‘blog van Brambonius’

juli 28, 2010

evangelie = vermijden van de hel??

op de pastoralia-blog van Jason Coker is er een interessante discussie bezig binnen de comments van een blog post over fundamentalisme, waaruit ik dit stukje pluk ter discussie… Jason verdedigt hier het idee dat “redding” in de bijbel niet in de eerste plaats met de hel te maken heeft, en dat het evangelie dus ook niet in de eerste plaats gaat om gered worden van de hel na dit leven!

Ik geloof dat er een verschil is tussen “redding” en het vermijden van de hel. Laat me het zo zeggen: Ik denk niet dat de hel het probleem is dat God oplost met het evangelie. God redde de hebreërs niet van de hel met behulp van Mozes, Hij bevrijdde ze ui de slavernij in Egypte. God redde Abraham niet van de hel, Hij bervijdde hem van kinderloosheid (en zijn vijanden). God bevrijdde de Israelieten niet van de hel, maar van de Filistijnen. God sprak niet door de profeten tot de ongehoorzame natie van Israel over de redding van mensen uit de hel, hij sprak over het redden van weduwen en wezen. Jezus bracht zijn evangelie niet als een bevrijding van de hel, hij bracht het als redding uit de ballingschap van een gebroken wereld, in een herstelde wereld (het Koninkrijk hier en nu). Paulus gaf ons geen evangelie van bevrijding van de hel, hij bracht het als een redding van onze scheiding van God (hier en nu) en van onze geweldadige verdeeldheid tegenover elkaar in etnische en religieze strijf.

Het punt is dat “redding” altijd, van het begin van de bijbel tot aan het einde, eerst en vooral gegaan heeft over gered worden van gebondenheid en lijden in dit leven, en veilig overgebracht te worden naar een door God gegeven leven van vrijheid en vrede hier en nu. Wat er ook gebeurt na dit leven, het is ondergeschikt aan het evangelie.

Ik ontken niet dat er een oordeel gaat komen. I geloof dat er één komt. Maar “redding” is niet in de eerste plaats gered worden van datgene wat wij de hel noemen. Hel is een minder belangrijk en relatief obscuur concept in de schrift dat zelden genoemd wordt in vergelijking tot de de volumes aan schriftgedeelten die spreken over de helsheid van onrechtvaardigheid in dit leven. “Redding” is gered worden van gebondenheid van allerlei soort te midden van de gebrokenheid van deze wereld, die ons een voorproefje brengt van het Komende Koninkrijk dat nu gevestigd is, en partnerschap in het brengen van dat herstel hier en nu.

Dit is trouwens wat er bedoeld wordt met ‘eeuwig leven’. Deze woorden verwijzen niet naar een geestelijk, lichaamsloos eeuwig bestaan (dat wij gewoonlijk ‘hemel’ noemen) Het is een nieuwe kwaliteit van bestaan hier en nu waarbij we een leven uitleven dat van de vader uitstroomt, op aarde. Ik ben er redelijk zeker van dat dit leven na de dood verder gaat, en de schrift schijnt dit te leren. Maar dat is niet het punt van het evangelie.

Wat denken jullie?

shalom

Bram

Advertenties

november 5, 2009

Post-conservatief en post-liberaal Jezus volgen! (2)

(zie deel 1)

De beide woorden uit de vorige post, post-conservatief en post-liberaal (die ik denk ik voor de eerste keer bij Brian McLaren heb gelezen) duiden er misschien wel op dat een evolutie die eigenlijk al ten tijde van de verlichting een tweedeling begon in het Christendom bij sommige mensen terug overbrugd is. Maar daarvoor moeten we terug de geschiedenis in:

De verlichting bracht de wetenschap, gestoeld op een naturalistisch wereldbeeld, en een heel sterk empirisch en rationalistisch kader dat de kerk niet kon negeren (behalve dan de Amish…), en hoe daarop reageren bracht een enorme breuk: sommigen deden alles om dat tegen te gaan (al namen ze wel de spelregels van de discussie over) en anderen gingen zoveel als ze konden mee met de vernieuwing, de verliching en de wetenschap, al moesten ze daarvoor traditie en aloude Christelijke waarden inruilen.

De conservatieve kant ging nog harder vasthouden aan het reformatie-principe van ‘sola scriptura’, en op ongeveer hetzelfde moment dat de pauselijke onfeilbaarheid werd doorgeduwd (einde jaren 1800) werd er door conservatieve protestanten opeens ook veel nadruk gelegd op de onfeilbaarheid van de bijbel. De twintigste eeuw begon met de opkomst van fundamentalisme, wiens 5 fundamenten meer lijken op een reactie tegen de tijdsgeest dan op een echt fundament voor een zinnig Christendom. De nadruk op het evangelie van persoonlijke redding door Jezus’ bloed (en strafvervangingstheologie als enige en volledige uitleg van hoe Jezus redding bracht aan het kruis) was groter dan ooit, en alles wat daarvan afweek werd heel wantrouwend bekeken. Daar waar veel evangelischen in de achttiende nog heel sociaal betrokken waren. -Hoe kan je anders met een invloed als John Wesley, de man die zichzelf een dief beschouwde als hij zou sterven met 10 pond in zijn zakken!!- is dat voor hele groepen conservatieve protestanten  na het fundamentalisme not done.

De liberale kant, hier in onze taal ook dikwijls vrijzinnigheid genoemd (een woord dat in het engels niet los bestaat van liberalisme!), ging door in de andere richting. Alle nieuwe wetenschappelijke inzichten werden omarmd, en alles wat daar niet mee strookte liep gevaar om weg gegooid te worden. En zo werd alles van de bijbel dat niet meer bruikbaar leek eruit gegooid door wie dat niet nodig had, en was het niet meer zinnig en relevant om te geloven in zo’n achterhaalde ideeën als wonderen, of een letterlijke opstanding.

Niet dat er niets overbleef, want vrijzinnigen waren soms veel actiever in het proberen om de wereld van de ondergang te redden, iets wat aan de conservatieve kant soms heel scheef bekeken werd. Want het evangelie ging toch alleen om persoonlijk redding en de wereld zou toch heel binnenkort opbranden…

En zo was Jezus heel grof gezegd in tweëen gekapt (en nu veralgemeen ik heel grof, ik weet het) Aan de ene kant waren er conservatieven die het evangelie van de persoonlijke redding predikten, maar die elke vorm van ‘sociaal evangelie’ of ‘environmentalisme’ voor ketters aanzagen. Aan de andere kant de liberalen, die soms hemel, hel, en Jezus’ opstanding buitengekegeld hadden, maar die toch nog een sterke geworteldheid hadden in de leer van Jezus, en de naastenliefde.

die tweedeling is natuurlijk kunstmatig. Het evangelie bevat en omvat beide aspecten, die verweven moeten zijn. Jezus verzoent ons in Zijn dood en opstanding met God, niet alleen na de dood, maar ook hier en nu, en we kunnen nu leven en Zijn Koninkrijk laten komen, en Zijn wil laten gebeuren op Aarde als in de hemel. Het uiteindelijk doel is het herstellen en verzoenen van de hele schepping met de Schepper, niets minder. Individuele zielen zijn van belang, maar mensen in nood, en de hele schepping ook.

En daarin hebben we mensen als Claiborne en Haw nodig. Met een theologie die Jezus meer dan serieus neemt, een nadruk op Jezus’ kruis en opstanding, een leven in die liefde zonder welke we niets zijn (1 Kor 13) en het Koninkrijk dat manifest wordt onder Zijn kinderen. Orthodoxer christen zijn lijkt me moeilijk, en daarom dat ik (zoals ik in het begin van deel 1 aangaf) zeker nooit het woordje ‘post-orthodox’ zou gebruiken. Misschien lijken Shane en Co (en mensen zoals Brian McLaren) een tikkeltje ‘vrijzinniger’ dan de evangelische beweging (en zeker dan de fundamentalisten, al is de vraag hoe orthodox die zijn), maar aan de andere kant zijn ze zeer Christocentrisch gericht op Jezus, Zijn dood en opstanding, en Zijn Koninkrijk.

Laten we ons daarop richten.

En onszelf bekeren en een ander leven leiden, achter de rabbi aan die geen steen had om Zijn hoofd neer te leggen. Al gaat het soms tegen al onze logica en tradities en wetenschappelijke inzichten in om onze Schepper boven alles lief te hebben en onze naaste als onszelf (inclusief onze vijand)

Ik sta nog nergens daarin, moge Hij me bijstaan met mijn Geest.

En laten we dit alsjeblieft samen doen!!en laat ons samen bidden:

Onze Vader, die in de hemel zijt
Laat Uw naam geheiligd zijn
Laat Uw Koninkrijk komen
En Uw wil gedaan worden op aarde als in de hemel!!

shalom

Bram

juni 21, 2009

evangelie IV: niet Caesar maar Jezus!!!

En dan gaan we verder met het evangelie, en weer een heel andere insteek: Ons woordje ‘evangelie’ komt van het griekse ‘evangelion’ of ‘goed nieuws’. Maar het woord is niet uitgevonden om het evangelie van Jezus te beschrijven, het bestond al. In het romeinse rijk werd namelijk gesproken over het evangelie van keizer Augustus: 

De meest goddelijke keizer… moeten we beschouwen als gelijkwaardig aan het begin van alle dingen… want toen alles in chaos en vernietiging verviel, restaureerde hij alles opnieuw en gaf hij de wereld een nieuw aura…
Caesar… ons aller goed nieuws… het begin van leven en vitaliteit… Elke stad neem unaniem zijn verjaardag aan als het begin van het nieuwe jaar… Want de voorzienigheid die ons hele leven heeft geregeld… heeft ons leven tot een climax van perfectie gebracht door ons de Keizer Augustus te geven… Gezonden naar ons en onze afstammelingen als redder; heeft hij een einde aan alle oorlogen gemaakt en de dingen op orde gebracht, en manifest geworden heeft hij alle hoop van vroegere tijden vervuld… de verjaardag van onze god augustus brengt ons het goede nieuws [EVANGELION] over hem..
.(een inscriptie uit asia Minor, 6VC, geciteerd in ‘Jesus for president’ van Shane Claiborne en Chris Haw, vertaals uit het engels door mezelf..)

Er was al een evangelie, namelijk dat Augustus, de eerste echte romeinse keizer, die bijna de hele bekende wereld veroverd had, vrede gebracht had in zijn rijk… En diezelfde keizer werd door de romeinen als God aanbeden. Sterker nog: iedereen in het romeinse rijk werd geacht de keizer als god te eren, en in rome zelf konden bijvoorbeeld mensen de markt niet betreden zonder een klein symbolisch ere-offer aan de goddelijke keizer.

En dan heb je daar de oproerkraaier Jezus, die preekt over het Koninkrijk van God. Hij negeert alle maatschappelijke orde, en gooit alle gebruiken en taboes omver. Aan de ene kant spreekt hij met de samaritaanse vrouw, terwijl rabbi’s zowiezo niet met vrouwen spraken, en joden de samaritanen als minderwaardig volk beschouwden. Aan de andere kant boort hij de religieuze leiders de grond in, en gooit hij handelaars uit de tempel. Hij betaalt belastingen met een tovertrukje (vang en vis en in zijn mond vind je het geld) en lijkt de hele overheersing van de romeinen, die voor de joden een big deal is, wel te negeren.

Zijn boodschap is vreemd: Hij spreekt van het Koninkrijk van God, en doet wonderen, en dingen die niemand anders doet. Hij spreekt in vreemde beelden, en hoewel mensen in hem de verwachte messias zien [de joden verwachtten in die tijd dat een gezalfde -Grieks Christus, Hebreeuws: Messias van God he van de romeien zou verlossen] gaat hij niet met macht en geweld Jerusalem binnen, maar rijdend op een ezelsveulen. Zijn boodschap gaat over liefde en zelfopoffering, zelf over liefde tot vijanden. Maar uiteindelijk wordt hij opgepakt, en na een vreemd proces aan het kruis gehangen, een dood voor landverraders en politieke dissidenten, met een bordje ‘koning er joden’.

Dan is het gedaan. De discipelen zijn verslagen, maar opeens blijkt Jezus terug te zijn, al is Hij een beetje anders. Hij schijnt de dood overwonnen te hebben, en gaat naar de hemel… Een beetje moeilijk te volgen voor ons moderne mensen. En de discipelen die blijven bidden tot op pinksterdag de Geest over hen valt. En dan ontvangen ze kracht, en verbreiden de boodschap van hun goed nieuws over de bekende wereld.

Welke boodschap? Het verhaal van Jezus, die hen opgedragen had om discipelen te worden. Discipelen van een rabbi zijn is niet niets, want de leerlingen volgden hun leraar in alles, en dat duurde jaren. Dat was een voltijdse training, een levenswerk. Jezus, die opgestaan was uit de dood, en die daardoor leven gaf, en verzoening met God. Maar een heel ander soort leven dan de mensen gewoon waren.

De eerste kerk ging in tegen alles wat de mensen kenden. De mensen verkochten wat ze hadden, en deelden met wie nodig had. Ze weigerden om de keizer te aanbidden. Veel eerste christenen weigerden ook om soldaat te zijn. Dit evangelie was niet zomaar een godsdienstige doctrine. christenen (een woord dat oorspronkelijk ‘kleine christus’ betekent) hadden een totaal andere manier van leven. Ze leefden naar de grote wet ‘bemin God bovenal en je naaste als jezelf’ en alles wat daartegen in ging weigerden ze aan mee te doen. Verder waren ze wel goede burgers: ze waren eerlijk, goed voor iedereen, betrouwbaar, ze gebruikten geen geweld… Maar toch werden ze vervolgd. Niet puur om godsdienstige redenen, maar evengoed op politieke redenen, al waren die twee zowiezo verstrengeld: godsdient moest het rijk bijen houden, en omdat de Christenen weigerden de keizer te aanbidden, werd hen de toegang tot de markt ontzegd…
We hebben als moderne Christenen niet meer door hoe woorden als ‘evangelie’ en ‘redder’, die eigenlijk toehoorden aan de keizer, toegepast op Jezus een politiek statement waren

Christenen bogen niet voor de wetten van de wereld, niet voor het evangelie’ van de Romeinse vrede gebrachte door de ‘goddelijke keizer’. Jezus was de enige Heer en Koning. Hij die zichzelf gegeven had, die nederig voeten had gewassen en uiteindelijk de vreselijke marteldood had geleden, was ook overwinnaar over alle kwaad, en zou uiteindelijk het laatste woord hebben.

Hebben we dat nog wel door als Christenen in deze moderne tijd? Hoe verregaand de claim ‘Jezus is Heer’ is? Weten we wat het Koninkrijk van God inhoudt??

Laten we daar samen naar op zoek gaan…

shalom

Bram

juni 20, 2009

evangelie III: ‘cracked eikons’ of het hele verhaal vanaf de schepping

Dan gaan we na onze eerste 2 delen (I en II) maar eens over naar een andere insteek. Misschien eens proberen van inplaats van het verhaal te beginnen bij een individualistische ‘ga je naar de hemel’-vraag, het hele verhaal van de bijbel meer chronologisch volgen, vanaf de schepping zelf, niet bij de zondeval.

Een interessante benadering van het evangelie gekaderd in het hele narratief van de bijbel is die van de Amerikaan Scot McKnight over ‘cracked eikons’. Het woord eikon is grieks voor beeld, beelddrager, zoals de mens was bij de Schepping, en ook Jezus wordt zo genoemd in Kol 1:15, het beeld van de onzichtbare God.

Het hele eikon-verhaal is ondertussen gemeengoed geworden bij meer post-evangelische en emerging church-kringen. Ik kwam het bijvoorbeeld tegen bij deze interessante blogpost van Kingdom grace, één van de weinige vrouwelijke theologische bloggers.

Maar terug naar McKnight: Hij waarschuwt er voor om zoals sommige ‘leg-het-evangelie-simpel-uit’-verhaaltjes van genesis 3 naar Romeinen 3 te springen en de rest van de bijbel over te slaan. In zijn boek ‘the blue parakeet’ (zeker lezen, als je wil worstelen met moeilijke vragen over de bijbel toch…) schetst hij het verhaal van de bijbel in 5 bewegingen:

1. (genesis 1-2: eenheid): de schepping van de mens, als beeld van God (Eikon in het grieks, selem in het Hebreeuws, om één of andere reden gebruikt dus hij het woord eikon verder, en hebben anderen dat ondertussen overgenomen, dus we hebben er nu weer een woordje christelijk jargon bij waar een ongelovige geen jota van snap) De mens wordt, om niet alleen te zijn, gesplitst in mannelijk en vrouwelijk, die op hun beurt terug één zijn in hun huwelijk, en dus leven in eenheid met God, hun eigen zelf, de ander en de wereld, de tuin waarin ze leven.

2. (genesis 3-11:’otherness’): Met de zonde wordt dat beeld beschadigd, en dus krijgen we de hierboven genoemde ‘cracked Eikons’, gebroken in alle richtingen: in die van God, onszelf, andere mensen, en de wereld.

3. (genesis 12-Maleachi: nog meer ‘otherness’): Inplaats van hier direct naar Jezus te springen, of naar de romeinenbrief die het kruis uitlegt en zodus meer dan duizend pagina’s van de bijbel over te slaan, geeft McKnight hier aan dat God al aan de slag gaat met de mens doorheen alle verhalen van het oude testament. Hij vormt een ‘covenant community’ (verbondsgemeenschap) waarmee Hij aan de slag gaat, een groep van gekozen mensen, die de eenheid terug moeten herstellen, maar dat lukt niet.

4. (Mattheus-openbaring 20: Eén in Christus): Mensen, in hun ‘verbondsgemeenschap’, krijgen het niet klaargespeeld en de gebrokenheid en vervreemding blijft. Het hele verhaal krijgt een climax in de persoon van Jezus, als Mens-geworden God en de perfecte Eikon, die de wereld verzoent door Zijn menswording en leven, Zijn kruisdood, Zijn opstanding en de komst van de Heilige Geest. De gebroken Eikons vinden terug éénheid in Christus: ‘Er is Jood noch heiden, slaaf noch vrije, man noch vrouw, want allen zijn één in Christus Jezus'(Gal 3:28) en worden zo terug beelddragers, ook in eenheid met elkaar en Christus .

5. (openbaring 21-22: perfecte eenheid) of ‘consummatie’, als Jezus terugkomt.

Verder valt in dit verhaal op dat McKnight erop wijst dat het evangelie niet gaat over de individualistische relatie van 1 mens met god, maar dat God met mensen in groep, in gemeenschap werkt, eerst Israel, en dan de kerk, en dat niet alleen de verzoening met God (en vergeving van onze eigen zonden) maar ook de verzoening met onszelf en de medemens en de wereld van belang is. Alleen in Christus vinden we die eenheid.

Geen enkele samenvatting van de bijbel is perfect natuurlijk, maar deze spreekt mij meer aan en lijkt me minder éénzijdig dan de meeste evangelische standaardverhaaltjes… een holistische benadering lijkt me zowiezo wel interessant…

shalom

Bram

evangelie II: pinksteren en het volle evangelie

Een tweede post in mijn reeksje over het evangelie. Nu gaan we eens langs bij de pinksterkerk… (Waarin ik opgegroeid ben)

Het genoemde verhaal uit deel 1 is belangrijk: Jezus zijn kruisdood verlost ons van de zonde, en daardoor ‘kunnen we Gods liefde en Zijn plan met ons leven leren kennen’ om de 4 geestelijke wetten nog eens te citeren. Maar er is natuurlijk meer te zeggen over het goede nieuws. Jezus is niet alleen gekomen om te sterven, maar ook om ‘ons leven te geven in overvloed’. En, klein detail: Hij is opgestaan uit de dood! En nadat Hij ten hemel gevaren is, kwam de Heilige Geest, de Geest van God, op pinksterdag over de vergaderde discipelen van Jezus, en er gebeurden vanalle vreemde dingen. Mensen begonnen in tongen te spreken, en de aanwezigen in Jerusalem, mensen van alle mogelijke origines, hoorden het evangelie in hun eigen taal, en zo begon de kerk.

Pinksteren is dus zeker niet onbelangrijk: Toen is de kerk echt onstaan en bekrachtigt… Jezus zelf ging weg, en gaf zijn discipelen de opdracht om het Koninkrijk te brengen. En dat was onder andere met bovennatuurlijke gaven!

De bovennatuurlijke uitingen van de Geest zijn niet onbelangrijk in het nieuwe testament. Zowel de brieven van Paulus als de handelingen der apostelen schrijven er veel over, en blijkbaar waren bovennatuurlijke uitingen van het Koninkrijk heel normaal in de eerste eeuw: spreken in vreemde tongen, genezingen en andere wonderen, profetie,… Maar dat is niet zo gebleven. Uiteindelijk is het bovennatuurlijke geminderd en naar de achtergrond geraakt in veel stromingen. Niet dat er niet uit alle tradities verhalen zijn van wonderen en genezingen en meer vreemde zaken, maar het is niet simpel om achteraf te achterhalen wat er echt gebeurd is en wat legende is zowiezo, en wij moderne mensen geloven zowiezo moeilijk in wonderen en alles wat de natuurwetten van de wetenschap tegenspreekt…

Maar dan ergens rond de voorlaatste eeuwwisseling is er opeens de pinksterkerk, en later ook andere charismatische bewegingen. Niet alleen in de evangelische tak van het protestantisme trouwens, ook in de katholieke kerk is er de Charismatische vernieuwing bijvoorbeeld. Voor mensen die ermee vertrouwd zijn: het woord ‘charismatisch’ betekent hier niet iemand met een sterke persoonlijkheid, maar het gaat over de Geest, Charisma in het Grieks. En over het herondekken van de bovennatuurlijke genadegaven zoals die in het nieuwe testament beschreven worden.

Niet iedereen heeft dat zomaar aanvaard trouwens. Enerzijds omdat er zowiezo soms vreemde excessen zijn in bepaalde pinkstermiddens, anderzijds omdat stijlverschillen ook mensen kunnen vervreemden. En bovendien is er veel tegenwerping van mensen met een cessationistisch kader, die menen te kunnen zeggen dat de genadegaven alleen voor de bedeling van de apostelen was, en niet voor ons. Al kan ik dat verhaal bijbels niet echt volgen: zie hier voor een oude blogpost van mezelf over dispensationalisme die daarover gaat.
Dat het aanvullen van het evangelie van vergeving door de dood van Jezus met het pinksterverhaal en bovennatuurlijke genadegaven een spectaculair verschil maakt zal iedereen duidelijk zijn. [De vier geestelijke wetten worden soms gewoon aangevuld met pinksteren trouwens in evangelisatie bij pinksterkerken] Dat het een stuk vollediger is ook. Maar is het alles wat te zeggen is over het evangelie?

shalom

Bram

juni 19, 2009

evangelie I: het evangelisch evangelie: good friday only?

Het is altijd goed om je als mens af te vragen waar je mee bezig bent, en wat je basis is. Ook als christen is het altijd goed om je af en toe eens af te vragen waar je in gelooft. Wat is eigenlijk ons ‘goed nieuws’, ons evangelie? Dat is niet alleen handig om het te kunnen delen met anderen, maar best wel belangrijk voor jezelf als christen. En toch merk ik dat Christenen dikwijls amper kunnen zeggen wat ‘het evangelie’ eigenlijk inhoudt. dus daar ga ik toch maar even op in.

Natuurlijk, als het uit te leggen was in een paar zinnen, waarom zouden we dan een boek van meer dan duizend pagina’s hebben. Ik geloof dus niet dat een korte schematische uitleg van het evangelie ooit volledig kan zijn. Maar soms hebben we die wel nodig.

En we beginnen met mijn pinkster/evangelisch verleden. Een simpel verhaal om het evangelie uit te leggen, dat dikwijls in evangelische kringen vertelt wordt is dat van de ‘4 geestelijke wetten’. Die kan je bijvoorbeeld hier lezen (http://www.godheeftulief.com/) en heb ik al op verschillende traktaten en zo gezien in mijn leven. Een simpele uitleg, bijgestaan met bijbeltexten en een paar tekeningetjes, moet aan geintereseerden het evangelie uitleggen:

wet 1. God heeft U lief en heeft een plan met Uw leven (bijbeltexten Joh 3:16 en 10:10)

wet 2. De mens is zondig en heeft het contact met God verloren, en daardoor kan hij Gods liefde en Gods plan met zijn leven niet kennen en beleven. (bijbeltexten Rom 3:2″ en 6:23 + tekening van een kloof tussen God en de mens)

wet 3. Jezus Christus is Gods enige antwoord op het probleem van de zonde. Door Hem kan de mens Gods liefde en Zijn plan leren kennen (bijbeltexten Rom 5:8, 1 kor 15:3-6 en Joh 14:6 + tekening van het kruis dat de kloof overbrugt tussen God en de mens)

wet 4. Wij moeten persoonlijk Jezus als redder aanvaarden, en dan pas kunnen we Gods liefde en Gods plan met ons leven kennen en beleven. (bijbeltexten Joh 1:12, Ef 2:8-9 Op 3:20)

En dan komt er een zondaarsgebed… En dan komen er nog een paar introducties over het christen zijn en hel en hemel, dat een christen naar de kerk moet gaan, en zo dat soort dingen. Verder wordt daar meestal bij gezegd dat de bijbel het van God gegeven boek is dat autoriteit heeft, en geloofd moet worden.

Dat is niet alleen wat ‘de vier geestelijke wetten zeggen’, maar evengoed een samenvatting van hoe ik het evangelie al dikwijls gepromoot gehoord heb. Het evangelie komt er dus op neer dat we “Gods liefde en Gods plan met ons leven kennen en beleven” door de dood van Jezus aan het kruis. Nu kan ik daar niet veel tegeninbrengen op zich, want dat is allemaal heel waar. Maar ik vraag me toch af hoe volledig dit hele verhaal is. Een paar opmerkingen die ik erbij kan geven ga ik nu al geven. De rest is voor een volgende blog.

