‘blog van Brambonius’

april 27, 2009

relevantie of opoffering??

In onze westerse cultuur zijn we schuldig geweest aan het normaal maken(to sanatize) van het evangelie. In uitzoeken hoe we op een relevante manier Christus kunnen delen, zijn we vergeten dat de gekruisigde Christus een struikelblok is voor sommigen en een dwaasheid voor anderen. (zie 1 Cor 1:23) In ons verlangen naar een relationele aanpak , zijn we boord gegaan met ‘vriendschapsevangelisatie’, alleen zijn we vergeten hoe we vrienden moeten zijn, zeker met iemand die anders is dan ons. We leven in zo’n comfortabele en tolerante cultuur, dat we hebben vergeten hoeveel het kost om ons geloof te delen. Temidden van al onze preken over ‘succes theologie’ zijn we de plaats van opoffering(sacrifice) vergeten.(…)Doorheen de geschiedenis betekende over Jezus spreken lijden. Jezus waarschuwde ons dat het zo zou zijn, sprekend over de zegen die zou komen ‘mensen smaden, en vervolgen, en liegende alle kwaad tegen u spreken, om Mijnentwil’ (mattheus 5:11) Lees eender welk goed boek over Christelijke martelaars, en je komt de eerste bisschoppen tegen, waarvan sommigen zo bang warend at ze leefden ‘als levende martelaren’. DE koptische kerk doorstond de ‘eeuw der martelaren’. Je kan ook lezen over de voor-reformatorische hervormers als Jan Hus, die aan een paal verbrand werd voor ketterijen die voor velen onder ons normale leer zijn. En over de christelijke slachtoffers in de grote oorlogen, zoals de ontelbare Hongaarse priesters die vermoord werden tijdens en vlak na de tweede wereld oorlog, eerst door de nazi-bezetters, en daarna door de sovjet-bevrijders.

(…)Het offer en de kost van missie kan niet genegeerd worden. Maar wat betekent dat voor ons? Misschien zijn onze levens veel te comfortabel om te beginnen oncomfortabel te leven. Misschien zijn we te verlegen van de uitdaging van het evangelie om anderen uit te dagen.

Mijn grootste angst voor de ‘boiler rooms’ die zich over de hele wereld ontwikkelen is dat ze te comfortabel worden, dat het offer en de kosten minimaal zullen worden. Onze boiler room zouden zich op de moeilijkste plaatsen moeten bevinden. Tussen de armsten der armen, onder hen die verloren zijn zelfs voorbij we kunnen indenken, zouden wij moeten aanwezig zijn in de naam van Christus, en zo een welriekend ‘ofer van lofprijs’ worden (heb13:15) als we onze leven neerleggen als levende offers (rom 12:1) Het is daar dat het Koninkrijk komt!

De bovenstaande text komt uit het boek Punk monk, van Andy Freeman en Pete Greig, over hun ervaringen met neo-monastiek zoals die gegroeid is uit de 24-7 beweging. Een meer evangelische vorm van new monasticism, die misschien meer op St-Benedictus dan St-Fransiscus gebouwd is, zonder een echt anabaptistisch/anarchistisch kantje zoals bij Shane Claiborne en Ruthba wel aanwezig is. Het woordje ‘boiler room’ gaat zowel over de gemeenschap als over het gebouw waar ze hun gebedsruimte hebben. Maar hoe interessant dat ook is, dat is niet de reden waarom ik dit stukje vertaald heb…

Het statement in de eerste allinea heeft mij aan het denken gezet. Proberen we in onze pragmatisch evangelische neigingen dikwijls  niet teveel om het evangelie te polijsten, glad en verkoopbaar te maken? Ik denk enerzijds dat er een spanningsveld is tussen maatschappelijk relevant willen zijn of ‘contextualiseren’ enerzijds, en het niet verliezen van de aanstoot en de dwaasheid van de gekruisigde christus…

Als we het over het eerste hebben: we moeten de taal gebruiken van de cultuur waarmee we communiceren. we moeten ons niet wegsteken in een subcultuur en mensen proberen te bekeren tot ons cultuurtje, maar we moeten mensen bij christus brengen. Veel van de dingen waar we mensen mee wegjagen van Christus zijn de aanstoot van ons Christelijk wereldje, die mensen wegjaagt lang voor ze Christus genoeg leren kennen..

En dan pas krijgen we het probleem dat de gekruisigde en opgestane Christus voor velen belachelijk of zelfs afstotelijk is. Dat is niet te vermijden, en dat is gevolg van onze vrije wiil als mens… sommigen gaan de boodschap van Jezus die zichzelf opofferde voor ons en onszelf opdraagt om elke dag ons eigen kruis op te nemen en hetzelfde te doen niet aanvaarden.

Hoe dikwijls laten wij het zover komen dat mensen ons smaden en kwaad van ons spreken, niet omdat we anders zijn, of omdat we Christen zijn, whatever dat is, maar omdat ze weten wat de boodschap van Christus is en ze die afwijzen? En als dat het geval is, gaan we ons dan gezegend voelen, zoals Jezus zegt in Mattheus 5?

Om terug te komen op die relevantie, we moeten Jezus zo communiceren dat ons publiek ons begrijpt. Jezus gebruikte ook alledaagse beelden voor de gewone judeëer uit zijn tijd: schapen, vijgenbomen, druiven,… en we moeten de boodschap zo vertalen dat ze te begrijpen is. Paulus zegt ook dat hij jood met de joden werd, en griek met de grieken, etc…

Maar als we alleen hip en relevant willen zijn, dan ontzenuwen we de kern van de boodschap. Jezus kwam niet om ons cool te maken, maar om ons te leren onszelf nederig te maken… Alle wereldse eer en de lof van mensen zouden niets voor ons mogen betekenen…

Alle eer aan Hem!

shalom

Bram

oktober 12, 2008

wat gedachten van Bram de verwarde christen

Filed under: bijbel, Christendom, evangelie, filosofie, theologie — Tags: , , , — brambonius @ 4:18 pm
hallo medechristentjes,
 
Ja, hier ben ik (Bram Cools!) dan toch terug met mijn ‘hallo medechristentjes’, na een ‘korte pauze’ en een ‘laatste’ keer begin ik nu toch opnieuw met het emailsgewijs doorsturen van gedachte over geloof, en hopelijk voor langer dan 1 briefje.. Deze eerste is een beetje een onsamenhangend samenraapseltje van gedachten misschien, maar het toont goed waar ik verder over wil schrijven, nadenken aan de slag gaan, en mezelf bekeren…
Ik zet deze dingen nu trouwens op mijn blog; zodat er daar gereageerd kan worden.. Verder ben ik ook mijn adressenlijst kwijt trouwens dus veel van mijn oude lezers zal ik niet meer bereiken hier mee… wees welkom om mee te reageren hier , mee na te denken en mee op stap te gaan… (terugmailen naar dit adres kan ook natuurlijk…)  
Bram
 
okay,…
waar beginnen we mee? Met ongeveer hetzelfde als toen die keer dat ik zogezegd het doek liet vallen over “hallo medechristentjes’:
 
 Ikzelf  ben dus ondertussen al een heel mensenleven ‘christen’, en ik vraag me hoe langer hoe meer echt af wat dat woord echt betekent. Wat betekent het om eenvolgeling te zijn van Jezus Christus? Af en toe  kijk ik rond in het Christelijk wereldje en vraag ik me af waar Jezus verstopt zit in het Christendom, er zit soms zo een verschil tussen de woorden van Jezus en ons, en een afstand van ongeveer 2000 jaar…. Er is genoeg christelijk spul te koop, van CD’s en boeken tot christelijke pepermuntjes of sudoku-puzzels (echt!) en op al mijn vragen ga ik op het internet niet één maar veel antwoorden vinde als ik zoek… Maar is dat wat Jezus bedoelde? Is dat wat ik nodig heb? Groei ik daarvan als Christen, of komt het Koninkrijk van God dichter zo?
 
Is het wenselijk of zelfs mogelijk het christendom te reduceren tot ‘geloof dit dit en dit, neem Jezus aan als redder en dan ga je naar de hemel en is het verhaal af”, of dan begint de discussie over ‘dit dit en dit’ en over wie wel en wie niet gered is… En daar kan een mens zo moe van worden… 
Was dat alles ooit de bedoeling? De eerste Christenen werden de ‘mensen van de Weg’ genoemd en hadden gewoon een heel andere levensstijl dan de rest van de maatschappij. Nergens wordt in de bijbel iets gezegd over simpelweg een een leerstellig ‘dit dit en dit’ aanvaarden en dan naar de hemel gaan als kern van de christelijke religie… Integendeel, als Jezus (of Johannes de Doper, of de oudtestamentische profeten) oproepen tot een ‘bekering’, waar gaat het dan over? Zeker niet over verstandelijk geloven, het gaat over een hele verandering van leven, niet in de eerste plaats van ideëen, maar een verandering van hart, van de hele mens. Zoals Jacobus die zegt dat geloof zonder werken dood is. Over relatie met God en de medemens als prioriteit van waaruit we leven. 
 
Veranderde mensen, veranderde harten, veranderde prioriteiten. Een leven dat om Jezus draait, dat God meer vertrouwt dan de wereld, en dan het geld. De eerste Christenen stelden echt God en de gemeenschap in liefde boven alles, en dat betekend. Ze weigerden de keizer als God te aanbidden, en weigerden mee te gaan in de wegen van de wereld. Integendeel ze leefden in bijna communistische groepjes samen, deelden wat ze hadden ook met de armen, en waren gewoon duidelijk ‘apartgezet’ (één van de vertalingen van het woord ‘heilig’ trouwens) en vormden zo een bedreiging voor de orde van de romeinse wereld (en werden om die reden vervolgd…)
 
En dan heb je onze wereld… Ik heb zeker als tiener veel preken gehoord over radicaal zijn als christen en dergelijke, al veel liedjes gezongen die zeiden
dat ik mij helemaal aan God geef, en ga maar verder… En toch blijft het maar bij die woorden. Ik ben niet radicaal anders. Ik geef God niet de eerste
plaats, en liefde tot de medemens niet de tweede plaats. In theorie zou ik dat willen, maar kan ik mij daar zelfs maar iets bij voorstellen? God echt de
eerste plaats geven en prioriteit maken voor alles, inclusief al mijn bezittingen, interesses, reputatie en alles? Het is zo makkelijk gezongen allemaal,
maar bestaat zoiets wel in de praktijk? Hoe verschillen wij van ‘de wereld’? Kan een niet-christen aan ons zien dat we anders zijn? Zou een onderzoeker die zonder de bijbel te kennen christenen gaat ooit onderzoeken ooit iets merken van het grote gebod om God boven alles en onze naaste als onszelf te zien? Iets van de woorden van Jezus die bol staan van een schandalige liefde die we zouden moeten hebben, waarbij we zelfs onze vijanden lief moeten hebben, onze andere wang toekeren, ons hemd erbij geven als ze onze jas eisen (of onze GSM als ze onze mp3-speler willen pikken?) geld uitlenen aan wie niet kan terugbetalen?
Of hebben we gewoon de ‘ikke en de rest kan stikken’-mentaliteit van de wereld, consumeren we gewoon mee in het koninkrijk van de mammon, en is ons christendom maar een hobbie als een andere?
 
ik wil het niet meer zo…
 
Vader, Zoon, Heilige Geest
Leer mij U liefhebben boven alles,
en mijn naaste als mijzelf
niet in woorden
maar in het echte leven
 
Laat Uw Koninkrijk Komen
Uw wil gebeuren op aarde
zoals in de hemel
 
shalom
 
Bram

december 2, 2007

het doek valt over ‘hallo medechristentjes’

Filed under: Uncategorized, websites — Tags: , — brambonius @ 12:37 pm

 gegroet lezers; 

Lang is het ondertussen wel geleden dat ik de wereld lastigviel met mijn onregelmatig emailmagazine ‘hallo medechristentjes’, waarin ik mijn ideëen deelde over vanalle zaken die meestal wel iets met het geloof te maken hebben. Tijdgebrek en andere zaken hebben dat naar de achtergrond doen verdwijnen, al ben ik natuurlijk niet gestopt met denken. Ondertussen is er heel veel veranderd, in mijn leven, en soms ook in mijn ideëen… Maar hier toch een kopie van de laatste editie, waarmee ik dit hoofdstuk van ‘hallo medechristentjes’ volledig afsluit nu… (al zegt die misschien niet zoveel nieuw…)  

De rest van mijn ideëengoed zal op deze blog worden gezet…

<=-:-En dan nu het hoofdartikel: ‘ik ben christen’-:=>

hallo medechristentjes,

Ik ben Christen, dat wil zeggen: Ik ben een volgeling van Jezus Christus, God zelf die mens geworden is. Jezus Christus, die kwam om ons te leren en een voorbeeld te zijn, maar vooral ook als ‘lam Gods, dat wegneemt de zonde van de wereld’, door het offer aan het kruis…

Dat gezegd zijnde, loop ik soms verloren in het Christendom. En dat niet alleen in het pinkster/evangelische hoekje ervan -wat eigenlijk maar een takje is van de geschiedenis van het Christendom, ergens in de grotere stroom van het protestantisme- maar soms ook in het geheel. De hele geschiedenis van de kerk lijkt me zo on-Jezus, van keizer Constantinus en de kruistochten tot George Bush, van Cromwell tot de moderne TV-predikanten en de ‘God hates fags’-kerk van Fred Phelps. Het hele evangelie lijkt soms vervormd tot ‘zalig zijn de rijken, zalig zij die anderen verpletteren en oorlog voeren, zalig die de hemel voor hunzelf en hun kleine groepje opeisen en met plezier al de rest in de hel zien branden, zalig die Gods naam misbruiken en God in hun broek steken, zalig zijn zij, want ze zullen groot zijn in deze wereld, aanzien hebben en geschiedenis schrijven!’

Ikzelf lees totaal andere dingen in het evangelie, en als dat niet zo was dan zou ik ondertussen al mijn interesse in het christendom -met rede- hebben verloren! Als Jezus niet iets te bieden heeft dat deze wereld en zijn jungle-wetten en ego-aanbidding overstijgt, dan heeft het allemaal geen zin, dan is het deel van het probleem zonder dat er zelfs maar schijn van een oplossing is…

Ik wil de lege wegen van deze wereld niet volgen, ik wil Gods wegen volgen, en dat niet alleen maar in woorden, maar met heel mijn leven. Ik heb het zoveel gezegd en gehoord, maar ik heb toch het gevoel dat ik er lichtjaren vanaf sta en maar stapvoets vooruit kom. En toch zingen we in de kerk, dikwijls zelfs zonder na te denken, liedjes met texten als:

Jezus, alles geef ik U,
wat ik ben en heb
en wat ik ooit zal zijn.

Al mijn hoop,
mijn plannen en mijn tijd
leg ik in uw hand,
vertrouw ze aan U toe. (opwekking 582)

Hoe dikwijls zingen we texten als deze zonder er zelfs maar over na te denken wat die woorden inhouden? Als ik deze text hier zo overlees, denk ik niet aan af en toe als Christenen samenkomen en verder gewoon meedoen met de stroom van de wereld, ik denk eerder bijna aan een soort kloosterleven, of minstens aan een leven van mensen die in alles aan God denken, die Gods wegen belangrijker vinden dan de valse goden van consumptie, materialisme, kapitalisme, van de aanbidding van het zelf, belangrijker dan de valse religie van zogenaamde democratie, van de illusie van vooruitgang, dan de afleiding en propaganda van de massa-media, etcaetera. Die God op de eerste plaats stellen, en mensen op de tweede plaats boven alles wat materieel is, of boven hun eigen eer en trots…

Zo zou ik zelf willen zijn, nee wacht, zo zou ik moeten zijn als ik mezelf Christen durf te noemen… Niet van deze wereld, maar wel erin, als licht en zout, als ambassadeur van het Koninkrijk dat al onze scheppingen en systemen overstijgt.

Maar soms weet ik toch niet helemaal hoe… Heilige Geest help me alstublieft!!!!

shalom

Bram

ps: het hele ‘hallo medechristentjes’-archief staat op http://medechristentjes.web-log.nl (danku Ilse Driesse!!!)

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.