‘blog van Brambonius’

januari 27, 2013

2 nieuwe Bram Cools liedjes

Ik kan niet zeggen dat ik veel muziek heb gespeeld de laatste tijd (en geblogd ook niet) en dat heeft waarschijnlijk veel met een kleine baby te maken… Maar toen ik naar een paar oude opnames aan het luisteren was heb ik toch beslist om eens een aantal oude opnames die half of bijna af  zijn eens af te werken voor ik opnieuw aan nieuwe nummers begin… Vandaag dus deze release op bandcamp van 2 numemrs waar ik al heel lang aan bezig was. Niet mijn gewoonlijke stijl (bestaat zoiets) dus heb ik ze maar samengegooid tot een twee-song-single.

Het eerste is een beetje duistere ‘metal-zonder-de-metal’, over de manier waarop beelden van vrouwen worden gebruikt in digitale wereld. Het tweede is meer een electronisch rockdeuntje over een gefaalde postmoderne messias. Op een bepaald moment wilde ik beide nummers includeren in mijn cyberluddism album, maar ze pasten niet…

Beide songs zijn te beluisteren en te downloaden hier op  mijn bandcamp.

BYTEtext

byte of my byte, pixel of my pixel

softly spoken to my eyes
images of naked flesh they tell intimate lies
how could I want her if she’s not mine
how could I want her If she doesn’t even exist
how could I want her

and this game will always go on
in this world Venus is just a slave of Mammon
how do I fight against those evil gods
oh lust in the eye only also is adultery yes it is

softly spoken these intimate lies
could I just not turn away my eyes
why should I look at her if she’s not mine
why should I look at her if she doesn’t even exist
why should I look

and this game will always go on
in this world Venus is just a slave of Mammon
how do I fight against those evil gods
oh lust in the eye only also is adultery it is
oh beautiful re-creation oh sweet deception
byte of my byte and pixel of my pixel

The chosen one

Am I the chosen one
who’s gonna save the world
am I the chosen one
from the ancient prophecy
they all told me that I was the one
they all believe will deliver
they all see something that I’m not
And I’m here face to face with evil

I’m just a pointless stupid postmodern guy
on opium for the people I’ve always been so high
distraction much more pointless than the most deformed religion
I’ve wasted my whole life and now I’m ready for nothing
the great nothing

I’m not chosen one
that was gonna save the world
I was not the chosen one
from their stupid prophecy
they still think  that I was the one to save them from evil
they still believe that I will deliver the way their fairy tales told them
but here I’m being  torn into pieces
it wasn’t me they needed to fight this evil

I was just a pointless stupid postmodern idiot
I didn’t learn a thing, I cannot use their stupid magical sword
and now the world must end, and evil will take over forever
I’ve wasted the world  I wasn’t ready for nothing

should I’ve been the chosen one
that could’ve saved the world

enjoy

Bram

Advertenties

juni 19, 2010

NT Wright is a sound theologian (nieuw liedje)

Filed under: eigen muziek Bram Cools, muziek — Tags: , , , — brambonius @ 12:30 pm

Ik ben me ervan bewust dat er een soort van blogstilte heerst hier. Ik ben zelf niet heel zeker waarom…

Maar om de gaatjes te vullen totdat er hier iets nieuws verschijnt nog even wat muzie. Ik ben aan het werken aan een aantal nieuwe nummers, die een stukoutube heb gepost.  electronischer zijn dan ik gewoon ben (en die dus niet zo goed live te spelen zijn) voor een album dat ‘cyberluddism’ gaat heten. Een van deze nummers is een industrieel triphopdeuntje met de vreemde titel ‘N T Wright is a sound theologian’ dat ik net op youtube heb gepost.

iemand die het leuk vindt?

shalom

Bram

november 3, 2009

Bram Cools – I am the Belgian Christian lo-fi scene!

CD cover

Voor diegenen die er interesse in hebben is er een nieuwe compilatie (op CD-R) met een overzichtje van de muziek die ik de afgelopen jaren heb zitten maken. De CD is bij mij te krijgen (voor een vrije bijdrage) en ook te beluisteren en downloaden op last.fm.

Voor de mensen die mijn muziek niet kennen, ik ga ze niet te uitgebreid proberen te beschrijven, dat loopt zowiezo mis.  Zit ergens in de richting van indie en lo-fi, met doorgaans een redelijk hoog folkgehalte,  soms ietwat psychedelish of zelfs buitengewoon experimenteel… Alleen voor de liefhebbers.

De titel verwijst naar het feit dat mijn muziek bestaat uit lo-fi thuisopnames, en dat de invloed van iets als mijn geloof niet uit te sluiten is in mijn muziek. Maar verwacht zeker geen christian rock a la Hillsong of Stryper….

tracklist

1. Repetitivus primitivus
2. Father I’m tired
3. Qualities
4. [MDinterlude]
5. I’m not flirting
6. unfair competition
7. you (short version)
8. key
9. coca cola
10. cumulonimbus ex machina pt I
11. don’t kiss me
12. feelings say nothing
13. planet
14. doos vol cornflakes
15. Kyrië
16. draackendooder dansch
17. dood aan de graankorrel
18. my old name (original tape mix)
19. cumulonimbus ex machina ptv II
20. agnus dei (industrio)

shalom

Bram

 

oktober 3, 2009

De vergeten muziekles 2: Daniel Johnston – walking the cow

Voor de tweede editie van  mijn vergeten muziekles gaan we naar de grenzen van de popmuziek, met een man die volgens sommigen nog nooit één juiste noot heeft gezongen, maar die daarnaast toch een hele catalogus van albums en sterke songs heeft weten te maken. Een man met een enorme ‘hate it or love it’ factor: Daniel Johnston.

Daniel Johnston is een amerikaanse singer-songwriter, die soms wordt genoemd als één van de grondleggers van het lo-fi genre. Ook wordt hij soms geklasseerd als een ‘outsider artist‘ (en stond ook op de bekende outsider music compilatie ‘songs in the key of Z‘ en het bijhorende boek). Hij heeft een moeilijk leven, dat is het minste wat je kan zeggen. Grote delen van zij leven heeft hij in de psychiatrie doorgebracht. Maar in de loop der jaren heeft hij een enorme discografie gemaakt, en veel fans voor zich gewonnen.

Ein jaren ’70 begon hij om zijn muziek op te nemen met casette-spelers. Zichzelf begeleidend op piano, gitaar of orgel speelde en zong hij zijn eigen composities. Critikasters zeggen dat hij niet kan spelen noch zingen, maar dat is niet het punt. Zelfs als zijn technische capaciteiten het volledig laten afweten is hij nog in staat om veel ontroering over te brengen.

Vele nummers van Daniel gaan over ofwel fantasie-figuren als frankenstein, casper the friendly ghost en captain america, ofwel over zijn pijn en verloren liefdes.  De vreemde onderwerpen maken sommige van zijn muziek nog bevreemdender, en de enorme ontwapenende eerlijkheid van zijn persoonlijkere nummers kan niemand onberoerd laten!

Daniel Johnston is niet een artiest die bekend is bij het grote publiek, maar wel één die onder zijn fans veel grote artiesten heeft. Kurt Cobain liep regelmatig met een Daniel Johnston-T-shirt rond, en andere fans zijn bijvoorbeeld Markus Linkus (sparklehorse), E (Eels), Eddie Vedder (Pearl Jam) en das pop, die allemaal al wel eens een nummer van hem gecoverd hebben. Ook Tom Waits, the flaming lips en beck hebben zich trouwens al aan een Daniel Johnson cover gewaagd! Ook zijn grafisch werk heeft veel fans. Vooral bekend is de ‘hi how are you frog’, waarvan niet alleen T-shirts bestaan maar ook een muurschildering:


Een documentaire over hem ‘the devil and Daniel johnston‘, is ook heel populair geweest op verschillende filmfestivals en een tweede film over zijn leven is in de maak.

hier dus een video met de originele versie van zijn klassieker ‘walking the cow’ vanop het album ‘hi, how are you’, gespeeld door Daniel op een pomp-orgel (de percussie bestaat uit zijn vingers die op de toetsen kloppen)


enjoy

Bram

september 29, 2009

De vergeten muziekles 1: flaming lips – race for the price

Een nieuwe rubriek vanaf vandaag. Over één van mijn passies: muziek. Ik zal elke keer een nummer of muzieksuk bespreken (met een link daarnaar om te luisteren en eventueel kijken) en wat vertellen over muziek waar je niet zomaar over leert in een gewone muziekles. Dat kan alles zijn: folk, indie, klassiek, avant-garde, pop, metal, rock, noise, electronische muziek, … En vandaag beginnen we redelijk lukraak met een video die me van m”n sokken blies.

De flaming lips hadden eind jaren ’90 een hitje (op studio brussel dan toch) met hun nummer ‘race for the price’. Een aanstekelijk en lichtjes psychedelisch pop-nummertje over wetenschappers die zoeken naar een medicijn tegen kanker, begeleid door een kei-harde drum en een keyboard dat op één of andere manier een beetje vals speelt.

Qua stijl vallen de flaming lips ergens tussen (psychedelische) rock, en lo-fi of indierock. Het al eerder genoemde ‘valse’ effect dat ze soms hebben in hun muziek wordt zeer overdacht gebruikt in veel nummers. Zowel de zang als het keyboard zitten bijvoorbeeld net niet helemaal op de toon soms, en dat geeft een heel eigen sfeer. Als alles 100% juist gespeeld zou worden, zou heel veel van de charme van de muziek verloren gaan. Voor de mensen die vinden dat dat valsige effect erop duidt dat de mannen geen muzikale kunde hebben. Bekijk de video, zie hoe ze perfect samenspelen, en besef dat ze heel goed weten wat ze doen, en dat ook opmerkelijk perfect doen.

Als we eens gaan kijken naar de video, met een heel sterke live-versie van het nummer, zien we een opmerkelijk instrumentarium: De zanger speelt namelijk tussen het zingen door op 2 opmerkelijke instrumenten: een grote gong, en een theremin. (waar de drummer gebleven is is een goeie vraag…Je hoort hem wel maar ziet hem niet…)

De theremin, een vreemd toestelletje met een paar antennes op dat bespeeld wordt zonder het zelfs maar aan te raken, is een russische uitvinding uit de jaren 20, en was waarschijnlijk het eerste electroniche muziekinstrument. Spelen doe je door je handen te bewegen in het veld van de antennes… In avant-garde en electronische muziek wordt het soms gebruikt, evenals heel sporadisch in pop en rock. Maar het meest bekend is het geluid van de theremin waarschijnlijk van science fiction films, waar het instrument soms gebruikt wordt om buitenaardse geluiden te genereren. Denk bijvoorbeeld aan de muziek van ‘mars attacks’.

Maar hier dus de flaming lips, mét Theremin én gong, en het lichtjes valse keyboard. Beter dan dit had dat nummer niet gebracht kunnen worden, en het is lichtjes geniaal:

take care

Bram

augustus 8, 2009

mijn eerste band, nu op youtube…

Lang geleden zocht ik een band bij mekaar om een aantal van mijn liedjes te spelen. Beter dan dat hebben ze nooit geklonken. We noemden onszelf het Contemporary Christian Muzak collective, en de muziek de we speelden was dan ook Christelijk geinspireerd en heel simpele easy-listening. Of misschien juist niet… Oordeel zelf maar…  Dit is een opname van het eerste optreden, startforum festival 2005 (Kwaliteit niet perfect, bedankt Karel voor de opname)

Bram Cools: gitaar, zang

Bram Beels: didgeridoo, zang

Dirk Banken: percussie, zang, melodica, gitaar

Micha Milants: drums, zang, mondharmonica

Nicky Lauwerijssen: kayboards, zang

Spijtig dat dat laatste nummer niet volledig is, het was echt fantastisch psychedelisch…

Ik mis die tijden. en ik voel het kriebelen om nog eens op te treden als ik dit zie…

shalom

Bram

juli 25, 2009

soul-junk!!!!

YESSSS!!!

Eindelijk, na 2 jaar wachten, gaat ‘1960’ uitkomen, de 10e langspeelplaat van souljunk. Een band die behalve frontman Glen Galaxy nooit een constante line-up heeft gehad en die ergens tussen, rock, noise, worship, avant-hop, rap, free-jazz, folk, abstracte electronica en nog een stuk of wat stijlen schippert. Een band die ondanks de overduidelijk christelijke neigingen (Glen zingt soms alleen maar bijbeltexten) nooit in het Christelijk wereldje is aangeslagen, maar daarbuiten bij een gespecialiseerd liefhebberpubliek wel!

Eigenlijk ben ik door soul-junk worship gaan apprecieren. Ik heb (ondanks mijn vineyard-achtergrond) heel lang niets gevoeld voor worship. Tot dit nummer (een live-versie die ik tot vandaag niet kende, het origineel is anders, een valse gitaar, 2 stemmen, een rammelend excuus voor een drumstel en een rommelige productie…)

Dat eerlijke uitroepen, dat raakte mij enorm… Dat rammelend maar o zo eerlijk bijbeltexten uitschreeuwen was zo’n verademing na alle gladde aanbiddingsmuziek die mij alleen gemaakt leek om de groots gemene deler te pleasen…

Met de jaren is de sound vand souljunk van lo-fi gitaren en bijbelverzen naar abstracte hiphop ge-evolueerd, met daartussen nog rock, indie en electronische experimenten. Mijn favoriet blijft de 1942 EP, een meesterwerk van heel geavanceerde folk/noise, met heel uitgebreid instrumentarium en veel gasten (inclusief sufjan steven, en leden van de danielson famile) die op sommige momenten nog lekker in koor zingen ook.

De abstracte hiphop heeft me nooit veel gezegd vrees ik, al zaten er knappe stukken tussen, maar nu eindelijk, na nog een zijprojectje met de eerste 23 psalmen op bizarre folktronica en een poging om de hele bijbel te rappen op zijn blog (zit ergen halfweg exodus) komt er eindelijk een nieuwe ‘rock’plaat uit!! En die MOET ik hebben!!!

Het andere goede nieuws is dat sounds familyre, het labeltje van Daniel Smith (danielson famile) nu alle souljunk-albums gaat heruitgeven. Hallelujah, dan kan ik eindelijk de onbereikbare platen kopen!!! Alle goede nieuws hier

hun blog/website (die meer vreemde collages en bijbelstudies geeft soms) op http://www.souljunk.com

En om het af te leren; mijn eigen soul-junk cover:

shalom

Bram

mei 10, 2009

Bram Cools – unfair competition

Een nummertje uit de oude doos, uit de archieven van ‘the irresistible 21st century virgin boy” , een artiestennaam die ik niet meer gebruik sinds ik getrouwd ben… Qua stijl is het rammelig opgenomen lo-fi folk of zoiets, ik hoop dat mensen het kunnen aanhoren…

Ondanks alles nog steeds één van de nummers die ik blijf spelen, en zal blijven spelen zolang het nodig is (ik ben bang dat dat nog lang gaat zijn…) Opgedragen aan Marilyn Monroe, maar vooral ook alle vrouwen die eronder lijden, en aan alle mannen die onbewust misvormd zijn door de beelden die deze wereld op ons afstuurt…

de mp3 staat hier: Bram Cools – unfair competition

unfair competition (Bram cools)

it’s not exactly natural
the way she looks
but they’ve learned us

to find it more attractlve
than real girls are
the way God made them

and o-o-o
all the boys are fooled
A picture in their head
of the perfect girl
that don’t exist

and o-o-o
all the girls are frustrated
thcy can’t compete
witn the monster we’ve created

paint your face and shave your legs
fill your breasts
with artificial volume
then you’ll be pretty
and the boys will like you

and o-o-o…

never forget
how marilyn died
she said nobody loves me
they only love my body
she killed herself, killed hersel!

shalom

Bram

ps: voor een hele best-of van Bram Cools zie hier op last.fm

psps: voor de mensen die het geen mooie muziek vinden, dat kan ik zeker begrijpen… Maar ik hoop dat de text ook voor hen spreekt…

maart 28, 2009

mijn lelijke muziek(site) en goedgelovig.nl

(edit: de site is ondertussen van design veranderd. De extreme look is een beetje afgezwakt naar een minimalistische ‘courrier’-look… zonder veel kleuren of schreeuwerige toestanden, maar waarschijnlijk niet speciaal mooi, het blijft lo-fi he…)

Voor de grap had ik mijn muzieksite genomineerd bij de mockfish-award van .goedgelovig.nl, de verkiezing van de lelijkste christelijke website van belgië en nederland. Dat ik niet in de prijzen ben gevallen verbaast me niet, ik ben een beetje outsider in het christelijk wereldje en mijn wereldvreemdheid is van een heel andere soort dan die van de ‘gristelijke’ toestanden…

Maar nu heeft hun recencent Danny Butler alle sites die het niet gehaald hebben ook eens onder de loep genomen hier, en dat zegt hij over mijn site:
“Bram Cools’ Music Homepage. Een beperkte site met voornamelijk muziekdownloads. De muziek is een mengeling van aanbidding, folk en lo-fi en wijkt duidelijk af van de commerciële en wereldvreemde muziek die in veel kerken wordt vereerd als heilig. Op zich geen slecht idee, toch? Jammer dat de zang, arrangementen en tevens de instrumentbeheersing niet uit de verf komen. Het grote voorbeeld van Bram, Psalters, klinkt ook aardig chaotisch, maar wellicht wat meer bedreven. Misschien zijn er wat lessen te halen uit Talk Talk’s post-rock periode? Naast de muziek, wat links en een te lange beschrijving van de muziek heeft deze site alleen een hoop lelijkheid te bieden. Als je muziek wilt aanprijzen helpt een slimme en inspirerende verpakking daarbij.”
Ik kan daar best in komen in die kritiek:  Okay, de site is best lelijk, en heel snel en weinig doordacht ineengedraaid nadat ik voor rpmchallenge.com op een maand een ‘plaat’ had opgenomen, die nooit echt afgeraakt was op die tijd (spijtig genoeg hoor je dat al heel sterk in de eerste 2 nummers) Nu alles wat ik doe zal vrees ik geplaagd worden door anticommerciele-DIY-lofi filosofiëen. Courrier-fonts en simpele notepad-layout spreken mij wel aan en passen bij wat ik doe…

Dat het woordje wereldvreemd gebruitk wordt  niet als beschrijving voor wat ik doe maar voor de muziek die tegenwoordig in kerken gebruitk wordt zal ik ook als compliment kunnen opnemen veronderstel ik.

De muziektip van Danny Butler moet ik eens opzoeken, want de postrockperiode van talk talk ken ik totaal niet, voor mij is postrock meer silver mt zion, tortoise en godspeed you black emperor… Ik denk dat dat ook een generatieverschil is…Maar ik zal er zeker eens naar luisteren…

Op mijn facebookbandpagina heb ik als invloeden de volgende gegeven: psalters, Bob Dylan, spinvis, sufjan stevens, anathallo, wovenhand, miles davis, john michael talbot, cranberries, soul-junk, halfhanded cloud, danielson, daniel johnston, U2, rosie thomas en the innocence mission.

Voor de mensen die mijn muziek niet kennen: ik ben ooit begonnen met rammelige liedjes en heel experimentele geluiden op casette op te nemen, en van daaruit verder gegaan… Mijn roots zullen altijd in de lo-fi blijven liggen, ergens tussen avant-garde aan de ene kant en folk in de ruimste zin van het woordaan de andere kant, met accidenteel eender welke stijl ertussen waar ik zin in heb. Het zijn thuisopnames die rammelen soms (wat betekent lo-fi denk je?) en het is niet mijn ambitie om muziek te spelen die iedereen graag hoort, maar om voor de mensen die het wel graag horen zo goed mogelijk te doen. Al slaag ik daar mss ook niet altijd in.  Christelijke lo-fi is  obscuur en zal het altijd blijven veronderstel ik. Ik weet ook niet waarom Christelijke muziek  zo dikwijls neigt naar glad,  vlak, grootst-gemene-deler en inpiratieloosheid,  ik zou eigenlijk juist denken dat met onze God als Schepper dat we toch iets creatiever kunnen zijn…

Of ik ‘christelijke’ muziek speel dat weet ik niet. Ik ben christen en dat hoor je in mijn muziek, zeker omdat ik wel nummers schrijf die psalmen of aanbidding zijn, of soms bijbeltexten herwerk… Maar ik heb ook protestsongs, abstracte gedichten, songs over relaties of andere onderwerpen, en instrumentale muziek… Ik denk dat ik zowiezo moeilijk ga verstoppen dat ik christen ben, en ondanks dat heb ik meer fans die geen christen zijn dan in het christelijk wereldje… Ach Danielson, wovenhand en soul-junk hebben hetzelfde probleem…

en ik oja, ik beloof hierbij dat ik een andere site zal maken als mijn nieuwe projectje af is (werktitel: safe happy christian music for the conservative middleclass)

en nu klaarmaken om vanavond op te treden in Kortrijk…

shalom

Bram

maart 14, 2009

Danielson – trying hartz (first fruit ’94-’04)

Danielson… Zonder tegenspreken één van de meest originele muziekgezelschappen op de planeet, maar waarschijnlijk soms ook één van de minst toegankelijke. Daniels Smiths hoog piepstemmetje dat niet altijd helemaal op de toon lijkt te zitten in combinatie met de soms heel brede freakfolk-arrangementen waarin zijn hele familie zorgt voor alles van tegendraadse koortjes tot vreemde xylofoonpartijen zal inderdaad wel vreemd zijn voor sommige mensen die niet zoals mij van experimentele muziek houden.

Maar voor de mensen die de muziek willen leren kennen zonder alle CD’s te moeten kopen (die soms uitverkocht of minstens enorms moeilijk te bestellen zijn): hier ligt nu op mijn bureau een recent uitgebrachte ‘best of’-dubbel-CD genaamd “trying hartz (first fruits ’94 ’04)” met een verzameling nummers uit de hele danielson famile-loopbaan tot 2004, dat is dus alles voor het magistrale recente bestverkopende album ‘ships’. SPijtig genoeg betekent dat wel dat dus hun grootste *hit* ‘did I step on your trumpet‘ niet op het album staat. Maar behalve dat is het wel met een mooi overzicht van het repertoire van de danielson famile en de CD die hij onder de naam brother danielson gemaakt heeft. en ik moet zeggen ik ben terug aangenaam verrast van de originalteit en kracht van Smiths muzikale familie.

Voor de mensen die het verhaal niet kennen: Daniel Smith is ooit begonnen met de band voor een een kunstproject op school, met een paar (toen nog hel jonge) familieleden omdat hij geen andere bandleden had. Zijn eerste CD(vooral zelf opgenomen en ingespeeld) ‘a prayer for every hour’ was een extreem freaky, dissonant, lo-fi en soms echt wel beangstigend werkstuk, dat geen enkele platenmaatschappij wilde uitbrengen, tot Daniel een thuis vond bij het beginnende christelijke indielabel tooth and nail. Die kregen toen trouwens wel wat kritiek daarvoor, vooral uit hoek van de christelijke muziekindustrie, waar men het niet zo begrepen had op valse lo-fi. Maar de relatie met tooth and nail is altijd goed gebleven, en buiten de christelijke muziekwereld was er in de indie-wereld wél interesse, al was dat deels juist doordat ze zo door de christian rock wereld uitgespuwd waren… Wat er ook van zij, ‘a prayer for every hour’ is zelfs op deze best-of ondervertegenwoordigd met alleen een mooie live-versie van ‘nice of me’.

Vanaf de tweede plaat was het geluid van de danielson famile anders: breedse freaky folk-arrangementen werden minutieus uitgewerkt tot in de kleinste details, met dikwijls onverwachte instrumentaria en bizarre breaks. De band bestond ook niet alleen uit de familie smith maar had dikwijls ook ander mooi volk in de rangen zoals onder andere Sufjan Stevens, Glen en Jon galaxy (soul-junk) en John Ringhoffer (half-handed cloud), en met producers als Steve Albini. De band werd behalve voor zijn Cd’s ook vooral bekend voor zijn heel opvallende en indrukwekkende optredens, waarbij de hele band in kostuum was, en daniel zelf soms verkleed was als een enorme boom.

OP dit overzicht uit hun carriere staan dan ook niet alleen studio-versies die recht van hun CD’s geplukt zijn, maar bepaalde nummers als bijvoorbeeld ‘cutest lil’ dragon’, ‘pottymouth’ en ‘hammers sitting still’ staan er op in live-versies en andere met alternatieve arrangementen (luister naar ‘animal in every corner’) ,waardoor het zelfs voor de fans die alle platen in huis hebben een interessant verzamelaarsobject is. Als enige minpunten zou ik de afwezigheid noemen van ‘did I step on your trumpet’ en de daniel johnston-cover ‘worried shoes’, en misschien dat de live versie van ‘don’t you be the judge’ een beetje tegenvalt tegenover het origineel.

De Christelijke muziek-industrie heeftt nooit nog interesse gehad in danielson, spijtig voor hen.., maar in de wereld van de experimentele indie-rock heeft danielson terecht zijn status gekregen, en waarschijnlijk hebben ze hun plaats in de muziekgeschiedenis ook wel verdiend. Eigenlijk zouden alle mensen die graag eens iets anders horen en die va roiginaliteit in muziek houden deze CD in huis moeten halen!

shalom

Bram

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.