Het eerste wat mij opvalt is hoe individualistisch het gebracht wordt. Het gaat over de mens, de lezer of hoorder van deze uitleg, en zijn relatie met God, en dikwijls zijn al dan niet naar de hemel gaan…

Het tweede dat mij opvalt is hoe weinig van de bijbel van belang is: alleen een paar brieven en het Johannes-evangelie zijn blijkbar van belang. En alleen de dood van Jezus. Over zijn leven, zijn woorden, en zelfs zijn opstanding, en pinksteren, wordt soms helemaal geen woord gerept in dit soort evangelie-verkondigingen. En van het Oude testament is blijkbaar vooral de zondeval van belang (een woord dat niet eens in de bijbel voorkomt) Waarom moeten we in de hele bijbel geloven als het merendeel toch niet echt van belang is?

Is er niet meer te zeggen over het evangelie? Blijft het niet hangen op goede vrijdag als het enige wat van belang is aan christus zijn kruisdood is? Wat met het leven van Jezus, Hem volgen, met Zijn opstanding, met Pinksteren? Is dat allemaal geen deel van het evangelie soms?? Als we het hebben over het evangelie, en over de evangelische kerk, waarom zouden we dan grote delen van de evangelieboeken (uitgezonder Johannes en de kruisigingsverhalen) negeren???

shalom

Bram

december 26, 2008

het volledige evangelie…

het hele evangelie…

In al mijn jaren als Christen ben ik binnen het Christendom al heel veel verschillende, en dikwijls zelfs totaal tegenstrijdige ideëen, theoriën en theologiën tegengekomen. Soms lijkt het zelfs alsof er niet één christendom is, maar heel veel verschilende ‘christendommen’, en dat soms zelfs binnen het pinkster-evangelische wereldje in Vlaanderen. Natuurlijk is het een beetje als het verhaal van de blinden en de olifant: de ene (die een poot gevoeld heeft) denkt dat een olifant een levende zuil is, de andere (die aan de staart heeft liggen tasten) denkt dat de olifant een soort levende naar beneden hangende kwast is, en de derde denkt dat de olifant een soort slang-achtig iets is, dat grillig beweegt (de slurf) en waar je beter voorzichtig mee bent…

Zo zijn er natuurlijk verschillende benaderingen, en ergens is dat natuurlijk logisch, maar soms blijft de vraag hoe dat zit met tegengestelde ideëen bij verschillende christelijke groepen (of individuen) en hoe we daarmee moeten omgaan… Het is perfect mogelijk om heel verschillende en mekaar tegensprekende theorieën te ‘bewijzen’ met bijbelteksten, dus gewoon zeggen dat het ‘bijbels’ moet zijn kan nooit voldoende zijn. Iedereen leest trouwens de bijbel vanuit zijn voorkennis en achtergrond, en zal zijn ideëen in bepaalde texten herkennen (of inlezen) terwijl iemand anders met dezelfde tekst juist iets anders gaat bewijzen. We moeten dus heel voorzichtig zijn met dat soort van ‘bijbels’ willen zijn…

Ook dezelfde woorden gaan voor andere mensen een heel andere betekenis hebben. Neem nu het voorbeeld van het ‘goede nieuws’ of het evangelie. Wat dat goede nieuws juist allemaal inhoudt hangt blijkbaar af van diegene die het uitlegt. (ook in de bijbel zelf is niet helemaal eenduidig te vinden wat juist wel en niet in het evangelie inbegrepen is) Volgens sommigen gaat het evangelie alleen over het kruis, wardoor wij vergeven zijn. volgens anderen is het ‘volle evangelie’ onvolledig zonder pinksteren, en nog anderen hebben meer oog voor sociale gerechtigheid en zijn het offer van jezus helemaal vergeten.

Ik ga voor nog een etymologische duiding bij het woord ‘evangelie’ zijn zijn allereerste context even iemand anders aan het woord laten die nog iets heel anders opmerkt: “Ik vind het altijd belangrijk om op te merken dat het Griekse woord evangelion, waarvan het woord evangelisch en evangelisatie afgeleiden zijn, een antiek woord is dat dateert van voor de tijd van Jezus. Het is een woord dat Jezus uit het imperiale lexicon heeft overgenomen, en op zijn kop zet. Bijvoorbeeld, in inscripties uit 6 VC over het hele Romeinse Rijk lezen we: “Augustus is voor ons gezonden als een Verlosser…de verjaardag van de god Augustus is voor de hele wereld het begin van het evangelie (evangelion).” De vroege evangelisten verkondigden een ander evangelie, en beloofden trouw aan een andere keizer en zweerden samen om een ander Koninkrijk te bouwen. Als we met evangelisch bedoelen iemand die het goede nieuws verspreid dat er een ander koninkrijk of supermacht, een andere economie  en andere vrede dan die van de naties, een andere verlosser dan Caesar, dan ben ik evangelisch.” (shane claiborne, voorwoord bij the irresistible revolution)

Natuurlijk is er een groot belang in het kruis van Jezus, het lam Gods dat wegneemt de zonden van de wereld, waardoor we vergeven worden en terug bij God kunnen komen. Maar is dat alleen het volledige evangelie, of is het maar een modern individualistisch afkookseltje daarvan, dat een hyper-reformatische allergie van ‘goede werken’ heeft geërfd en verder gecultiveerd? Persoonlijk heb ik altijd moeite gehad met een herleiden van het evangelie tot alleen ‘vergeving van het individu met God door het kruis’. Die hele discussie over geloof en werken is soms veel te extreem, hoe logish het ook was voor Luther om met de aflaten en alle mistoestanden daarmee te veroordelen en de nadruk op ‘solo fide’ (alleen door geloof) te leggen. Maar geloof zonder werken is dood, en het is misschien niet door uiterlijke werken dat we gered worden, maar als ons hart veranderd wordt door de wedergeboorte dan is dat wel zichtbaar in alles wat we doen…  Het is zeker zo dat de vrijzinnige kerken en het sociale evangelie iets meer dan wezenlijk missen van het evangelie wanneer ze persoonlijke verlossing door het kruis weglaten. Maar is het niet ook zo dat een evangelie van alleen persoonlijke vergeving enorm onvolledig is en de volle dimensie mist van een hele christelijk leven???

We moeten niet vergeten dat de 4 ‘evangeliën’ gaan over Jezus en zijn discispelen die het evangelie prediken, en pas op het einde het kruis vernoemen, zelfs zonder dat de nadruk ligt op vergeving door dat kruis. Dat komen we pas bij de brieven van Paulus tegen… Maar als we de evangeliën zelf bekijken, zien we een nadruk op geloven, en op discipelschap. Het grote zendingbevel zegt niet laat iedereen geloven in de juiste leer, maar juist maakt alle volkeren tot discipelen. En verder ligt de nadruk ook op ‘goed nieuws’ voor iedereen: genezing voor zieken, bevrijding voor gevangenen, etc… Niet alleen op simpel vergeving van al mijn zonden. Het belang van het kruis zelf gaat veel verder dan onze verzoening met God, ook genezing is ons deel… Maar behalve dat is het kruis ook het ultieme voorbeeld van hoe Jezus zijn evangelie van liefde uitleefde tot op shoquerende hoogte: ‘Toen wij nog zondaren waren stierf Hij voor ons’ (met de woorden van Paulus) en daarmee vervult Jezus zelf de wet van liefde, die zelfs vijandenliefde omvat…

En het verhaal van het kruis eindigt niet met de dood van Jezus, maar Hij stond op uit de dood, en wij delen in Zijn leven, en in de Heilige Geest van Pinksteren. Wat is het evangelie zonder opstanding, Pinksteren en discipelschap???

Wat wil ik hiermee zeggen? Zeker niet dat het idee dat we door Jezus’ offer verzoend zijn met God en dat we ‘wedergeboren’ worden onbelangrijk is, integendeel, maar er is veel meer evangelie dan dat. Anders zouden we niet zo’n dikke bijbel, of zelfs maar Nieuw testament nodig hebben… Waarom in hemelsnaam zouden we als Christen alleen bezig zijn met onze geestelijke geboorte? Moeten we niet groeien naar geestelijke volwassenheid? Is de boodschap van het evangelie niet veel groter dan alleen verzoening met God, en is de uitdrukking ‘een nieuwe schepping’ niet meer dan wat mystieke beeldspraak, gewoon iets dat elke dag meer realiteit moet worden in ons leven als Christen? En het evangelie gaat veel verder dan individuen ook. Heel de Schepping kreunt wachtend op het openbaar worden van de Zonen Gods… Is het evangelie niet iets dat ons hele leven moet veranderen en bepalen, dat we niet gelijkvormig zijn aan deze wereld, maar vernieuwd door een verandering van denken, omdat we de gezindheid van Christus hebben en daarin groeien?

Ikzelf ga voor een meer holistisch evangelie, dat van belang is voor elk aspect van ons leven, en van de hele wereld… If He ain’t Lord of all, He ain’t Lord at all…

shalom

Bram

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.