‘blog van Brambonius’

augustus 9, 2009

‘city praise’ II: verslag

Dus gisteravond ging ik eens kijken naar de bewuste ‘city praise’ (zie vorige post) op het St-Jansplein. Op de flyer stond van 18 tot 22 u, maar het avondeten is nogal laat gedaan, dus het is al na achten als ik aankom. Ik hoor al van op het kruispunt iets dat lawaaierig is dus ik weet direct waar ik moet zijn. En ja, in de hoek van het St-Jansplein aan de kant waar ik aankom zie ik een paar tentjes en een podium-tent staan, en hoor ik luide muziek. Heel luide muziek zelfs, in een niet nader thuis te brengen taal.

De set-up is niet zo heel groot. Voor een evangelisatie-actie (wat ik veronderstel dat het is) op het St-Jansplein is het niet zo ggroot als ik verwacht had. Eigenlijk staat het hele gebeuren maar wat verloren op een uithoek van hegrote plein. Er staat een podium-tent, aan de zijkant een paar standjes: één met flyers in het portugees, één met propaganda voor een actie om alle deuren in vlaanderen met het evangelie te bereiken, en één van de Vrije Christen democraten. Ik merk snel op dat de meeste mensen aanwezig allemaal dezelfde T-shirt aanhebben, van één of andere braziliaanse kerk. Ik herken wel een paar mensen uit het Christelijk wereldje, meer bepaald mensen uit pinksterkringen, maar niet bepaald heel veel. Het totaal schat ik op een honderdtal mensen of iets meer (al ben ik niet goed in schatten)

De band die speelt is blijkbaar van de Brazilaanse kerk die meer dan de helft van het publiek lijkt uit te maken. Ze spelen een soort van keiharde praisemuziek in het portugees, die af en toe richting een soort heavy metal gaat en op andere momenten meer een latino-charmezanger gevoel heeft. De muziek is zo gemixed dat hij én veel te hard staat, én veel feedback-gefluit geeft als er een micro alleen te horen is, én af en toe ook nog eens overstuurd zodat het meer een pijniging aan mijn oren is om ernaar te luisteren. Verder merk ik als muzikant op dat de vertalingen van bekende praisnummers bijna onherkenbaar zijn omdat niet alleen de woorden, maar ook de klemtoon en de melodie aangepast worden…

Maar het publiek is enthousiast, ook al lijkt het voor het grootste deel te bestaan uit de organiserende kerken (pinkstergemeentes van niet-westerse oorsprong) Eén meisje dat misschien uit een café van de buurt komt staat alles te geven en ziet er niet helemaal nuchter uit, maar verder zie ik weinig interesse van de omgeving. In ieder geval niet de hoop volk die je zou verwachten op een openluchtconcert op het St-Jansplein. En dat ondanks het feit dat de muziek voor iemand die de taal niet machtig is eigenlijk klinkt als een rockbandje dat op een klein festivalletje speelt.

Mijn vraag is:  Waar zijn de buurtbewoners? Is zo’n city praise evenement niet bedoeld als evangelisatie. Waar is dan het publiek? Of wordt er alleen voor het koor gepreekt? De preek die volgt is trouwens moeilijk te volgen, eigenlijk is het meer een getuigenis, tussen het gefluit van de feedback door vertaald in moeilijk verstaanbaar nederlands. Maar ik ben in gesprek dus ik let er niet meer op.

Ik kijk wat rond, ik praat wat met de 2 vrouwen van de VCD. Ik kom te weten dat het eigenlijk het avondprogramma is nu van de ‘mars voor Jezus’, een evenement waarvan ik niet wist dat dat het die dag ging plaatshebben. (Maar dat is voor een volgend deel) Ik heb een lang gesprek met een man die ik al heel lang ken die niet alleen in de leiding heeft gezeten van een pinkersterkerk in het antwerpse, maar ook in de VVP, de vereniging van Vlaamse Pinksterkerken. Hij vertelt enthousiast over de Braziliaanse en Afrikaanse kerken in België, die enorm groeien. Over de grootste kerk van Antwerpen, die zo’n 5 jaar geleden gesticht is door ene Pastor Mike en toen uit zijn gezin beston, en die nu uit 500 mensen bestaat. Over Brazilië waar het blijkbaar constante opwekking is.

En het klinkt bemoedigend; de verhalen over hoe pinksterkerkjes in bevolkingsgroepen van mensen die van andere continenten komen groeien, hier in ons Vlaanderen. En blijkbaar zijn er ook wel vlamingen die tot bekering komen in dat soort buitenlandse kerken. Mensen die getrouwd zijn met een buitenlander en diens kerk bezoeken, en als die zich bekeren zijn ze zoals de mensen van de buitenlandse pinksterkerken: energiek, radicaal, vol leven en passie. Ik kan alleen maar blij zijn voor zulke dingen.

En toch is er een wrang gevoel. Het mag wel in Vlaanderen gebeuren, het hele verhaal speelt zich af in enclaves van een andere cultuur. Bolwerken niet-westerse cultuur die zich op ons grondgebied bevinden. En als ik het zo hoor zijn de meeste Vlamingen die in zulkse kerken terecht komen mensen die voeling hebben met die cultuur. Als je met een Afrikaan trouwt dan heb je best wel interesse in de cultuur en voel je je bij dat soort mensen thuis denk ik. Aan de andere kant heb ik van een goede vriendin van mij die regelmatig naar Afrikaanse kerken gaat toch ook gehoord dat het na een tijd wel moeilijk wordt om geen last te hebben van de cultuurverschillen. Dus ik weet niet helemaal wat ik moet denken…

Ik weet dat vlamingen moeilijk te bereiken zijn. Ik weet dat onze post-katholieke seculiere maatschappij heel ‘harde grond’ is voor het evangelie. En ik zit met vragen… Veel vragen…

De brazilianen gaan het podium af en de closer walk jazz band komt. Op een veel aangenamer geluidsniveau spelen ze gospels en spirituals in iets dat vaag doet denken aan New Orleans-jazz. Opeens zijn ze gedaan. Mijn gesprekspartners zijn weg, de standjes zijn ondertussen opgeruimd en het is bijna tien uur… Tijd om naar huis te gaan met mijn vragen… Ik zit met de woorden ‘the coming evangelical collapse’ in mijn hoofd. een term die komt van een gelijknamig artikel van Michael Spencer.  En met een reactie daarop van Greg Boyd: only WHITE american christianity is dying.

Is de kerk dan echt gedoemd in onze westerse maatschappij? en is er alleen plaats voor de kerk in niet-westere culturen.

Ik hoop en geloof van niet… wordt vervolgt…

Wordt vervolgt…

Shalom

Bram

Advertenties

juni 20, 2009

over machten en vijandenliefde…

Kameraad Y had in zijn comment op mijn uitleg over christarchie een probleem met de Ellul-parafrase die Greg Boyd gebruikt om Christelijk anarchisme samen te vatten:

“”Get along with the ruling powers as much as you can, but put no trust in them.” Is dat niet tegenstrijdig? Hoe kan je het nu ‘goed vinden’ met je uitbuiter?”

Het gaat hier over onze houding tegenover de machten boven ons, hoe we daarmee moeten omgaan. Wat bedoelt wordt is dat we als Christen geen systemen moeten gaan omverwerpen, maar van binnenuit en van onder af naar boven moeten zelf anders gaan leven, en zo hopelijk de wereld beinvloeden, als ‘zout en licht’. En misschien de machten en overheden confronteren, maar zeker niet met geweld omverwerpen of zo.

‘Het goed vinden’ met je ‘uitbuiter’ is niet waar het hier om draait, in geen geval… Over uitbuiting heeft Ellul het hier zowiezo niet: Ellul refereert regelmatig naar de Woorden van paulus, een man die niet uitgebuit werd door de machthebbers of kapitalisten (hij was van hoofdbezigheid predikant, en verder tentenmaker om voor zijn inkomen te zorgen) maar die wel naar het leven gestaan werd om zijn geloof en boodschap, en uiteindelijk dat met zijn leven moest bekopen… Paulus gehoorzamde de goddeloze romeinse overheden zoveel hij kon, en kwam daardoor regelmatig in de gevangenis terecht of werd op andere manieren gestraft. Maar zijn leven was niet gericht op de doelen van de maatschappij rond hem, en hij deed niet mee met de patronen van de maatschappij. De eerste Christenen (en vele kloosterlingen achter, en de eerste anabaptisten, en christelijke hippies en neo-monastics,…) leefden in communes van naastenliefde, waarin heel andere principes van belang waren als die van de wereld, maar ze gingen niet de wereld en de machthebbers omver gooien. En toen ze dat wel begonnen te doen was er eigenlijk al serieus iets mis…

Let ook op de woorden ‘as much as you can’; machten en heersers zullen er altijd zijn, en we zullen het er nooit helemaal mee eens zijn. Geen enkel systeem zal ooit perfect zijn, en dat moeten we niet verwachten. Maar zelf moeten we daar waar we zijn het verschil maken. En verder is er nog de profetische taak van confrontatie van de overheden bij onrecht, die niet alleen door oud-testamentische profeten werd gedaan, maar ook door bijvoorbeeld Martin Luther King. Maar dat is iets anders dan een geweldadig omverwerpen van het systeem. Wie eens geweld gebruikt zal het blijven gebruiken…

Maar waar gaat het hier in feite om? Jezus’ regel, die voor velen heel aanstootgevend is: heb uw vijanden lief. Dat betekent niet dat we ‘het goed met hen moeten kunnen vinden’ (anders zouden ze onze vijanden niet zijn) en ook niet dat we het met ze eens moeten zijn. Wel dat we ze niet mogen haten en het beste voor hun willen (maar daarom niet willen dat ze doorgaan met wat ze doen). Dat gaat tegen onze menselijke natuur in en is heel radicaal, en zelfs Christenen hebben er moeite mee om het serieus te nemen en in hun leven tot uiting te laten komen… En veel Christenen doen alles om dat soort verzen weg te verklaren, maar zo ontzenuwen ze heel de boodschap van Jezus!

We zijn allemaal mensen, geschapen naar Gods beeld, al is dat beeld wel beschadigd. Maar we zijn allemaal mensen. Ook onze vijanden hebben recht op behandeling als mens. De ‘uitbuiter’, in eender welk systeem, is ook een mens, zoals wij, die dikwijls ook maar toevallig aan de andere kant van het systeem is. Hem dood willen vanwege zijn positie is een beetje kortzichtig… Een gedachte die mij heel aanspreekt, die dacht ik uit de geweldloze bevrijdingstheologie stamt, is dat een revolutie alleen menselijk is als we zowel de onderdrukte als de onderdrukker kunnen bevrijden en herstellen in menselijkheid. Eén of andere heersende klasse uitmoorden in naam van ‘het volk’ is niet bepaald humaan…

shalom

Bram

mei 5, 2009

Christarchie nu! vive la revolucion!!

In een duister verleden heb ik al eens eerder geschreven over Christelijk anarchisme, een onderwerp waar ik toen sterk mee bezig was. Ondertussen is mijn aandacht (en mijn schrijven) een beetje afgedwaald, via de psalters naar shane Claiborne, en zo terug veel dichter bij mijn roots aangekomen in het postmoderne post-evangelische denken en de emerging church toestanden.

Maar die stap van interesse in Christelijk anarchisme is wel belangrijk geweest daarin voor mij, al was het om te beseffen waar de nadruk moet liggen. Toch zou ik een ander woord willen voorstellen. Bij Christelijk anarchisme, of Christi-anarchisme, ligt er nadruk op het ‘geen heersers’. Iets wat voor mij niet de hoofdgedachte is en mag zijn, omdat ik geloof dat het anarchisme alleen maar een eigenschap is van het Christen zijn, en niet dat het christelijk een kleurtje van het anarchisme is… Zelfs bij Jacques Ellul, een  grote theoloog voor veel ‘Jesus radicals’ is anarchie in de praktijk alleen maar een utopie, en nooit de echte wereld. Kijk maar naar de samenvatting die Greg Boyd geeft van Elluls gedachten over het onderwerp:

The Kingdom Jesus established is anarchistic in that it recognizes God alone as the arche (supreme power). It thus lives free from all other powers (an-arche [anarchy] means without authority). Governments are part of the fallen, oppressed world system that has been done away with in Christ. So It’s not appropriate for Kingdom people to either support or revolt against governments. This gives them too much credit. Rather, following the example of Jesus, we should ignore them as much as possible, put up with them as much as we need to, and stay focused on living out the radical Kingdom. If we do this, then we, like Jesus, will find ourselves revolting against the government (and culture). We are, most fundamentally, called to be non-conformists. Our service to the world is the way our counter-cultural lives expose the invalidity of all forms of government by manifesting the reign of God. (greg Boyd, in zijn blogpost ‘ a call to christian Anarchy‘)

Waar draait het dan om? Niet in de eerste plaats om onze houding tegenover ‘machten en overheden’ (tussen haakjes: een term die Paulus gebruikt voor zowel politieke als demonische machten) die dan de rest bepaalt, zoals bij anarchisme het geval zou zijn.Het gaat juist om de Christus als hoogste en enige echte autoriteit, en om onze houding als ‘Koninkrijksmensen’, zoals Boyd het graag noemt… En dan kunnen we beter gewoon spreken van Christarchie, christus die heerst. Al is een woord als christarchisme misschien een beetje moeilijker om uit te spreken dan in onze taal. Om verder te gaan met Greg Boyd uit hetzelfde essay:

Anyway, I encourage you to join the Christian Anarchistic movement. Get along with the ruling powers as much as you can, but put no trust in them. Let’s let our lives reflect the truth that governments are part of a fallen world order that has been rendered obsolete in Christ. May our lives reflect the truth that the hope of the world lies in the power of the cross, not the sword — or the vote.

Daar kan ik het alleen eens mee zijn!

shalom

Bram

maart 11, 2009

it’s free but costs everything

wow…

ik was op youtube naar deze preek van Greg Boyd aan het kijken… Zegt zinnige dingen, maar is redelijk heftig, zoals de titel al zegt:

zie ook delen 2, 3 , 4 en 5

shalom

Bram

Blog op WordPress.com.