‘blog van Brambonius’

februari 25, 2010

psalm 51 en verzoeningstheoriën

Filed under: Christendom — Tags: , , , , , , , , , , , — brambonius @ 3:10 pm

Afgelopen zaterdag was ik aanwezig op een bijbelstudie van onze jeugdgroep, en op een zeker moment was er een gesprek over een deel van psalm 51, dat geprojecteerd was op een groot scherm. Toen ik het laatste deel ervan liet inzinken kwam ik met een aantal theologische vragen die de discussie helemaal off-topic zouden brengen, en vermits die al aan het escaleren was bleef ik dus maar stil. Maar omdat ik die gedachten niet echt onbelangrijk vond ga ik ze een sop een rijtje zetten voor de lezers van mijn blog.

Ik zal starten met de bijbelverzen uit psalm 51:  12 Schep, o God, een zuiver hart in mij, vernieuw mijn geest, maak mij standvastig,13 verban mij niet uit uw nabijheid, neem uw heilige geest niet van mij weg. 14 Red mij, geef mij de vreugde van vroeger, de kracht van een sterke geest. 15 Dan wil ik verdwaalden w wegen leren, en zullen zondaars terugkeren tot u. 16 U bent de God die mij redt, bevrijd mij, God, van de dreigende dood, 17 Ontsluit mijn lippen, Heer,
en mijn mond zal uw lof verkondigen. 18 U wilt van mij geen offerdieren, in brandoffers schept u geen behagen. 19 Het offer voor God is een gebroken geest; een gebroken en verbrijzeld hart zult u, God, niet verachten.

De eerste verzen zijn heel bekend, ‘create in me a clean heart’ van Keith Green, wat we soms zingen in onze kerk, is daarop gebaseerd, maar dat is nu niet het put…. De psalm is geschreven door Koning David nadat hij één van de grootste vandaden uit zijn carriere had begaan: Hij had een mooie vrouw zien baden, en dus had hij haar man (die officier was in zijn leger) op een missie gestuurd die zijn dood betekende, zodat David zijn vrouw kon nemen… David is dus zowel een moordenaar als overspelig, en hij komt tot inkeer en beseft wat hij gedaan heeft (met wat hulp van de profeet Nathan) en bekeert zich, en dat is wanneer deze psalm geschreven is. Dus de context van deze woorden is duidelijk: de psalm gaat over de redding en vergeving vanuit het gezichtspunt van een serieuze zondaar die zich bekeerd heeft en die herstel zoekt. Het gaat over hoe God vergeeft (en we mogen niet vergeten dat dit zich afspeelt lang voor Jezus en het kruis)

Met deze woorden op het scherm dacht ik na over het ‘basis evangelisch verhaal’ over verzoening door het kruis van Jezus dat ik zo dikwijls heb gehoord in mijn Christelijk leven: de mens is zondig, en God kan hem niet zomaar vergeven, zonde is daar te serieus voor, en dus moet er iemand gestraft worden. God moet iemand kunnen straffen en heeft bloedvergieten nodig om in staat te zijn om mensen te vergeven. Vandaar dus alle offers in het oude testament, waarin het dier een vervanging is voor de zondige mens dat sterft in zijn plaats. Maar deze offers waren nooit genoeg, en dus moest Jezus komen om Zijn bloed te geven, en de straf in onze plaats op zich te nemen, zodat God in staat zijn om ons te vergeven eens en voor altijd..

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat God bloed nodig zou hebben om in staat te zijn om ons te vergeven, maar voor lange tijd was het voor mij een mysterie dat ik niet in vraag stelde. Zelfs al had ik filospfische en theologische tegenwerpingen, en kende ik bijbelverzen die iets helemaal anders zeiden dan dat God offers en bloed nodig had om in staat te zijn om te kunnen vergeven, als Hosea 6:6 Want liefde wil ik, geen offers; met God vertrouwd zijn is meer waard dan enig offer. Verzoening leek me meer een verstel in relatie dan een betalen van een straf aan God voor Hij ons kon vergeven. Maar de strafvervangingstheorie over verzoening wordt zelden in vraag gesteld en gezien als de basis van het Christendom voor veel evangelische en vooral (neo)-gereformeerde Christenen.

Later toen ik meer las over het onderwerp ontdekte ik dat het niet ‘de enige ware bijbelse waarheid’ is, maar gewoon maar één van de vele verhalen die probeert uit te leggen hoe Jezus’ kruis ons redt. Er zijn verschillende theoriën over die verzoening, maat dat is iets waarvan ik denk dat de meeste evangelischen niet op de hoogste zijn, behalve als ze serieuze theologie gestudeerd hebben. Maar ondanks dat zijn de meesten van ons wel vertrouwd met een andere versie van het verzoeningsverhaal, en ik ben bang dat ik nog steeds problemen met deze versie heb. De God die bloed eist klinkt te heidens voor mij, en het maakt God redelijk zwak in mijn ogen. Het is vreemd dat de almachtige God niet in staat zou zijn om ons te vergeven zonder iets te moeten straffen en doden. Maar zelfs al is de bijbel duidelijk dat JEzus’ kruis ons redding brengt, hoe dat gebeurt is veel minder duidelijk, en in de lange geschiedenis van de kerk zijn er dan ook verschillende versies en uitleggingen geweest van het verzoeningsverhaal, en er zijn verschillende beelden en metaforen gebruikt geweest om het uit te leggen.

Zelfs al zijn ze er zich niet bewust van, er is een andere versie waar de meeste evangelischen mee vertrouwd zijn: het krachtige beeld dat C.S. Lewis gebruikt in het narnia-verhaal: Edmond de verrader is een zondaar, en daardoor het rechtmatige eigendom van de heks (het Kwaad) en de leeuw Aslan geeft zichzelf in de plaats van Edmond aan de heks om gedood te worden. En dan wordt de dood omgedraaid en is het kwaad verslagen. Twee andere oudere beelden van verzoening kunnen uitgelegd worden met dit narnia-verhaaltje en dat is geen toeval: Lewis was een professor in middeleeuwse litteratuur en hij hield zelf niet van de stravervangende verzoening… Wat nodig in dit verhaal is niet dat iemand gestraft wordt maar dat de zondaar gered wordt van zijn gebondenheid aan het kwaaf, en bevrijd van de vernietiging die meekomt met slaaf van het kwaad zijn.

De eerste theorie is de zogenaamde losprijs-theorie: Jezus geeft zichzelf als een losprijs in onze plaats over aan de ‘andere kant’ (satan, dood, het kwaad) Wat is het verschil hier? We hebben nog steeds het idee van het offer, en Jezus die onze plaats neemt, maar iets is omgedraaid: het is niet God die het bloed van de zondaar eist, maar die van ons zondaars houdt en zichzelf opoffert en overgeeft aan het kwaad waarvan we gered moeten worden en dat ons niet wil laten gaan. Jezus geeft zichzelf over als een losprijs aan dat kwaad (in onze plaats!) om ons te bevrijden. Een andere verwante theorie van de eerste kerk, met ee lichtjes andere insteek is wat nu de Christus Victor theorie genoemd wordt, waarin de nadruk gelegd wordt op Jezus die door de dood niet overwonnen kon worden en die de dood omgedraaid heeft, en zo overwinning op het kwaad heeft behaald waarin we allemaal kunnen delen. Dus hier hebben we een sterk opstandingsthema, wat niet onbelangrijk is: Het christendom heeft geen betekenis zonder de opstanding, waarin we allemaal delen als Christen.

Natuurlijk zijn er nog andere verzoeningstheorën voorgesteld geweest in de lange geschiedenis van de kerk. Het al eerder genoemde verhaal van de strafvervanging, dat favoriet is van veel evangelischen en (neo-)calvinisten stamt van de ‘satisfaction theory’ van Anselmus in de elfde eeuw. Een andere theorie is het voorbeeldmodel, dat zegt dat Jezus’ offer nodig was om een voorbeeld te geven van geloof en gehoorzaamheid om de mens te inspireren om gehoorzaam te zijn aan God. Dus hier is het offer van Jezus belangrijk als het culminatiepunt van gehoorzaamheid aan de wet van liefde, waarin Jezus zelf zijn leven geeft… (Niemand heeft grotere liefde dan dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden…)

Maar, zoals ik al zei, al deze theoriën en een hele hoop andere zijn alleen maar theoriën om uit te leggen hoe Jezus ons redt. Niet alle theoriën zijn gericht in de eerste plaats op het kruis en de opstanding: De orthodoxe kerk zegt dat de incarnatie op zuch al reddende kracht heeft, en de anabaptisten leren ons dat het volgen van Jezus woorden en leven als zijn discipelen ons redt. En van sommig pinksterdenken kunnen we leren dat de Geest die kwam met pinksteren ons redt….

De meeste van deze ideËen dateren van lang na de tijd van de eerste kerk en de schrijvers van het Nieuwe testament. Geen van alle kan dus gezien worden als ‘bijbels’. (de strafvervanging als ‘einge bijbelse versie’ omdat het met een paar bijbelverzen kan worden geïllustreerd is slechte theologue, en ontkent een hele hoop kerkgeschiedenis…) Ik bekijk ze graag als verschillende vensters die uitkijken op iets dat te groot is om te begrijpen met ons menselijk verstand.. Het belangrijkste is dat Jezus ons gered heeft door onze plaats te nemen, en de dood overwonnen heeft zodat wij kunnen delen in de opstanding.

