprekende theorieën te ‘bewijzen’ met bijbelteksten, dus gewoon zeggen dat het ‘bijbels’ moet zijn kan nooit voldoende zijn. Iedereen leest trouwens de bijbel vanuit zijn voorkennis en achtergrond, en zal zijn ideëen in bepaalde texten herkennen (of inlezen) terwijl iemand anders met dezelfde tekst juist iets anders gaat bewijzen. We moeten dus heel voorzichtig zijn met dat soort van ‘bijbels’ willen zijn…

Ook dezelfde woorden gaan voor andere mensen een heel andere betekenis hebben. Neem nu het voorbeeld van het ‘goede nieuws’ of het evangelie. Wat dat goede nieuws juist allemaal inhoudt hangt blijkbaar af van diegene die het uitlegt. (ook in de bijbel zelf is niet helemaal eenduidig te vinden wat juist wel en niet in het evangelie inbegrepen is) Volgens sommigen gaat het evangelie alleen over het kruis, wardoor wij vergeven zijn. volgens anderen is het ‘volle evangelie’ onvolledig zonder pinksteren, en nog anderen hebben meer oog voor sociale gerechtigheid en zijn het offer van jezus helemaal vergeten.

Ik ga voor nog een etymologische duiding bij het woord ‘evangelie’ zijn zijn allereerste context even iemand anders aan het woord laten die nog iets heel anders opmerkt: “Ik vind het altijd belangrijk om op te merken dat het Griekse woord evangelion, waarvan het woord evangelisch en evangelisatie afgeleiden zijn, een antiek woord is dat dateert van voor de tijd van Jezus. Het is een woord dat Jezus uit het imperiale lexicon heeft overgenomen, en op zijn kop zet. Bijvoorbeeld, in inscripties uit 6 VC over het hele Romeinse Rijk lezen we: “Augustus is voor ons gezonden als een Verlosser…de verjaardag van de god Augustus is voor de hele wereld het begin van het evangelie (evangelion).” De vroege evangelisten verkondigden een ander evangelie, en beloofden trouw aan een andere keizer en zweerden samen om een ander Koninkrijk te bouwen. Als we met evangelisch bedoelen iemand die het goede nieuws verspreid dat er een ander koninkrijk of supermacht, een andere economie  en andere vrede dan die van de naties, een andere verlosser dan Caesar, dan ben ik evangelisch.” (shane claiborne, voorwoord bij the irresistible revolution)

Natuurlijk is er een groot belang in het kruis van Jezus, het lam Gods dat wegneemt de zonden van de wereld, waardoor we vergeven worden en terug bij God kunnen komen. Maar is dat alleen het volledige evangelie, of is het maar een modern individualistisch afkookseltje daarvan, dat een hyper-reformatische allergie van ‘goede werken’ heeft geërfd en verder gecultiveerd? Persoonlijk heb ik altijd moeite gehad met een herleiden van het evangelie tot alleen ‘vergeving van het individu met God door het kruis’. Die hele discussie over geloof en werken is soms veel te extreem, hoe logish het ook was voor Luther om met de aflaten en alle mistoestanden daarmee te veroordelen en de nadruk op ‘solo fide’ (alleen door geloof) te leggen. Maar geloof zonder werken is dood, en het is misschien niet door uiterlijke werken dat we gered worden, maar als ons hart veranderd wordt door de wedergeboorte dan is dat wel zichtbaar in alles wat we doen…  Het is zeker zo dat de vrijzinnige kerken en het sociale evangelie iets meer dan wezenlijk missen van het evangelie wanneer ze persoonlijke verlossing door het kruis weglaten. Maar is het niet ook zo dat een evangelie van alleen persoonlijke vergeving enorm onvolledig is en de volle dimensie mist van een hele christelijk leven???

We moeten niet vergeten dat de 4 ‘evangeliën’ gaan over Jezus en zijn discispelen die het evangelie prediken, en pas op het einde het kruis vernoemen, zelfs zonder dat de nadruk ligt op vergeving door dat kruis. Dat komen we pas bij de brieven van Paulus tegen… Maar als we de evangeliën zelf bekijken, zien we een nadruk op geloven, en op discipelschap. Het grote zendingbevel zegt niet laat iedereen geloven in de juiste leer, maar juist maakt alle volkeren tot discipelen. En verder ligt de nadruk ook op ‘goed nieuws’ voor iedereen: genezing voor zieken, bevrijding voor gevangenen, etc… Niet alleen op simpel vergeving van al mijn zonden. Het belang van het kruis zelf gaat veel verder dan onze verzoening met God, ook genezing is ons deel… Maar behalve dat is het kruis ook het ultieme voorbeeld van hoe Jezus zijn evangelie van liefde uitleefde tot op shoquerende hoogte: ‘Toen wij nog zondaren waren stierf Hij voor ons’ (met de woorden van Paulus) en daarmee vervult Jezus zelf de wet van liefde, die zelfs vijandenliefde omvat…

En het verhaal van het kruis eindigt niet met de dood van Jezus, maar Hij stond op uit de dood, en wij delen in Zijn leven, en in de Heilige Geest van Pinksteren. Wat is het evangelie zonder opstanding, Pinksteren en discipelschap???

Wat wil ik hiermee zeggen? Zeker niet dat het idee dat we door Jezus’ offer verzoend zijn met God en dat we ‘wedergeboren’ worden onbelangrijk is, integendeel, maar er is veel meer evangelie dan dat. Anders zouden we niet zo’n dikke bijbel, of zelfs maar Nieuw testament nodig hebben… Waarom in hemelsnaam zouden we als Christen alleen bezig zijn met onze geestelijke geboorte? Moeten we niet groeien naar geestelijke volwassenheid? Is de boodschap van het evangelie niet veel groter dan alleen verzoening met God, en is de uitdrukking ‘een nieuwe schepping’ niet meer dan wat mystieke beeldspraak, gewoon iets dat elke dag meer realiteit moet worden in ons leven als Christen? En het evangelie gaat veel verder dan individuen ook. Heel de Schepping kreunt wachtend op het openbaar worden van de Zonen Gods… Is het evangelie niet iets dat ons hele leven moet veranderen en bepalen, dat we niet gelijkvormig zijn aan deze wereld, maar vernieuwd door een verandering van denken, omdat we de gezindheid van Christus hebben en daarin groeien?

Ikzelf ga voor een meer holistisch evangelie, dat van belang is voor elk aspect van ons leven, en van de hele wereld… If He ain’t Lord of all, He ain’t Lord at all…

shalom

Bram

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: