‘blog van Brambonius’

augustus 1, 2010

vineyard, koninkrijkstheologie en bedelingenleer.

eventjes nog wat verder theologiseren…

Als we nog wat verder te gaan op de Koninkrijks-theologie enerzijds; zoals die onder andere in vineyard bekeken wordt, en die gebaseerd is op Jezus’ prediking van het Koninkrijk, en het ‘left behind’ pre-trib rapture eindtijd-gedoe anderzijds dat in sommige kringen nog steeds populair is en waar ik als kind in de pinksterkerk mee opgegroeid ben, dan is er maar 1 conclusie mogelijk: Deze zijn in beginsel volledig onverenigbaar met elkaar.

De bedelingenleer, waarop de pre-trib eindtijdleer gebouwd is, is op zich nog maar een dikke 150 jaar oud, maar wordt door sommige evangelischen en fundamentalisten als de meest logische manier gezien om de bijbel te lezen, om één of andere reden die mij volledig ontgaat.  Ze gaat ervan uit dat God in verschillende tijden (dispensaties of bedelingen) op een andere manier werkt. Een van de conclusies daarbij is dat de woorden van Jezus eigenlijk niet bedoeld zijn voor de Kerk, maar voor de joden, die het toen afgewezen hebben, maar die er wel naar gaan leven in het duizendjarige rijk, wanneer de tijd van de kerk weer gedaan is. De manier waarop hardcore fundamentalisten (zoals Marc Verhoeven) vanuit dat kader dan zeggen dat het onze vader, het gebed dat Jezus zelf ons geleerd heeft, en dat bij mijn weten in echt alle Christelijke tradities een belangrijk gebed is in liturgie en/of persoonlijk gebed is, wel iets is waar we van kunnen leren maar geen gebed voor Christenen is, was trouwens de enige keer op de geschiedenis van mijn blog dat ikzelf het k-woord gebruikt heb (ketterij dus) in de hele geschiedenis van mijn blog… zie ook hier en hier over dispenastionalisme.

(Om maar te zwijgen van de ironie dat de pinksterkerk gevallen is voor een eindtijdleer afkomstig uit een cessationistisch en anti-charismatisch theologisch kader waarbinnen wondertekenen en tongentaal alleen voor de tijd van de apostelen waren)

De theorie van de ‘opname‘ of rapture, als een evenement waarbij alle gelovigen ‘opgenomen’ worden, dat los staat van de Wederkomst van Christus is hier een deel van, of die nu voor de grote verdrukking (pre-tribulatie) of midden in de grote verdrukking (mid-trib) geplaatst wordt. Bij een eventuele post-trib versie vallen beiden terug samen, en zit je op historische pre-mil, zoals ook in de allervroegste kerk geloofd werd door sommigen.

Die pre-mil staat voor pre-millenialisme, dus Jezus die voor het millenium (ook chiliasme of duizendjarig rijk) terugkomt. Er zijn ook Christenen (al uit de tijd van de kerkvaders) die niet geloven in een letterlijk duizendjarig rijk. (a-millenialisme) en in een wederkomst nà een al dan niet symbolisch duizendjarig rijk, dat dan het hoogstepunt van de kerk moet voorstellen (post-mil)

al dit millenium-gedoe op zich is niet zo belangrijk voor een theologie die gebaseerd is op Jezus’ prediking van het Koninkrijk. Als we het over de vineyard-theologie hebben, dan is die meestal a-mil of historische pre-mil. Ik denk dat John Wimber  zelf historisch pre-mil was, maar binnen vineyard is er nooit een nadruk gelegd op hoe het duizendjarig rijk bekeken moest worden. De meer progressieve denkers binnen vineyard, zoals Jason Coker, en de meesten in de emerging church die een koninkrijksvisie hebben zijn a-mil of zelfs post-mil, zoals Brian McLaren in zijn laatste boeken.  (zie ook deze discussie) Maar het duizendjarige rijk op zich is niet het belangrijkste; het Koninkrijk van God hier en nu, als ‘already en not yet’ is de nadruk…

Een punt van kritiek op de bijbellezing van het dispensationalisme is dat soms nogal lukraak teksten uit de context getrokken worden en aan elkaar gekopeld worden (zie ook Hal Lindsey bijvoorbeeld) en dat er eigenlijk, ondanks alle beweringen van wel, helemaal niet letterlijk gelezen wordt, maar heel veel in de teksten ingelezen wordt. Een beetje het idee dat de bijbel een puzzel is waar je mee moet blijven spelen tot je de erin verborgen geheime kennis (gnosis?) gevonden hebt. Maar zo letterlijk vind ik dat echt niet altijd!

Een verder punt van kritiek op het idee van de opname en het eraan gekoppelde eindtijd-denken, is heel dualistische denken dat erachter zit. De materiele wereld is slecht, en gaat vernietigd worden, waarbij de gelovigen gered worden om als zielen naar de hemel te gaan en het materiële achter zich te laten… N.T. Wright heeft dat ooit afgedaan als gnostische nonsens, en hij heeft wel een punt. Het idee dat God de schepping wil herstellen, en van de ‘opstanding des vlezes’ op een vernieuwde aarde is hier ook helemaal niet mee te verenigen.

Laten we naar Jezus kijken, en pogen Hem te volgen.

shalom

Bram

Advertenties

juli 19, 2009

Mijn preek van vandaag: Jezus is Heer!!

Voor de mensen die er niet waren, en al diegenen die erin geinteresseerd zouden zijn: Mijn preek van vandaag, in de powerpointversie.

Niet dat ik die gebruikt heb uiteindelijk, want door vakantieperikelen was er geen beamer…

hier is de file:  Jezus is Heer!!

shalom

Bram

mei 5, 2009

Christarchie nu! vive la revolucion!!

In een duister verleden heb ik al eens eerder geschreven over Christelijk anarchisme, een onderwerp waar ik toen sterk mee bezig was. Ondertussen is mijn aandacht (en mijn schrijven) een beetje afgedwaald, via de psalters naar shane Claiborne, en zo terug veel dichter bij mijn roots aangekomen in het postmoderne post-evangelische denken en de emerging church toestanden.

Maar die stap van interesse in Christelijk anarchisme is wel belangrijk geweest daarin voor mij, al was het om te beseffen waar de nadruk moet liggen. Toch zou ik een ander woord willen voorstellen. Bij Christelijk anarchisme, of Christi-anarchisme, ligt er nadruk op het ‘geen heersers’. Iets wat voor mij niet de hoofdgedachte is en mag zijn, omdat ik geloof dat het anarchisme alleen maar een eigenschap is van het Christen zijn, en niet dat het christelijk een kleurtje van het anarchisme is… Zelfs bij Jacques Ellul, een  grote theoloog voor veel ‘Jesus radicals’ is anarchie in de praktijk alleen maar een utopie, en nooit de echte wereld. Kijk maar naar de samenvatting die Greg Boyd geeft van Elluls gedachten over het onderwerp:

The Kingdom Jesus established is anarchistic in that it recognizes God alone as the arche (supreme power). It thus lives free from all other powers (an-arche [anarchy] means without authority). Governments are part of the fallen, oppressed world system that has been done away with in Christ. So It’s not appropriate for Kingdom people to either support or revolt against governments. This gives them too much credit. Rather, following the example of Jesus, we should ignore them as much as possible, put up with them as much as we need to, and stay focused on living out the radical Kingdom. If we do this, then we, like Jesus, will find ourselves revolting against the government (and culture). We are, most fundamentally, called to be non-conformists. Our service to the world is the way our counter-cultural lives expose the invalidity of all forms of government by manifesting the reign of God. (greg Boyd, in zijn blogpost ‘ a call to christian Anarchy‘)

Waar draait het dan om? Niet in de eerste plaats om onze houding tegenover ‘machten en overheden’ (tussen haakjes: een term die Paulus gebruikt voor zowel politieke als demonische machten) die dan de rest bepaalt, zoals bij anarchisme het geval zou zijn.Het gaat juist om de Christus als hoogste en enige echte autoriteit, en om onze houding als ‘Koninkrijksmensen’, zoals Boyd het graag noemt… En dan kunnen we beter gewoon spreken van Christarchie, christus die heerst. Al is een woord als christarchisme misschien een beetje moeilijker om uit te spreken dan in onze taal. Om verder te gaan met Greg Boyd uit hetzelfde essay:

Anyway, I encourage you to join the Christian Anarchistic movement. Get along with the ruling powers as much as you can, but put no trust in them. Let’s let our lives reflect the truth that governments are part of a fallen world order that has been rendered obsolete in Christ. May our lives reflect the truth that the hope of the world lies in the power of the cross, not the sword — or the vote.

Daar kan ik het alleen eens mee zijn!

shalom

Bram

mei 3, 2009

‘Gods plan met mij’, of het draait NIET in de eerste plaats om ons!!!

Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de HEER. Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen. Jesaja 55:8-9

In het evangelische en pinksterwereldje waarin ik al heel mijn leven vertoef heb ik in de loop der jaren al vanalles gehoord over ‘Gods plan voor je leven’. Dat God een geweldig plan met ons leven heeft dat we niet mogen missen… Dus in de praktijk wordt daar meestal over gesproken als het gaat om belangrijke keuzes nemen. Met wie je trouwt, wel werk of welke studie je begint, etc… En de nadruk wordt dikwijls gelegd op het feit dat IK belangrijk ben voor God, dat God alle dingen gaat doen meewerken voor mij, etc…

Maar soms gaat het een beetje te ver die richting in, en word je gebombardeerd met het idee dat IK het allerbelangrijkste ben voor God. Of zelfs dat elke mens afzonderlijk (toch al diegenen die in Jezus geloven, de rest zijn van geen belang veronderstel ik) het centrum is van Gods plan. Dat alles in functie van ons als individu staat, dat heel het fantastische plan om mij draait, om mijn groei, en blabla… dat ligt natuurlijk heel lekker in onze lekker individualistische maatschappij. Maar het is nu net dat individualisme dat erin geslopen is, dat mij heel ongezond lijkt, en contra Christus. Als we daar te ver in meegaan dan gaan we echt geloven dat het om ons draait, dat God in functie van ons staat…

En dat is nu net waar ik niet meer in kan en wil geloven,dat Gods plan voor mij in de eerste plaats om mij draait. Gods plan is groot, en gaat over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, en het Koninkrijk hier en nu vestigen. En natuurlijk is zijn plan met mij daar deel van. Maar ik sta in functie van het grote geheel. Niet omgekeerd… wij zijn deeltjes van iets dat groter is dat we kunnen vatten. En het is fantastisch dat God zich daarbij ook in ons mensjes interesseert. dat Hij ieder van ons inpast in Zijn plan. Dat we allemaal deel zijn van het Lichaam van Christus…

Maar Wijzelf zijn niet het doel. Wij zijn maar de ‘aarden vaten’ waar de Schat in zit… Als we er als iets luitend over kunnen zeggen: Gods doel is het bouwen van het Koninkrijk, en het klaarmaken van Zijn bruid voor het Grote Bruiloftsfeest. Okay, dat laaste klinkt zeer mystiek; maar ik vind even geen andere manier om het te zeggen… Het draait niet in de eerste plaats om ons. Als we het al eerder aangehaalde beeld van Paulus nemen dat wij het Lichaam van Christus zijn, dan zijn we maar kleine componentjes van het grote geheel. Waarin we allemaal nodig zijn, maar het draait NIET in de eerste plaats om ons.

Als je iets wil dat in de eerste plaats om JOU draait, ga naar één of andere zelfhulp-praatgroep of zo. sterker gesteld: Het is het moderne satanisme van Lavey dat het eigen zelf aanbidt, niet het christendom. Als volgeling van christus moet je sterven aan Jezelf, en je eigen kruis opnemen.  Het Christendom  gaat wel over God als liefdevolle Vader, maar die is in geen geval een kruising tussen sinterklaas en de geest van Alladin… Hij is de  onze Vader en Schepper, en houdt van ons, maar we kunnen Hem niet in onze binnenzak steken of voor onze kar spannen.

En God mag dan verliefd op de Kerk als bruid van Jezus, onze kleine groepjes zijn niet het doel… Onze taak is het verbreiden van het Koninkrijk, en dat naar de wereld rond ons brengen. Licht en zout zijn in deze donkere en smakelijke en aan bederf onderhevige maatschappij. Het draait niet om onze structuren, groepen, gebouwen,… Die dingen staan allemaal ook maar in functie van Gods plan, maar kunnen geen uiteindelijk doel zijn.

Het draait niet om ons. Het draait om God, het draait om Jezus, het draait Gods grote doel, Zijn Koninkrijk en zijn Lichaam, maar wij zijn maar een klein celletje in het grote geheel.

Misschien moeten we doen als de zusters van naastenliefde van moeder Theresa, die elke dag beginnen met het bidden van het zogenaamde ‘gebed van Fransiscus’. Ik denk dat dat alles wel in het juiste perspectief brengt:

Heer, maak mij een instrument van Uw vrede.
Laat mij liefde brengen waar haat heerst,
laat mij vergeven wie mij beledigde,
laat mij verzoenen wie in onmin leven,
laat mij geloof brengen aan wie twijfelt,
laat mij waarheid brengen aan wie dwaalt,
laat mij hoop brengen aan wie wanhoopt,
laat mij licht brengen aan wie in duisternis is,
laat mij vreugde brengen aan wie bedroefd zijn.

Laat mij niet zoeken getroost te worden, maar te troosten,
niet begrepen te worden, maar te begrijpen,
niet bemind te worden, maar te beminnen.

Want het is toch door te geven, dat men ontvangt
door te verliezen, dat men vindt
door te vergeven, dat men vergiffenis ervaart
door te sterven, dat men verrijst tot het eeuwige leven. Amen.

shalom

Bram

december 5, 2008

Het Koninkrijk: shane claiborne, mijn vineyard roots, …

voor diegenen die het nog niet doorhadden, de laatste tijd heb ik vanalle leesvoer gehad uit diverse christelijke hoeken. Eén stroming die me interesseert is die Greg boyd een ‘grassroots Kingdom movement’ noemt, onder andere shane claiborne, de new monastics, en andere Christenen die, gebaseerd op de woorden van Jezus, willen bouwen aan het koninkrijk van God in deze wereld.

Dat koninkrijksidee, waar ikzelf ook al lang visie voor heb; is soms helemaal niet zo logisch voor alle Christenen, bijvoorbeeld sommige dispensationalisten zullen zeggen dat het Koninkrijk waar Jezus over praatte alleen voor Israel was, en afgewezen geweest is, en dat het koninkrijk pas op aarde zal komen in het duizendjarig rijk, na de opname en de verdrukking en weet ik wat nog allemaal… Maar omdat ik wel wat heb rondgehangen in vineyard-kringen, heb ikzelf al veel gehoord over het Koninkrijk van God, zoals de evangeliën het leren.

Nu was ik toen ik jonger was, als zoon van een vinyard-voorganger die op vanalle vineyard-conferenties en zo was, niet altijd bepaald overgeinteresseerd in de vineyard, omdat ze naar mijn gevoel teveel bezig waren over ‘de vineyard’. Zo een beetje zoals de ‘emerging church blogosphere’, waar wel zinnige dingen gezegd worden, maar na een tijdje komt het enorm mijn oren uit om emerging dit en emerging dat te moeten lezen heel de tijd… Op die manier heeft het hele vineyard gedoe mij een beetje geirriteerd omdat ze teveel over zichzelf bezig waren, in vineyard doen we dit, in vineyard waarderen we dat… Misschien ten onrechte, dat weet ik niet… Maar dat was mijn indruk die ik soms had toen ik jonger was. Ach, de rebelse jeugd…

Maar wat bijvoorbeeld wel interessant was, zijn sommige dingen die ik gehoord heb over de persoon van John Wimber, zeker hoe hij begonnen is. Wat mij altijd is bijgebleven is een verhaaltje (dat ik nergens op het net gevonden heb, dus ik parafraseer het uit een ver geheugen) waar de uitdrukking “doin’ the stuff”, die in vineyard blijkbaar wel veel gebruikt wordt, vandaan komt:
John als jonge bekeerling was de bijbel aan het lezen, en las in dat vreemde boek over Jezus, die zieken genas, boze geesten uitdreef, rondhing met zondaars en outcasts, en het over ‘zorgen voor de minsten mijns broeders’, en las dat Jezus zijn volgelingen opdroeg om hetzelfde te doen… Dus ging hij naar de gemeenteleiding en vroeg zoiets van – “when are we gonna do the stuff”?
– “what stuff?”
– “you know… like in the bible, healing the sick, casting out demons, handg out with the sinners ans stuff”
– “ehhhh…”
Toen kwam er een hele uileg over dat ze dat soort dingen eigenlijk niet deden, en waarschijnlijk de redenen en zo… Maar John wimber heeft de dingen die visie van Jezus deed nooit losgelaten,en dat is later, naast die andere nadruk op aanbidding (iets waar ik het nu niet over ga hebben, moet me nog bezinnen over dat onderwerp…), een basis geweest van hoe hij kerk zag. Een Koninkrijksvisie, waarin uiten van liefde aan mensen in nood belangrijk was. Een Charismatische benadering ook, want Wimber is bekend geworden doordat hij leerde dat we in de praktijk van alledag kunnen bidden voor Gods optreden, voor wonderen zoals genezingen of zelfs uitdrijven van demonen… en het werkte nog ook.

Een andere uitspraak van John Wimber die mij bijgebleven is, ging over zijn visie voor het hele Koninkrijk, de Kerk, waarbinnen Vineyard maar een klein deeltje is, en John wimber verwachtte ook niet dat zijn beweging voor altijd zou blijven bestaan, blijkbaar achtte hij een levensduur van 20 jaar genoeg. En dat was meer dan 20 jaar geleden dat hij dat zei… Hij stelde het belang van de Kerk, of het Koninkrijk, boven dat van zijn eigen beweging… Ik denk dat we daar ook van kunnen leren als Christen… Op zich hou ik wel van het idee ‘wij leggen deze nadrukken als Christen, maar we waarderen andere Christenen die andere nadrukken leggen, en andere bijbelinterpretaties even hard, en we zijn allemaal Zijn kinderen, die aan Zijn Koninkrijk moeten bouwen samen, we zijn allemaal deel van 1 Kerk, 1 Koninkrijk’.

Nu wat is de connectie tussen wat Greg Boyd ergens de ‘grassroots kingdom movement’ noemt, zoals shane Claiborne en de new monastics, en de koninkrijksvisie van vineyard? Heel veel, eigenlijk lijken ze redelijk op mekaar, al zijn er wel heel andere nadrukken, bij vineyard ligt er een charismatische, bovennatuurlijke nadruk op de doorbraak van het Koninkrijk, en bij de new monastics ligt de nadruk op het menselijke gemeenschapsaspect, op Jezus volgen en groeien in liefde voor de ‘minsten’.

Twee Kanten van het Koninkrijk… Ik denk dat ze mekaar kunnen aanvullen… En dat zou heel interessant zijn… Ondertussen blijven we bidden:

Onze Vader in de Hemel
Uw Koninkrijk Kome
en Uw wil geschiede op aarde als in de hemel
Amen

shalom

Bram

juli 27, 2008

Jezus is Heer!!!

Lang geleden dat ik hier geweest ben, maar we gaan terug naar het Christendom:

“Jezus is Heer” is zo’n zinnetje dat soms te pas en te onpas gebruikt wordt door christenen, maar hoe dikwijls denken we na over wat dat woord eigenlijk betekent? Ikzelf heb er eigenlijk tot voor kort amper bij stilgestaan, over het Koningschap van Jezus, en de implicaties daarvan op onze relatie tot ‘de wereld’ en zijn machten. Want als Jezus Heer is, en wij erkennen Hem als dusdanig, dan betekent dat ook dat Hij voor ons belangrijker is dan alle andere ‘machten en overheden’ die deze wereld  beheersen.

Als we kijken naar een aantal belangrijke woorden uit het Christendom dan is het goed om te beseffen dat deze al in gebruik waren en heel wat betekenis hadden in het romeinse rijk van die tijd. Er was al een andere Heer, de keizer, en het proclameren van Jezus als Heer was zeer zeker een daad van verraad aan de keizer en werd ook als dusdanig bestraft. Trouwens, het woord ‘evangelie’ was ook al in gebruik voor het goede nieuws van de ‘pax romana’, een periode van stabiliteit die door keizer Augustus was ingezet over het hele omvangrijke rijk. Het evangelie van Christus, de Heer en Koning, was dus een regelrechte aanval op dat wat heilig was voor de romeinse staat: Jezus werd Heer ipv de Keizer, en het goede nieuws van het romeinse rijk werd vervangen door het evangelie van het Koninkrijk van de vredevorst Jezus. Jezus proclameerde ook het koninkrijk van God, wat in het grieks alweer hetzelfde woord is als gebruikt vooor het rijk van Rome.  Allemaal politieke taal dus. Jezus werd dan ook aan een kruis gehangen met het opschrift ‘koning der joden’, en de eerste christenen werden vervolgd en doodgemarteld wegens verraad omdat ze de keizer en de orde van het romeinse rijk niet respecteerden.

(het idee van scheiding van kerk en staat waarbij God en de staat allebei hun zeg hebben over andere aspecten van ons leven is pas van de tijd van de reormatie, en was zeker niet iets wat de christenen van voor keizer constantijn serieus genomen zouden hebben. Ze stierven juist als martelaren omdat ze alleen God erkenden!)

Het zinnetje van “Jezus is Heer” is dus niet zomaar een theologisch statement dat losstaat van de wereld waarin we leven. Het is een erkennen dat er voor Christenen maar één Heer is, maar één koning, en dat we niet zullen buigen voor de machten en overheden van de wereld. Geen koningen, parlementen, presidenten of burocratie staat boven onze Heer, en we moeten niet leven naar de wetten van de wereld, maar naar de wetten van onze Heer!! Ikzelf kan de volheid hiervan nog helemaal niet beseffen, maar ik wil ernaar leven.

Ik wil bidden
‘Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede’

ik wil proclameren: Jezus is Heer!!!

shalom

Bram

december 2, 2007

de mens als duistere schepper

Okay, nog een stukje Ellul-achtige techniek-kritische filosofie, ik hoop dat iemand kan volgen en als iemand er iets op te zeggen heeft is alle commentaar en feedback welkom…

We beginnen bij het begin: “In den beginne Schiep God de mens naar zijn beeld en gelijkenis”, de mens is dus zelf gemaakt gelijkend op de schepper. Maar tegelijk leven we in een gevallen wereld waarin alles aan verval onderhevig is. De mens is dus wel in staat om te scheppen, maar zijn schepping zal en kan nooit perfect zijn, en dikwijls zit er een duister kantje aan. Want de mens is als schepper geschapen naar het beeld van de Schepper, maar evengoed gevallend door de verleiding van de slang die hem vertelde dat hij ‘als God’ (de Schepper) zou zijn…

Neem bijvoorbeeld om het concreet te maken een recente schepping van de mens: de auto. Een prachtige uitvinding, die heel nuttig is om een mens van punt A naar punt B te brengen. Maar de keerzijde van de medaille is er zeker ook. Ten eerste is er het risico op ongelukken, er sterven veel mensen dankzij auto’s. Bestuurders die in fout zijn, maar ook onschuldigen die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.
Bovendien is een auto een ding dat energie nodig heeft. De voorraad aan fossiele brandstoffen die al van voor mensengheugenis begon onder de grond liggen wordt er op sneltreinvaart doorgejaagd dus, al had het anders gekund, want de electrische en de verbrandingsmotor werden tegelijk ontwikkeld… De mens als schepper had -en heeft- dus ook andere mogelijkheden, maar die zullen ook wel hun duistere kant hebben. Als we bij de verbrandingsmotor blijven en de fossiele olie door bio-diesel vervangen kan het wel eens gebeuren dat landbouwgrond waar voedsel verbouwd volgezet wordt met koolzaad, waardoor er minder voedsel is…

Een ander voorbeeld is de rekenmachine. Heel handig, want dan hoeven we niet zelf te kunnen hoofdrekenen… En uiteindelijk kan ik amper nog hoofdrekenen en heb ik dat ding nodig voor sommen die ik anders wel had kunnen doen, als ik dat ding niet altijd gebruikt zou hebben… We kunnen niet meer zonder. Datgene wat we maken gaat ons beheersen, en datgene wat we gebruiken gaat uiteindelijk ons gebruiken… We zitten nu in een maatschappij vol spullen die we gemaakt hebben om ons leven simpeler te maken, maar die veel van onze tijd en aandacht en energie vragen, en zonder welke we niet meer zouden kunnen leven… Uiteindelijk zijn we slaaf van willoze dingen die ons zouden moeten dienen. GSM, computer, auto, allemaal maken ze ons afhankelijk… Allemaal ‘herscheppen’ ze ons zelf. We zijn geen heer en meester van de schepping, we zijn de slaven van onze eigen schepping…

Hetzelfde klopt trouwens niet alleen met technologie, maar ook met onze huidige politieke systemen. We creëren -uit angst voor een dictatuur- systemen die niet door 1 mens geleid worden. Het gevolg is dat ze zelf een eigen leven gaan leiden, en uiteindelijk het systeem de leidersgevangen zet, en zelf voortgaat. Burocratie is Frankenstein all over again. En dat is onomkeerbaar, dat is tot de barbaren ons overwinnen en onze beschaving omverwerpen of zo…

Uiteindelijk schieten we ons doel voorbij, of is er zelfs geen doel meer. Oorspronkelijk maken we de dingen omdat we ze nodig hebben, bijvoorbeeld een mand om dingen in te doen, maar de volgende logische stap is dingen maken omdat ze gemaakt kunnen worden. Dat kunnen we zien als we de TV opzetten, en kijken naar de reclame… Veel dingen die we maken zijn nutteloos, maar ze zijn er en dus daarom moeten we ze kopen… Het feit dat iets gemaakt kan worden is rechtvaardiging genoeg om het te maken, of we het nu nodig hebben of niet… Ook wetenschappelijk denken we zo. Het feit dat iets mogelijk is is genoeg reden om het te doen, en dus zitten we nu met de atoombom, klooien met embryos, mensen op de maan, genetisch gemanipuleerde planten, etc… Het kan, en we hebben het geld en de mogelijkheden, dus waarom niet? Ik zou willen antwoorden met de woorden van paulus dat alles toegestaan is, maar niet alles nuttig… en dat is zelfs nog een understatement…

Wat is de conclusie als christen? Ten eerste natuurlijk dat we idd als beeld van de Schepper zelf een scheppend vermogen hebben, maar dat we daar mee moeten oppassen. Het feit dat we iets kunnen maken of doen op zich is helemaal geen rechtvaardiging om dat ook te doen. Ook moeten we oppassen met de scheppingen van de mens. Ze mogen ons niet gaan beheersen, en ze mogen niet onze prioriteit zijn. Of het nu gaat om werktuigen, luxe-artikelen, of ideëen of politieke systemen, ze mogen niet onze hoofdfocus zijn. Die moet liggen bij God, bij Jezus, bij de liefde tot de medemens!

De vraag hoe we remee moeten omgaan is moeilijk te beantwoorden, als we alleen al naar het voorbeeld van de auto kijken. Moeten we de auto laten vanwege zijn duistere kantjes? Uiteindelijk zou dat onmogelijk zijn, we leven als mensen in een door mensen gemaakte wereld, en elke medaille heeft zijn achterkant… We kunnen niet alles laten wat een dusiter kantje heeft, maar we moeten er wel mee oppassen… En ons zeker niet laten beheersen door technologie, of luxe… Simpel leven lijkt me eigenlijk wel iets logisch voor een Christen, ons zo weinig mogelijk laten beheersen door al die dingen. Het koninkrijk moet onze eerste zorg zijn. God liefhebben bovenal en onze naaste als onszelf. Als Christen moeten we die prioriteiten hebben, en leven in de leiding van de geest inplaats van ons te laten meesleuren door onze eigen scheppingen…

hier moet ik zelf ook mee aan de slag denk ik…

shalom

Bram

Blog op WordPress.com.