Wat ik nog wil toevoegen: het heeft geen enkele betekenis als we alleen in theorie gezegd zijn. Als we gered zijn van de gebondenheid van de zonde en vernietiging, en verzoend met God, dan moeten we het Leven omarmen en ons losmaken uit wat ons vernietigt. We moeten een leven leven in harmonie met het Leven, het Leven dat heel de wereld rond ons ook nodig heeft…

shalom

Bram

6 reacties »

  1. hey Brambonius,
    ge hebt een schoon hart, nederig, zoekend en hongerig naar gerechtigheid, Gods zegen broer!!!
    we hebbe mekaar zo hard nodig denk ik!
    moge God de Almachtige ons samen brengen!
    veel liefs!!!
    Shalom
    check de Psalters wside nog s

    Reactie door bram beels — februari 25, 2010 @ 6:58 pm

  2. Misschien niet verschillende theoriën, maar meer aspecten van hetzelfde verhaal. Of zijden van dezelfde diamant. Past bij Antwerpen🙂 Je verwijst zelf al naar die vensters.
    In het Grieks zijn er meerdere woorden voor verzoening. Daar heb ik me ooit eens in verdiept. Dat wijst al op de te onderscheiden aspecten van één en hetzelfde. Overigens heb ik geen moeite met bloed om te kunnen vergeven. Niet dat God dat eist of per se nodig heeft, maar elke eisende partij wordt zo de mond gesnoerd. Zonder een diepgeworteld idee van plaatsvervanging door een ONSCHULDIG slachtoffer en GODZELF die de prijs betaalt, is een bloedoffer vrij bizar. Vandaar ook dat de O.T-offers een heenwijzing waren en geen doel op zich.
    Zomaar een reactie, of ben ik te belerend???

    Reactie door John Miller — februari 25, 2010 @ 8:18 pm

  3. Ik herken veel in wat je schrijft. We hebben inderdaad bijbelteksten die laten zien dat God geen offers en bloed nodig heeft (ze voldoen niet), maar tegelijkertijd een reeks voorschriften waarin tot detail verteld wordt hoe offers moeten worden gebracht. Ik denk dat God ook niet onze aanbidding nodig heeft – Hij heeft niets nodig. Wel verlangt Hij naar onze liefde en toewijding. Jezus zei tegen de Samaritaanse vrouw (in een discussie over de ware plek van aanbidding): “Maar er komt een tijd, en die tijd is nu gekomen, dat wie de Vader echt aanbidt, hem aanbidt in geest en in waarheid. De Vader zoekt mensen die hem zo aanbidden, want God is Geest, dus wie hem aanbidt, moet dat doen in geest en in waarheid.” (Joh 4) De grote lijn van de bijbel maakt m.i. duidelijk dat God op ons hart uit is.
    Ook de woorden van Paulus in Romeinen 12 geven ons een belangrijk inzicht: “Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen, want dat is de ware eredienst voor u. U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is.”
    Jezus was gehoorzaam aan God, zocht voortdurend zijn wil. God wil dat wij naar dat volmaakte beeld veranderen en dat wij op dezelfe wijze UIT LIEFDE onze wil ondergeschikt maken aan zijn volmaakte wil. Lees in dit verband (als je zin hebt) mijn overdenking “Wees ook eens genadig voor jezelf” die ik vanmorgen op mijn Vrijspraak blog plaatste.
    Hartelijke groet!

    Reactie door abspoel — februari 25, 2010 @ 9:24 pm

  4. Toen ik je overweging las, kon ik daar mijn eigen gedachten er wel ik herkennen, vooral de vraag hoe Jezus bloed ons nu kan vergeven, vanuit de strafvervangingstheorie. Ik moest er aan denken dat het m.i. God niet gaat om het zien van bloed, het gaat om leven dat leven geeft, daarom vieren we ook de Eucharistie, het Leven, Jezus geeft zich zelf in brood en wijn om ons het leven te geven. Wij zien wat zonde doet met het leven: het gaat kapot, gaat dood. Wij kunnen eruit leren dat de zonde in ons de dood bewerkt, onze ziel leeft een beetje minder, herstel is nodig als we in leven willen blijven: de oproep tot berouw en bekering.
    Groet,
    Mariamne

    Reactie door Mariamne — februari 26, 2010 @ 7:10 pm

  5. O, mijn reactie kon zeker niet door de beugel?

    Reactie door John Miller — maart 1, 2010 @ 9:22 pm

  6. @John: ik zag nu pas dat om één of andere reden je beide comments in mijn spamfolder zaten.

    sorry

    Reactie door brambonius — maart 29, 2010 @ 1:05 pm


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: