‘blog van Brambonius’

november 1, 2009

gemeenschap en/of kerk…

Eén van de voor mij opvallende dingen die Shane Claiborne vrijdag vertelde was over zijn niew monastieke gemeenschap waarin hij leeft (Ik veronderstel dat dat nog steeds ‘the simple way’ is): Hij vertelde over hoe ze samen leven, samen werken, samen bidden, en samen hun leven delen voor de armen in een huis dat vol is van gastvrijheid. Al behouden ze zich ook voor om sabbat te hebben en de deur niet open te doen als dat niet mogelijk is. Maar dus heel de week leven ze samen in Christelijke gemeenschap. En zondag gaan ze allemaal naar hun eigen kerk. De een naar een pinksterkerk, de andere naar de katholieke mis, of de traditionele protestantse kerk, of een huiskerk… Die manier van Eucumene spreekt me enorm aan. Eigenlijk is elke kerk maar een filiaal van de Kerk met grote K, het Lichaam waarvan Jezus zelf het Hoofd is.

Trouwens, ik weet momenteel zelf niet hoe ik dat kan veranderen in de praktijk, maar elke keer als ik hoor of lees over dat Christelijk gemeenschapleven heb ik het gevoel dat ik iets mis. iets dat misschien wel een hele missende dimensie van het evangelie omvat waar ik geen vat op heb momenteel… Als ik naar de eerste kerk kijk, en ik zie hoe ze alles verkochten en uitdeelden en gewoon het Koninkrijk uitleefden, zodat er geen armen en behoeftigen onder hen waren. Hoe ver van mijn leven en de manier van kerk-zijn die ik ken is dat niet..

Ik moet opeens ook denken aan iets dat Andrew Jones, de rondreizende missioloog me vertelde toen hij hier aan de Schelde kampeerde met zijn gezin. Hij vertelde over een groeiende beweging van Christenen ergens in Indië, waar ze geen zondagsamenkomst hebben. Het gaat om arme mensen, die elkaar door de week zien, en samenkomen in huizen en zo door de week, als de Christenen in Handelingen die elke dag bij mekaar kwamen om te bidden en het brood te delen. Ze hebben zoveel gemeenschap dat ze geen behoefte hebben aan zondagsamenkomsten.

Misschien hebben zij wel het beste deel gekozen.

Heer ontferm U…

shalom

Bram

april 7, 2009

waarom ik niet anders kan dan postmodern en christen zijn…

Een bekentenis: Ik kan echt niet anders zijn dan christen. Volgeling van christus. Ironisch is wel dat het mij aan de andere kant dikwijls niet lukt om echt Christus te volgen in de praktijk. Maar ik kan niet anders dan proberen en daarin groeien, Jezus kan mij blijkbaar niet loslaten…

Sommigen zullen zeggen dat het simpelweg komt omdat ik zo ben opgevoed. Dat is wel waar, maar dat kan zeker niet deterministisch gesteld worden: er zijn echt enorm veel mensen die ik ken die net als mij gelovig zijn opgevoed die afgehaakt zijn. Dus dat is geen antwoord op de vraag waarom ik nog steeds Christen ben. Het is ook zo dat ik veel van de dingen waarop de mensen van mijn generatie zijn afgeknapt best snap. Waarschijnlijk zou ik veel van die mensen die indertijd met mij op kamp geweest zijn en die nu allang niet meer geloven best kunnen begrijpen. Maar soms vraag ik mij af wat de dingen waar ze op afgeknapt zijn iets met Jezus te maken hebben. En of Jezus niet zelf ook was afgeknapt op veel dingen…

Ik moet zeggen, ik neem zeker niet alles klakkeloos aan van ‘de kerk’, in dit geval de evangelische traditie, als er zoiets zou bestaan in een wereldje dat soms teveel op hypes lijkt te draaien. Er zijn veel dingen, waar ik het niet mee eens kan zijn, en die mijn geloof zwaar zouden naar beneden halen moest iemand mij kunnen overtuigen dat het toch zo is vrees ik. Ik heb grote moeite met ‘left behind’-eindtijdkitch, met superioriteitsdenken, welaartsevangelie met mensen die God als automaat gebruiken om alles te krijgen wat ze nodig hebben, en met uit de context gehaalde en op andere manieren misbruikte bijbelverzen. En nog veel meer dingen die mij absoluut niet verder bij God kunnen brengen.

En ja, misschien ben ik soms een tikkeltje ‘post-evangelisch’, en ben ik eigenlijk zowiezo redelijk postmodern, al ben ik dat woord ondertussen kotsbeu en weet ik dat ik het nog veel ga gebruiken in dit essay… En sorry, ik kan niet anders zijn dan gematigd postmodern vrees ik, het is zoeist als vlaming zijn voor mij, ik ben het gewoon van nature uit… Ik heb vrees ik een sterk wantrouwen alle claims van absolute waarheid, en ik kan niets met het overanalytische modernistische denken. Ik kan ook niets met fundamentalisme van enige soort (inclusief Richard Dawkins) en ik heb veel meer aan verhalen en symbolen dan aan analyse en dissectie… Ik zie ook veel meer in het joodse rabbijnse systeem waarbij een vraag niet beantwoord werd met een pasklaar antwoord, zoals wij altijd direct willen, maar met 10 andere vragen om mee te worstelen, waarbij je als mens en gelovige groeit door ermee te worstelen, dan ik zie in een alles willen antwoorden en de bijbel gebruiken als een boek om overal antwoord op te vinden. Ik geloof trouwens niet dat de bijbel zo geschreven is.

Misschien is het postmodernisme gevaarlijk omdat het te diffuus en relatief is, maar ik vanuit mijn gezichtspunt zie evenveel gevaar in het modernistische synchretisme (geloofsvermenging) met het rationalistische ‘wetenschaps’denken dat het geloof en heel de wereld helemaal dissecteert en vastprikt als een gedroogde vlinder. Dat paradigma is voor mij failliet, en niets kan mij er terug in brengen. En ik zie hoe het Christendom veel schade heeft opgelopen door er teveel van te absorberen. Dat het postmodernisme het christendom schade kan toebrengen is natuurlijk ook waar. Christus overstijgt modernisme, postmodernisme, en alle andere wereldbeelden, en kan dat ook niet anders… Maar aan de ene kant moet het christdendom gecontextualiseerd worden in elk wereldbeeld -inclusief ingaan tegen wat er mis is daarin- en anderzijds geloof ik sterk dat het postmodernisme wel bepaalde dingen kan en zal rechttrekken die beschadigd zijn in het modernisme…

Oke; Wat ik niet ben en nooit zal zijn: een ‘hardcore postmodernist’ die alle waarheid ontkent. Integendeel, ik geloof zo sterk in de Waarheid, dat ik niet geloof dat wij ze ooit 100% gaan kunnen vatten, vastleggen, communiceren of 100% accuraat en volledig vastleggen in -bijvoorbeeld- een systematische theologie. Elke theorie is maar een benadering. Elke menselijke uitspraak wordt beperkt door de manier waarop in een gegeven taal begrippen zijn afgebakend. Niemand kan claimen de absolute waarheid op zak te hebben, omdat ze te groot is om ooit helemaal te vertalen naar dingen die we in menselijk gestructureerde woordjes kunnen gieten…

Leidt dat dan tot een ‘iedereen heeft evenveel gelijk’? Natuurlijk niet. Sommigen zitter er dichter op dan anderen, en en bepaalde mensen zitten er helemaal naast. Waarschijnlijk zit in de meeste gevallen niemand er 100% op, maar als we een hoog genoeg percentage hebben, kunnen we verder. Kijk naar de geschiedenis van het christendom, naar al die groepen en individuen die allemaal een iets andere theologie hadden. Geen 2 christenen zullen het ooit eens zijn op alle punten. Is dat een probleem? Niet altijd. Zijn alle dingen even waar? Natuurlijk niet…

En nog iets: Als Christen geloof ik niet dat de ‘waarheid’ zoiets is als een hoop geformuleerde stellingen die de juiste leer moeten ‘vangen’. De waarheid is een persoon: Jezus (‘de Weg, de Waarheid en het Leven’) En het christendom is niet zoals ik bepaalde mensen soms zie doen een geloven in een hoop stellingen en waarheden en dat is het. Het christendom is leven en Jezus volgen. Jezus zei nergens om de mensen te overtuigen van ‘de waarheid’. Hij droeg zijn discipelen op om discipelen te maken, volgelingen, mensen die een veranderd leven hebben. Zo mag het ‘goede nieuws’ ook niet iets zijn dat we intellectueel kunnen aannemen en dat is het, maar is het iets dat ons leven ten goede moet transformeren, en liefst ook goed nieuws is voor de mensen om ons heen.

Ik ben Christen, of ik probeer dat toch te zijn, en ik kan niet anders, want ik ben gegrepen door Jezus. Niet de Jezus die alleen kwam om te sterven, en als we maar in ‘het kruis’ geloven is alles oké en gaan we naar de hemel. Dat is en vreselijke versimpeling van het Christendom die eigenlijk even destructief is als de vrijzinnige Jezus, ontdaan van alle bovennatuurlijkheid, die alleen maar een ‘goede leraar’ is. (probleem is ook dat geen enkele ‘goede leraar’ echt gevolgd wordt…) Ik ben gegrepen door de Jezus, ‘goede leraar’ en Zoon van God die mij blijft trekken en ‘kom, volg mij’ fluistert. De Jezus die de radicale wet van de liefde als basis gaf, de Jezus die opkwam voor mensen voor de mensen waarvoor niemand opkwam (om een vrijzinnig-katholieke godsdienstleraar dieooit had te citeren) Jezus die kwam met het Koninkrijk, en met goed nieuws. De Jezus die leerde om nederig voeten te wassen ipv macht en geweld. De Jezus die uiteindelijk eindigde aan het kruis, maar die door de dood niet gegrepen kon worden. De Jezus die bij ons is in de Heilige Geest.En dat is een heel leven verder op weg zijn, leren, worstelen, en groeien in relatie met Hem, en met mijn mede-gelovigen en alle andere mensen. We moeten samen vooruit…

shalom

Bram
ps: deze blogpost van henri is ook heel interessant

februari 20, 2009

platform 2026: denkgelag

 

platform 2026 is een nieuw initatief dat zich probeert af te vragen hoe de kerk eruit kan zien in 2026. Het eerste wat ze organiseren is het ‘denkgelag’ op 28 maart in het OM-gebouw (Zaventem), en daarom laat ik ze zelf even aan het woord: “Nieuw bier moet in nieuwe flessen. Daarom willen we met elkaar nadenken over hoe de Vlaamse kerk er in 2026 uit gaat zien. Nadenken hoe we beleefd kunnen geloven, zonder altijd beleefd te zijn. Hoe we geloof kunnen beleven, zonder in clichés te vervallen. Aan jou de vraag mee te brouwen.”

zie verder hier

heel interessant en ik wil zeker mee denken, alleen is die dag nogal moeilijk omdat Bram Cools die avond ook nog eens optreedt in Kortrijk…

Maar ik wil in de toekomst zeker deel zijn van de discussie…

Bram

januari 27, 2009

de ‘emerging church’

Emerging church

Voor mijn lezers die me de woorden ‘emerging church’ al hebben horen gebruiken, maar die niet weten waar het om gaat, hier even een kleine inleiding in de ‘emerging church’:

wikipedia spreekt van “een christelijke beweging die eind 20e eeuw is opgekomen. De term is een overkoepelend begrip voor een grote diversiteit aan nieuwe – dikwijls experimentele – vormen van (missionair) kerk-zijn in een postmoderne cultuur.” In het kort gaat het dus om proberen Christen te zijn in een veranderende wereld met veranderende mensen… De tijd van het modernisme, met een heel sterke nadruk op rationele waarheden, is failliet, en het postmodernisme, wat dat ook is, vervangt langzaam de oude verhalen… En dat komt dan tot uiting in een hele melting pot waar geen lijn in te trekken is… Mensen die gefrustreerd zijn in hun kerkelijk kringen proberen om het Christen-zijn en het volgen van Jezus opnieuw invulling en diepgang te geven. Daarom er sprake is van een heel brede beweging, is het moeilijk om er een goede typering van te maken, en beschrijvingen verschillen dus ook enorm..

als we toch proberen een lijn te trekken, wat typeert meestal de ‘emerging church’?
Ten eerste, de nadruk ligt op Jezus, en ook wel op de hele drie-eenheid. Jezus wordt over het algemeen heel belangrijk geacht, niet alleen zijn dood en offer, maar ook zijn voorbeeld en zijn leringen, en zijn opstanding. sommigen noemen zich zelfs ‘red letter Christians’, naar de oude bijbels waar de woorden van Jezus in rode letters gedrukt zijn… Dit geeft ook dikwijls een veel grotere betrokkenheid in de samenleving, en met de mensen die het minder hebben…
Ook is er absoluut geen dualisme tussen w<at christelijk is en wat werelds is, maar een ‘transformatie van de seculiere rumite’: Er is meestal een grote weerstand tegen een wereldbeeld dat scheiding maakt tussen ‘de kerk’ en ‘de wereld’, en diwijls is er een visie voor het Koninkrijk van God om door te breken in deze wereld. Er is ook een openheid naar andersdenkenden en een houding dat we van iedereen kunenn leren… Dit geeft ook veel weerstand tegen evangelische subcultuurtjes. 
Er wordt ook veel nadruk gelegd op gemeenschap, op vriendschappen en relaties en zeker niet op programma’s en op structuren, wat meestal tot kleinere, persoonlijkere groepen leidt. Ok zijn er meestal anti-autoritare leiderschapsstructuren, en leiders staan in dienst van de gemeenschap en zijn nooit bedoeld om de baas te spelen. Macht wordt wantrouwend bekeken.
Belangrijk is ook het priesterschap van alle gelovigen, waardoor we allemaal geen consumenten mogen zijn, maar allemaal producenten zijn. Dit geeft ook weerstand tegen kerksystemen met een podium/publiek houding.
Creativiteit in navolging van de Schepper in wiens beeld wordt ook sterk gewaardeerd, en dat geeft nieuwe artistieke expressies in kerk en samenleving, en vormen van alternatieve aanbidding. spiritualiteit neemt een belangrijke plaats in en wordt op nieuwe (of juist heel oude) manieren beleefd.
De bijbel wordt meestal heel hoog wordt geacht, maar meestal niet als ‘onfeilbaar’ op de fundamentalistische manier beschouwd, discussies over natuurwetenschappen en de bijbel worden bijvoorbeeld niet zinnig geacht, en de nadruk ligt ook niet op bijbel als een boek dat we moeten geloven als droge waarheid, maar ook vooral als een doe-boek, al wordt de bijbel zeker ook niet wettisch bekeken… Dikwijls wordt ook gesproken van missionair leven, waarmee bedoeld wordt dat we als Christen allemaal gezonden zijn om in de wereld te gaan, inplaats van ons in een christelijk subcltuurtje te bouwen en proberen mensen daarin te trekken…
Ook wordt er meestal afgestapt van te uitgewerkte systematische theologie-systemen. Sommigen spreken zich liever niet uit en leggen de nadruk op onze relatie met mensen en God meer dan op alle doctrine juist hebben. ook is er veel interesse in narratieve theologie, het bekijken van de bijbel als één groot verhaal van God met de mens.

Allemaal dingen die ikzelf wel interessant vind en waar ik het meestal wel mee eens ben. Veel punten die ikzelf ook allang wil aankaarten zonder dat ik dat daarom onder invloed doe van die emerging-whatever…

Ook ligt soms in de uitwerking de nadruk op nieuwe technologiën, veel van de ‘emerging discussie’ speelt zich bijvoorbeeld af op weblogs. Sleutelfiguren binnen de beweging discussiëren over het internet om samen tot nieuwe theologische benaderingen te komen… Nu is het zo dat de emerging church blogosphere op zijn ergst is als één of andere vervelende rapper die niets anders doet dan over zichzelf rappen. Veel bloggers hebben het soms maar over emerging dit en emerging dat, totdat ze soms bijna  vergeten dat ze eigenlijk nietnaar hun eigen navel moeten wijzen maar naar Jezus Christus… Maar we moeten ons niet blindstaren op de vinger die eigenlijk naar de maan zou moeten wijzen… 

Mij is het soms ook niet zo duidelijk, maar het is me wel duidelijk dat tussen alle menselijke prutsen en ploeteren de Geest aan het werk is op nieuwe manieren, zoals ook bij de heel verwante neo-monastiek het geval is… Over veel punten valt te discussiëren, maar dat is evengoed het geval met veel dingen die we als evangelisch, pinkster of eender welke andere christen als vanzelfsprekend ervaren… Ik hoop ook dat die discussie meer op gang komt..

shalom

Bram

ps: behalve de blog van filip de cavel weet ik geen links van belgische sites over het onderwerp (of het moest marc verhoeven zijn, die heel vergezochte anti-artikelen heeft die kant noch wal raken). In nederland is er onder andere het emerging netwerk, waar je ook links kan vinden naar een aantal bloggers, waaronder Johan ter Beek, die ook een boek geschreven heeft over het onderwerp… Verder ook interessant is deze studie over het onderwerp.

december 19, 2008

de Kerk II: Wij ZIJN de Kerk!!

Broeders en zusters;

Om terug te komen op een vorige post over ‘de Kerk’: Wij ZIJN de Kerk. Wij allemaal samen in Christus, alle christenen op deze planeet, zijn de Kerk, met grote letter K. Wij zijn één in Christus, en dan is er geen sprake meer van jood of heiden, belg of amerikaan, mannelijk of vrouwelijk, katholiek of evangelisch, emerging church of gesloten broeders,… Christus komt terug niet om een harem te verzamelen, maar voor zijn bruid!!!

Wij ZIJN de kerk. Wij allemaal samen zijn de Gemeente, om een ander woord te gebruiken dat meer evangelisch-protestants politiek correct is. De oude kerkgebouwen in dit land mogen grotendeels leeg zijn, zelfs tijdens de misvieringen die er nog zijn soms. Maar dat is niet het punt. De Kerk is niet te binden aan een gebouw, en een gebouw waarin geen christenen samenkomen heeft eigenlijk niets te maken met de Kerk… Elvis has left the building… De Kerk is daar waar wij Christenen zijn, leeft daar waar wij samenkomen. Sterker nog: wij christenen, wij zijn de Kerk. Elke keer als we samenkomen om het sacrament van brood en wijn te delen, uiten we onze verbondenheid met Christus in de herdenking van Zijn offerdood. Elke keer als we met 2 of 3 samenkomen in Zijn Naam, is Hij in ons midden. Daar zijn geen kerkgebouwen voor nodig, geen programma’s, geen ingewikkelde structuren… Gewoon samenkomen in Zijn Naam is de basis van de Kerk.

Natuurlijk is het goed om gebouwen te hebben, en hebben we nood aan organisatie en onderwijs, etc… Maar dat is niet waar de kerk om draait, het draait om Jezus, en om samen te zijn als christenen in gemeenschap. En we moeten beseffen dat elke plaatselijke kerk maar een ‘parochie’ is van de Kerk, de veelkleurige en heel diverse bruid van christus… Onze trouw moet in de eerste plaats uitgeen naar christus, en dus ook naar Zijn hele Kerk, in welke vreselijke staat die soms moge zijn. Boven onze trouwe aan eender welke plaatselijke kerk zijn we trouw aan de ene algmene universele ‘katholieke’ Kerk.

Nog een nootje: Zoals de apostolische geloofsbelijdenis zegt, geloven we in ‘één heilige katholieke kerk’, of zoals de protestantse vertalingen meestal zeggen om verwarring bij dat woord te vermijden: de ‘algemene’, of de ‘universele’ kerk. Dat woord katholiek (zelfde woord als in latijn en grieks) betekent niet ‘rooms-katholiek’, maar gewoon dat er één algemene, unversele Kerk is, de Bruid van Christus. Probleem met dat woord is dat tijdens de reformatie Luther en de andere reformatoren afstand moesten nemen van de ‘katolieke’ kerk van rome, die daarna het woordje katholiek voor zichzelf bleef claimen. Maar net zoals de oosters-orthodoxe kerk geen claim kan hebben op orthodoxie, hoeft de paus geen claim te hebben op de katholieke kerk. Want de bedoeling is dat alle Christenen orthodox zijn, en deel van dé Katholieke Kerk, die alle protestanten, rooms-katholieken, oosters-orthodoxen en kopten verenigt!!

Johannes de evangelist zegt dat Jezus zijn volgelingen een nieuw gebod gaf: “Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben.  Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.” (Joh 13:35-36) Hebben wij binnen de kerk, zowel binnen de kleinste groepjes die uiting van de Kerk zijn als binnen het geheel van de veelkleurige Kerk vol verschillen en moeilijkheden tussen Christenen mekaar lief op een manier waarop de ‘iedereen kan zien dat wij Zijn leerlingen zijn’?

shalom

Bram

december 3, 2008

de Kerk

Filed under: Christendom, Het Koninkrijk van God — Tags: , , — brambonius @ 5:04 pm

de Kerk

even door naar een volgend onderwerp: We kennen allemaal ‘de kerk’, en we kennen allemaal zelfs meerdere ‘kerken’, hier in antwerpen alleen al zijn er tientallen van allerlei slag en soort… Maar is er in feite niet gewoon maar 1 Kerk, die met met hoofdletter K? Diegene die ook ‘de bruid van Christus’ genoemd in de bijbel. En  zijn al de ‘kerken’ die wij kennen daar niet kleine plaatselijke deeltjes van, of gewoon maar uitingen ervan?

Het idee van verschillende kerken en denominaties is iets relatief nieuws, zeker zoals wij dat nu kennen. In de tijd van het nieuwe testament was het zowiezo helemaal anders als nu. Handelingen zegt dat de eerste christenen hun bezittingen deelden, elke dag bij mekaar aan huis kwamen, en in de tempel samenkwamen. Nu wat dat laatste betreft: die tempel, dat was een unieke plaats die nu niet meer bestaat, en geen enkel gebouw van nu heeft daar enige gelijkenis mee qua functie, en dat dat was ook alleen in Jerusalem dat mensen daar naartoe gingen. (De beschrijving hierboven komt ook van de eerste kerk van vlak na pinksteren, die ontstond in jerusalem) Bovendien zijn wij als christenen zelf een tempel van de Heilige Geest… Een tempel hebben we niet nodig, we zijn zelf ‘de tempel’, en bovendien zijn we als Christen ook nog eens allemaal priesters. Tempels en priesters hebben we niet nodig als Christen, want Jezus zelf is onze middelaar tot de Vader! Christendom gaat uit van een relatie tussen het individu en God, maar ook van een ‘lichaam’ van Jezus, waarvan Hij het hoofd is, dat de Kerk is, de verzameling van alle gelovigen die er zijn op aarde…

Dat idee van gemeenschappelijk bezit van de eerste kerk is iets dat allang niet meer zo algemeen is, al is het altijd blijven bestaan in kloosters, en heeft het ook gewerkt in bepaalde christelijke communnes, en ook in ‘new monastic movement’ zijn er pogingen in die richting… Maar al is dat blijkbaar voor ons (en veel gelovigen in veel tijden) een brug te ver, toch geloof ik dat een kern van christelijk leven te vinden is is gemeenschap… En dat we iets wezenlijk missen zonder die diepe christelijke gemeenschap…

Als Paulus een brief schreef aan de kerk in één of andere stad, was er nog maar één soort kerk: de Kerk. Mensen die in gemeenschap samen leefden, en die bij mekaar aan huis kwamen door de week, en om samen te bidden, God te prijzen en het brood te breken. Natuurlijk kwamen ze ook samen in grotere groepen, zoals wij op zondag doen, of op grotere evenementen, maar die kleine levende groepjes zijn altijd heel belangrijk geweest in een levend christendom. Niet de  statische kerk als een gebouw, maar als een levende flexibele groep van mensen, die overal waar ze met twee of meer samenkomen in Zijn naam, en waar dus Hij aanwezig is en er elke keer een uiting is van de Kerk.

Dat vers dat ik nu aanhaalde, waar Jezus zegt dat ‘waar twee of drie samen zijn in Zijn Naam, ben ik in Hun midden’, soms ook het eclesiologisch minimum genoemd, is een definitie van de kleinst mogelijke uiting van de ‘Kerk’. Elke keer dat wij als gelovigen samenkomen in Zijn Naam, bidden, en met brood en wijn het offer van Jezus gedenken, zijn we deel van de Kerk. Van het Lichaam van Jezus.

shalom

Bram

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.