‘blog van Brambonius’

augustus 1, 2010

vineyard, koninkrijkstheologie en bedelingenleer.

eventjes nog wat verder theologiseren…

Als we nog wat verder te gaan op de Koninkrijks-theologie enerzijds; zoals die onder andere in vineyard bekeken wordt, en die gebaseerd is op Jezus’ prediking van het Koninkrijk, en het ‘left behind’ pre-trib rapture eindtijd-gedoe anderzijds dat in sommige kringen nog steeds populair is en waar ik als kind in de pinksterkerk mee opgegroeid ben, dan is er maar 1 conclusie mogelijk: Deze zijn in beginsel volledig onverenigbaar met elkaar.

De bedelingenleer, waarop de pre-trib eindtijdleer gebouwd is, is op zich nog maar een dikke 150 jaar oud, maar wordt door sommige evangelischen en fundamentalisten als de meest logische manier gezien om de bijbel te lezen, om één of andere reden die mij volledig ontgaat.  Ze gaat ervan uit dat God in verschillende tijden (dispensaties of bedelingen) op een andere manier werkt. Een van de conclusies daarbij is dat de woorden van Jezus eigenlijk niet bedoeld zijn voor de Kerk, maar voor de joden, die het toen afgewezen hebben, maar die er wel naar gaan leven in het duizendjarige rijk, wanneer de tijd van de kerk weer gedaan is. De manier waarop hardcore fundamentalisten (zoals Marc Verhoeven) vanuit dat kader dan zeggen dat het onze vader, het gebed dat Jezus zelf ons geleerd heeft, en dat bij mijn weten in echt alle Christelijke tradities een belangrijk gebed is in liturgie en/of persoonlijk gebed is, wel iets is waar we van kunnen leren maar geen gebed voor Christenen is, was trouwens de enige keer op de geschiedenis van mijn blog dat ikzelf het k-woord gebruikt heb (ketterij dus) in de hele geschiedenis van mijn blog… zie ook hier en hier over dispenastionalisme.

(Om maar te zwijgen van de ironie dat de pinksterkerk gevallen is voor een eindtijdleer afkomstig uit een cessationistisch en anti-charismatisch theologisch kader waarbinnen wondertekenen en tongentaal alleen voor de tijd van de apostelen waren)

De theorie van de ‘opname‘ of rapture, als een evenement waarbij alle gelovigen ‘opgenomen’ worden, dat los staat van de Wederkomst van Christus is hier een deel van, of die nu voor de grote verdrukking (pre-tribulatie) of midden in de grote verdrukking (mid-trib) geplaatst wordt. Bij een eventuele post-trib versie vallen beiden terug samen, en zit je op historische pre-mil, zoals ook in de allervroegste kerk geloofd werd door sommigen.

Die pre-mil staat voor pre-millenialisme, dus Jezus die voor het millenium (ook chiliasme of duizendjarig rijk) terugkomt. Er zijn ook Christenen (al uit de tijd van de kerkvaders) die niet geloven in een letterlijk duizendjarig rijk. (a-millenialisme) en in een wederkomst nà een al dan niet symbolisch duizendjarig rijk, dat dan het hoogstepunt van de kerk moet voorstellen (post-mil)

al dit millenium-gedoe op zich is niet zo belangrijk voor een theologie die gebaseerd is op Jezus’ prediking van het Koninkrijk. Als we het over de vineyard-theologie hebben, dan is die meestal a-mil of historische pre-mil. Ik denk dat John Wimber  zelf historisch pre-mil was, maar binnen vineyard is er nooit een nadruk gelegd op hoe het duizendjarig rijk bekeken moest worden. De meer progressieve denkers binnen vineyard, zoals Jason Coker, en de meesten in de emerging church die een koninkrijksvisie hebben zijn a-mil of zelfs post-mil, zoals Brian McLaren in zijn laatste boeken.  (zie ook deze discussie) Maar het duizendjarige rijk op zich is niet het belangrijkste; het Koninkrijk van God hier en nu, als ‘already en not yet’ is de nadruk…

Een punt van kritiek op de bijbellezing van het dispensationalisme is dat soms nogal lukraak teksten uit de context getrokken worden en aan elkaar gekopeld worden (zie ook Hal Lindsey bijvoorbeeld) en dat er eigenlijk, ondanks alle beweringen van wel, helemaal niet letterlijk gelezen wordt, maar heel veel in de teksten ingelezen wordt. Een beetje het idee dat de bijbel een puzzel is waar je mee moet blijven spelen tot je de erin verborgen geheime kennis (gnosis?) gevonden hebt. Maar zo letterlijk vind ik dat echt niet altijd!

Een verder punt van kritiek op het idee van de opname en het eraan gekoppelde eindtijd-denken, is heel dualistische denken dat erachter zit. De materiele wereld is slecht, en gaat vernietigd worden, waarbij de gelovigen gered worden om als zielen naar de hemel te gaan en het materiële achter zich te laten… N.T. Wright heeft dat ooit afgedaan als gnostische nonsens, en hij heeft wel een punt. Het idee dat God de schepping wil herstellen, en van de ‘opstanding des vlezes’ op een vernieuwde aarde is hier ook helemaal niet mee te verenigen.

Laten we naar Jezus kijken, en pogen Hem te volgen.

shalom

Bram

Advertenties

juli 17, 2010

Een nieuw soort van pinksterkerk II

Dit is (eindelijk…) deel twee in al veel eerder aangekondigde korte reeks van posts gebaseerd op een engelstalige  blogpost van Samuel Lee, een in een nederlandse migrantenkerk actief zijnde Pinkster-predikant. Hij ziet een aantal sterke maar ook  zwakke punten in de beweging waar hijzelf deel van is, die ikzelf interessant genoeg vind om eens bij stil te staan… (text in italics zijn vertalingen van zijn artikel door Bram zelf)

3.Geen exclusiviteit op de Heilige Geest

Sam Lee: “Ik ben PinksterChristen omdat ik inderdaad geloof in de Heilige Geest, maar ik geloof niet dat de Pinksterdenominatie of -kerken een of andere vorm van exclusiviteitsrecht hebben op de Heilige Geest. Ik geloof dat de Heilige Geest vrij beweegt in eender welke Kerk of denominatie waar van Jezus gehouden wordt. Ik ben pinksterchristen, maar dit maakt me niet beter dan mijn broeders en zusters die bij andere denominaties horen. Ik ben pinksterChristen, maar ik sta geen arrogantie toe onder hen die zich zo noemen. Ik hou van alle denominaties die van Jezus Christus houden. Omdat ik Pinksterchristen ben, heb ik geleerd om mijn broeders en zusters te respecteren van andere verschillende denominaties. Ik heb goede vrienden in andere denominaties en uit het niet-denominationele terrein.”

Hier gaat het dus over de genereuze orthodoxie waar ik het eerder al over had. En ik vind dit een heel interessante houding. Ik kan mij herinneren dat ik als kind in de pinkterkerk de sfeer heb opgepikt dat de pinksterkerk de enige kerk was die de Heilige Geest had, en dat andere kerken waarschijnlijk zelfs amper Christen te noemen waren. Dat soort van ideëen heb ik altijd een beetje moeilijk gevonden.

Maar waar die ideëen ook vandaan kwamen, ze kwamen niet van mijn ouders, die zelf Christen geworden zijn in de katholieke Charismatische vernieuwing voor ze doorstroomden naar de pinksterkerk. En als tiener werd ik deel van een gemeentestichtend project van Vineyard (waar mijn vader nog steeds de teamleider is) waar de houding tegenover andere kerken gelukkig heel anders was. Vineyard beschouwt zichzelf maar als één van de vele kerken die samen bouwen aan het Koninkrijk, een idee dat dus in dezelfde lijn ligt van de genereuze orthodoxie.

4. de bijbel

Sam Lee: Ik ben pinksterchristen, en ik geloof dat de bijbel een werk is dat geinspireerd is door de Heilige Geest, maar ik ben me er ook van bewust dat de bijbel geschreven is door mensenhanden, en sommige aspecten van de bijbel moeten dus bekeken worden in hun historische en culturele context. Ik ben pinksterChristen, maar ik ben het niet eens met mijn medegelovigen die onbeschaamd de bijbel uit de context citeren en anderen daarbij kwetsen, of die de schriften gebruiken om anderen te manipuleren voor verschillende redenen. Ik kan het niet eens zijn met het gebruik van de bijbel zonder liefde of nadenken (…) Ik hou er niet van om mensen dood te kloppen met hel en verdoemenis gebruik makend van een ‘zo zegt de bijbel’ benadering. Als we het zo aanpakken, veroordelen we ook onszelf (…) Als we kiezen om te veroordelen, zullen we geoordeeld worden op dezelfde manier als we zelf oordelen. Als we anderen oordelen bij de bijbel, zullen we geoordeeld worden op de bijbel zelf.

Hier zijn er eigenlijk twee onderwerpen die belangrijk zijn. Het eerste is natuurlijk de vraag hoe we al Christen de bijbel bekijken, hoe we de bijbel gebruiken en hoe we de bijbel interpreteren. Hier ga ik even aanvullen met een stukje uit een ander schrijfsel van Sam, zijn ‘ninety-five concerns’:

Over het woord van God: Jezus Christus is het ultieme, absolute Woord van God (Joh 1) De heilige bijbel is de schriften, het woord van God geschreven door mensenhanden, maar geinspireerd door de Heilige Geest. Daarom noem ik ze de geschriften van God of de Heilige Schrift. (…)

De bijbel moet gelezen worden door de ogen van Jezus Christus en in lijn met de essentie van Zijn boodschap, Zijn zijn en Zijn Leven. Hij staat boven het geschreven woord, en alleen door inspiratie van de Heilige Geest kunnen de letters in de bijbel tot leven komen voor osn, anders zijn het enkel maar historische, poëtische en morele documenten. (…)

Bovendien, verschillen in bijbelinterpretatie zouden ons niet mogen verdelen, maar zouden ons in een conversatie moeten brengen waarin we kunnen leren en meer begrijpen. De fundamenten van het evangelie moeten intact blijven, namelijk het verhaal van de geboorte, de dood, verzoening en opstanding van Jezus Christus en de redding die Hij ons daardoor gaf. Niemands interpretatie is superieur aan een andere. Discussiëren over mekaars argumenten gebaseerd op bijbelse interpretatie is zeker acceptabel, mar het moet gedaan worden in een geest van broederlijke liefde.

Wat het tweede puntje betreft dat Sam aanhaalt, het veroordelen, moet ik toegeven dat ik soms gewoon bang ben van hoe veroordelend wij Christenen soms zijn, terwijl Jezus heel duidelijk zegt dat we zullen worden geoordeeld zoals wij zelf oordelen. Dan vergeef ik zelf liever een 491ste keer dan dat ik te snel oordeel eigenlijk…

Hopelijk snel meer…

shalom

Bram

mei 11, 2010

De Kerk en structuren…

De laatste tijd was er wel wat kritiek in de media op ‘de Kerk’. Niet ten onrechte natuurlijk met al die kerkschandalen in de hiërarchie van de  katholieke kerk, die echt wel schrijnend zijn, en waar geen enkel excuus voor is. Maar wat mij opviel was dat er alleen gesproken werd over de Katholieke kerk, in zijn hierarchische institutionele hoedanigheid dan nog wel. Het christendom is veel groter en ruimer dan dat… En ook veel interessanter…

Persoonlijk als protestant heb ik weinig boodschap aan  kritiek ‘op het christendom’ die alleen op de katholieke kerk van toepassing is (als ze dat al is), en vind ik ze meestal een beetje naast de kwestie. Geen van de Christelijke stromingen waar ik normaal mee te maken heb heeft iets te maken met het Vaticaan en zijn van het romeinse rijk overgeërfde structuren… Nu ga ik niet zeggen dat alle protestantse evangelische, pinkster, en emerging church kerken geen terechte kritiek zouden kunnen krijgen. dat ga ik helemaal niet ontkennen. Kerken zijn als mensen, geen enkele is perfect… Maar het beeld van de katholieke kerk gaat niet op voor hoe de meeste andere kerken functionenen…

Er zijn veel andere dingen waar wij als modale vlaming zelfs amper besef van hebben, kijk eens naar de volgende ‘viral’ gegane video, (ik krijg vimeo niet ge-embed om één of andere reden) die komt van een Amerikaanse megachurch en die eigenlijk zichzelf en hun systemen voor gek zet:

Niet bepaald een doordeweekse vlaamse mis die geparodieerd wordt… Een professionele hippe geoliede entertainment-machine, die perfect is ingespeeld op de noden van de doordeweekse Amerikaan aangepast aan de media-consumptiemaatschappij. Maar zo’n kerken zijn duur in het onderhoud, en eisen veel…

Maar het kan nog heel anders… Eén van de grootste en meest opvallend groeiende kerken uit de kerkgeschiedenis is bijvoorbeeld de ondergrondse Chinese huiskerkbeweging. Ze mogen niet eens Christen zijn, en lopen gevaar door samen te komen, dus kerken en bijbelscholen hebben ze niet. Ze komen bij mekaar thuis samen en als de groep te groot wordt splitst hij. Miljoenen christenen die niet te tellen zijn leven zo, terwijl ze nog steeds gevaar lopen om voor hun geloof opgepakt te worden (in 2008 zijn er nog 11 huiskerkleiders naar strafkampen gestuurd…)

Maar niet alleen in China bestaan er huiskerken, die komen over heel de wereld voor, en de laatste jaren is er enorme groei in verwante structuren als ‘simple church’ en ‘organic church’. Mensen die gewoon thuis samenkomen bij elkaar als gelovige, en die dikwijls een heel sterk gevoel van gemeenschap en samenhorigheid hebbe. In veel Niet-westerse landen groeien die dingen enorm. Adrew Jones aka tallskinnykiwi, een rondreizende missioloog die deze winter in het noorden van  Afrika doorgebracht heeft zegt ergens achteloos in een comment op zijn recentste blogpost over bovenstaande video:

“I just spent 3 months in north africa where the MAJORITY of believers meet in simple house churches. Same for India and the areas of the world were the church is growing the fastest – the new majority church is a simple church and not the other. Maybe I am close to it, as you say, but doing research on location rather than from behind a desk should not disqualify my findings but rather add some validity to them

show me a country where churches are being planted rapidly and i will show you a country dotted with house churches as the emerging majority, rather than the building-dependent, stage-led churches led by paid professionals which fight against multiplication and are very expensive to start and maintain.”

In sommige delen van de wereld zijn simpele of organische huiskerkjes een heel snel groeiende vorm van christendom. Iets wat wij ons hier in de westerse wereld niek kunnen voorstellen… Huiskerken zijn nooit zo hard van de grond gekomen hier, en ik heb geen weet van vermenigvuldigene huiskerkstructuren hier in Vlaanderen. Maar in andere delen van de wereld is het een niet te stoppen (en moeilijk in kaart te brengen) fenomeen… De Geest waait waarheen Hij wil, en is niet in statistieken te vangen…

Om af te sluiten: Ik geloof niet dat één van de twee ‘de ene ware vorm van kerk’ is, en ik denk dat meer institutionele kerkvormen en meer organische, simpele of zelfs vloeibare structuren mekaar kunnen en moeten aanvullen. En ik weet niet of de kerk in vlaanderen nog een simpele organische toekomst gaat hebben, dat weet God alleen… Jezus is niet gekomen om structuren te brengen, en de structuren van de kerk zijn niet van veel belang. Het gaat om samen Jezus volgen en Zijn Koninkrijk aanwezig laten zijn…

shalom

Bram

april 22, 2010

Een nieuw soort van pinksterkerk I

Deze eerder aangekondigde korte reeks van posts is gebaseerd op een engelstalige  blogpost van Samuel Lee, een in een nederlandse migrantenkerk actief zijnde Pinkster-predikant. Hij ziet een aantal sterke maar ook  zwakke punten in de beweging waar hijzelf deel van is, die ikzelf interessant genoeg vind om eens bij stil te staan… (text in italics zijn vertalingen van zijn artikel door Bram zelf)

1. De Heilige Geest

Sam Lee:“Ik ben pinkerchristen omdat ik geloof in de kracht van de Heilige Geest, en ik geloof dat die kracht nog steeds aan het werk is vandaag. Maar aan de andere kant ben ik het niet eens met sommige van mijn pinkstervrienden die de naam van de Heilige Geest misbruiken, als een manier om te doen en te zeggen war ze willen in de naam van de Heilige Geest. De Heilige Geest is deel van de Goddelijke drie-eenheid en tegelijkertijd een machtige kracht. En deze kracht is inderdaad liefde. Ik ben pinksterchristen omdat ik geloof dat liefde het belangrijkste resultaat is van de werken van de Heilige Geest. Jezus drong aan bij zijn discipelen om Jerusalem niet te verlaten en te wachten op de Heilige Geest, die over hen zou komen en de kracht geven om over Hem te getuigen. Meer en meer realiseer ik mij dat het grooste teken van de Heilige Geest inderdaad de kracht van de Liefde is. Liefde is inderdaad een kracht, die vergeeft, bevrijdt, en geneest. De Heilige Geest geeft ons de kracht om zelfs van de onbeminbaren te houden, en om uit te reiken naar de onaanraakbaren.”

De kracht van de pinksterkerk, en het belangrijkste wat ze aan de gemeenschappelijke tafel van het Christendom te brengen heeft, is natuurlijk hun vertrouwdheid met de Heilige geest. Bij sommige kerken is er in de praktijk meer een tweevuldigheid dan een drievuldigheid waar actief in geloofd wordt, of zelfs een theoretische onderbouw van een cessationistische strekking waarbij gezegd wordt dat de bovennatuurlijke gaven van de geest (en elk ingrijpen van God) niet voor deze tijd zijn maar alleen voor de ‘bedeling van de apostelen’ waren  of iets van die strekking. bij anderen wordt er gewoon weinig meer aandacht aan besteed dan een zinnetje in de geloofsbelijdenis, maar bij de pinksterkerk ligt de nadruk juist wel op het ervaren van de kracht van de Heilige Geest, die zoals het woord al zegt met Pinksteren op een speciale manier op de gelovigen werd.

Maar ook in dit soort van charismatische stromingen zijn er ook vele excessen en misbruik geweest, en de correctie en richting die Sam hier geeft lijken me heel belangrijk gezien de praktijk die soms wordt gevolgd. De nadruk mag niet in de eerste plaats liggen op het spektakel van uiterlijke manifestaties of wonderen, maar het grootste teken is de kracht van de liefde, die door ons zou moeten werken, en die als we haar ten volle door ons zouden laten werken het grootste van alle wonderen is. Een liefde die volwassen wordt in een leven dat geleefd wordt door een mens wiens karakter door de Geest gevormd wordt naar de vruchten van de Geest.

Shane Claiborne heeft ooit het vers waarin Jezus zegt over zijn wonderen dat zijn volgelingen ze ook zullen doen, en nog grotere dingen, dat die grotere dingen in die liefde te vinden zijn, en ik geloof dat hij er daarmee niet zo ver naast zit eigenlijk…

2. bovennatuurlijke gaven

Sam Lee: Ik ben Pinksterchristen omdat ik geloof in -en nadruk leg op- de wonderen van de Heilige Geest. Ik kan ze niet ontkennen. Ik heb met mijn eigen ogen mensen gezien die genezen werden van ziektes, sommige zelfs onmiddellijk op het moment dat anderen voor hen baden. Maar op het zelfde moment ben ik het oneens met sommige van mijn medepinksterchristenen die de werken van de Heilige Geest verhandelen. Ik heb het oneens met de commercialisatie van de werken van de Heilige Geest. Ik ben het oneens met het overdreven benadrukken van mirakelen, tekenen en wonderen en tegelijkertijd het nalaten van rechtvaardigheid aan de armen en de onderdrukten. Ik ben het oneens mer diegenen die pentecostelisme praktiseren en tegelijkertijd toch niet in staat zijn om in hun eigen karakter iets te laten zien van de vruchten van de Heilige Geest. Ik ben het oneens met heb die zogenaamd Pinksteren in praktijk brengen maar die niet weten hoe ze hun echtgeno(o)ten, naasten, buren of kinderen moeten behandelen. Het ware Pinksteren verandert ons karakter en geeft ons nederigheid, genade, vrede, en liefde. Deze zijn minstens even belangrijk als wonderen.

Ik kan evenmin als Sam ontkennen dat God soms miraculeus ingrijpt in deze wereld,  en dat we ons daar naar mogen uitstrekken. Ook bijvoorbeeld  profetie en tongentaal Al leg ik daar zelf niet bepaald veel nadruk op, misschien juist omdat ik teveel heb gezien van wat hierboven net beschreven wordt.  Diegenen die nadruk leggen op wonderen zijn soms inderdaad niet de meest wijze personen… En het probleem is dikwijls ook dat er meer beloofd of geclaimd wordt dan er echt gebeurt is, wat een heel opgeklopt sfeertje geeft, waar geen enkele mogelijkheid meer is tot kritische vragen stellen. En dat is echt wel tegengesteld aan nederigheid en de andere vruchten van de Geest. soms lijkt het in bepaalde samenkomsten er ook meer op dat er een massa-trance aanwezig is dan op een aanwezigheid van de Geest…

En ja, dit geeft theologische vraagstukken. Ik ge ervan uit dat wonderen gebeuren, en dat niet alles af te schrijven is (zelf)bedrog zoals mijn sceptische vrienden zouden zeggen, of één of andere ‘hyperplacebo’, of de kracht van suggestie zoals meer new age mensen zouden zeggen. Ik heb enorme vraagtekens waarom soms mensen genezen bij enorme opgeklopte bijbelzwaaiende massa-bezweerders mét privéjet die toch nog enorme sommen geld vragen aan hun publiek in ruil voor genezing. Sommige van die dingen zijn zo tegengesteld aan wat Jezus kwam brengen (en lijken meer op de figuur van Simon de tovenaar uit het nieuwe testament) dat ik het echt niet weet…

Maar los daarvan, Ik geloof dat wonderen zoals genezingen inderdaad deel zijn van het ‘hier en nu’ aspect van het Koninkrijk van God. (Eén van de twee kanten van de ‘already and not yet’ koninkrijkstheologie van vineyard trouwens) en Jezus roept in de evangeliën inderdaad op om bijvoorbeeld voor de zieken te bidden in geloof dat ze genezen. Maar aan de andere kant roept Jezus ook op om te zorgen voor de armen en verdrukten, en als we dat aspect nalaten, jagen we mensen weg uit de kerk. Zeker als we een hoop overdreven macht en lawaai ten toon spreiden..

Een verhaal dat mij nu voor de geest spring komt van Frank Viola, die in één van zijn  boeken beschrijft hoe hij ging eten bij arme migrantenvrienden die niet eens genoeg geld hadden om hun huis te verlichten, en toch door hun kerk verondersteld werden om tienden te betalen. Dat is één van de dingen geweest waardoor Viola de institutionele kerk vaarwel zegde, en inderdaad, als we naar de nieuwtestamentische eerste kerk kijken, daar zouden  de mensen van de kerk voor elkaar zorgen en juist zorgen dat mensen die niet eens genoeg hadden om hun huis te verlichten geholpen zouden worden…

Ik geloof dat we als Christenen vertrouwd zouden moeten zijn met de uitingen van de Geest, maar we moeten er goed mee omgaan… Flashen op alles wat bovennatuurlijk is, of de bovennatuurlijke dingen van de Geest voor ons karretje spannen, of mensen manipuleren hebben weinig te maken met een gezond Christendom, maar eerder een kwalijk occult kantje…  We kunnen hem niet zoals Simon de tovenaar gebruiken voor onze eigen spelletjes, hij zou ons moeten leiden, en ons karakter vormen naar de vruchten van liefde: Vreugde, Vrede, Geduld, Vriendelijkheid, Goedheid, Geloof of vertrouwen, Zachtmoedigheid en  Zelfbeheersing.

Laat ons op een natuurlijk bovennatuurlijke manier op zoek gaan naar God die op nieuwe manieren wil werken, maar laat ons niet proberen om God noch mensen te manipuleren op dat domein, dan zijn we alleen verder verwijderd van wat de bedoeling is…

De Geest gaat waarheen Hij wil… Maar als Hij ergens aan bouwt is het niet aan onze eigen koninkrijkjes, maar aan het Koninkrijk van God, dat geregeerd wordt door liefde en nederigheid, en niet door ons ego of door de macht van instituten!

Galaten 5:22-26 Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof,  zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft.  Wie Christus Jezus toebehoort, heeft zijn eigen natuur met alle hartstocht en begeerte aan het kruis geslagen.  Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst. 26 Laten we elkaar niet uit eigenwaan de voet dwarszetten en elkaar geen kwaad hart toedragen.

shalom

Bram

maart 23, 2010

Een nieuw soort van Pinksterkerk (intro)

Deze korte reeks van posts zal gebaseerd zijn op een blogpost van Samuel Lee, een in een nederlandse migrantenkerk actief zijnde Pinkster-predikant. Zijn text is de een paag dagen door de emerging church twitter- en blogosfeer rondgegaan, met veel beamingen van zelfs Brian McLaren (en met die naam in het achterhoofd kwam ik waarschijnlijk op mijn niet zo originele titel…) Maar ook ik –zelf als kind in de pinksterkerk opgegroeid, nu actief binnen vineyard, ook een charismatische kerk- kan me herkennen in veel van wat Sam zegt, en ik ben van mening dat hij een aantal te belangrijke onderwerpen aanhaalt om niet besproken te worden…

Ik richt me hier in dit schrijven tot Christenen, zowel die met een pinkster/charismatische achtergrond als die uit andere kerken die wel interesse hebben in meer leven met de Heilige Geest enerzijds maar die anderzijds ook duidelijk een aantal zwakke punten zien in de pinkster en charismatische bewegingen zoals die nu bestaan. Ik geloof zelf in een ‘genereuze orthodoxie’, waarbij geen enkele kerk kan claimen de om de volledige waarheid van het Christendom in zijn zak te hebben, maar waarbij we allemaal iets van elkaar kunnen leren, en waarbij de verschillende invalshoeken verschillende aspecten meer benadrukken. (en aan de andere kant ook andere blinde vlekken hebben)

Maar om terug te gaan naar het artikel van Samuel Lee: hij probeert in zijn artikel een antwoord te geven op de door andere vanuit zijn kerkrichting gestelde vraag of hij zichzelf nog beschouwt als pinksterchristen. En ondanks het feit dat bepaalde van zijn meningen ingaan tegen bepaalde nu heersende pinksteropvattingen en –praktijken, is zijn antwoord volmondig een  ‘ja’, zij het met soms meer dan één maar…’ Het artikel waarin hij die vraag beantwoordt vat  in mijn ogen heel goed samen wat een aantal van de zwaktes, maar vooral ook de sterke punten zijn van het Pentecostelisme (om de engelse term te vernederlandsen). En zoals ik al eerder zei geloof ik dat Christenen van alle gezindheden kunnen leren van wat de pinksterkerk meebrengt naar de gezamenlijke tafel waaraan alle Christenen samen moeten kunnen zitten.

Dus beginnen we met van de introductie Sam Lee (alle vertalingen zijn van mezelf): “Inderdaad, ik ben pinksterchristen, maar ik geloof met mijn hele hart dat de pinksterbeweiging serieuze reformaties nodig heeft. Ik geloof dat, zoals dat het geval is bij andere religieuze bewegingen, de pinksterkerk zijn eigen eigen blinde vlekken en fouten heeft, maar aan de andere kant schijnt in zijn eigen glorie. Wanneer ik mezelf pinksterchristen noem, bedoel ik niet dat ik bij een religieus systeem, een organisatie of denominatie hoor. Ik geloof in de essentie van Pinksteren, zoals beschreven in het boek handelingen, en ook in mijn eigen leven 18 jaar geleden. En nu komen er een aantal punten ter reflectie

Die punten, door mijzelf netjes genummers en van titel voorzien, ga ik dus nu in de volgende paar posts verder bespreken en soms aanvullen met ideëen van mezelf, de bijbel of andere Christelijke denkers.

shalom

Bram

augustus 9, 2009

‘city praise’ III: mars voor Jezus???

Zoals ik gisterenavond een paar uur te laat geweten gekomen ben, was het gisteren niet alleen city praise op het ST-Jansplein maar ook ‘mars voor Jezus’ in Antwerpen.  Ik hoorde dat pas toen ik op het avondprogramma van de  ‘city praise’ was (zie vorige posts) en het is niet de eerste keer dat ik die mis omdat ik er niet genoeg van hoorde op voorhand. Een zoeken op het internet leverde ook niets op, dus verwonderlijk dat ik van niets wist is het niet…

Blijkbaar (zoals ik achteraf hoorde) was het wel met email doorgecommuniceerd naar andere kerken in Antwerpen (minstens vineyard Antwerpen) in het Frans en het engels. En dat terwijl een aantal sleutelfiguren van de organisatoren nederlandssprekend zijn. Ik snap dat niet, maar ja…

Enfin, ik was dus niet op de’mars voor Jezus’ aanwezig, maar naar het schijnt was er zo’n 200 man aanwezig die door de straten van de stad liepen, voor het merendeel van buitenlandse pinksterkerkjes. Niet dat ik daar problemen mee heb, integendeel, ik vind het heel bemoedigend om verhalen te horen over hoe braziliaanse en afrikaanse kerken hier groeien in Vlaanderen. Dat is een goede zaak voor het Koninkrijk!!

Maar zijn toch zijn er meer dan buitenlanders in Vlaanderen. En zijn er ook meer Christenen dan alleen die van de pinksterkerk. Geen enkele Kerk kan Jezus Claimen. We zijn allemaal deel van het Lichaam. Allemaal!

Ik vind zoiets dan ook een enorme gemiste kans, want op zich spreekt het idee van een ‘mars voor Jezus’ mij enorm aan. Het lijkt mij een zalig idee om eens met alle soorten van Christenen samen door de straten te gaan, om te laten zien dat wij bestaan in deze postchristelijke seculiere maatschappij. Om eens allemaal samen te komen en mekaar te laten zien dat we allemaal bij mekaar horen, hoe verschillend we allemaal zijn, door die ene Jezus! Zoals Shane Claiborne ooit gezegd heeft: “Jezus komt terug voor zijn bruid te halen, en niet voor een harem”.

Als mensen zouden kunnen zien dat er Christenen zijn, van alle soorten, protestant, katholiek, vlaams en buitenlands, oud en vormelijk of enthousiast pinkster, en samen die veelkleurigheid van het Lichaam van Jezus uitdrukken, dat zou indrukwekkend zijn! Wij zijn allemaal van Jezus.

En aan hem alle eer! Amen

Shalom

Bram

‘city praise’ II: verslag

Dus gisteravond ging ik eens kijken naar de bewuste ‘city praise’ (zie vorige post) op het St-Jansplein. Op de flyer stond van 18 tot 22 u, maar het avondeten is nogal laat gedaan, dus het is al na achten als ik aankom. Ik hoor al van op het kruispunt iets dat lawaaierig is dus ik weet direct waar ik moet zijn. En ja, in de hoek van het St-Jansplein aan de kant waar ik aankom zie ik een paar tentjes en een podium-tent staan, en hoor ik luide muziek. Heel luide muziek zelfs, in een niet nader thuis te brengen taal.

De set-up is niet zo heel groot. Voor een evangelisatie-actie (wat ik veronderstel dat het is) op het St-Jansplein is het niet zo ggroot als ik verwacht had. Eigenlijk staat het hele gebeuren maar wat verloren op een uithoek van hegrote plein. Er staat een podium-tent, aan de zijkant een paar standjes: één met flyers in het portugees, één met propaganda voor een actie om alle deuren in vlaanderen met het evangelie te bereiken, en één van de Vrije Christen democraten. Ik merk snel op dat de meeste mensen aanwezig allemaal dezelfde T-shirt aanhebben, van één of andere braziliaanse kerk. Ik herken wel een paar mensen uit het Christelijk wereldje, meer bepaald mensen uit pinksterkringen, maar niet bepaald heel veel. Het totaal schat ik op een honderdtal mensen of iets meer (al ben ik niet goed in schatten)

De band die speelt is blijkbaar van de Brazilaanse kerk die meer dan de helft van het publiek lijkt uit te maken. Ze spelen een soort van keiharde praisemuziek in het portugees, die af en toe richting een soort heavy metal gaat en op andere momenten meer een latino-charmezanger gevoel heeft. De muziek is zo gemixed dat hij én veel te hard staat, én veel feedback-gefluit geeft als er een micro alleen te horen is, én af en toe ook nog eens overstuurd zodat het meer een pijniging aan mijn oren is om ernaar te luisteren. Verder merk ik als muzikant op dat de vertalingen van bekende praisnummers bijna onherkenbaar zijn omdat niet alleen de woorden, maar ook de klemtoon en de melodie aangepast worden…

Maar het publiek is enthousiast, ook al lijkt het voor het grootste deel te bestaan uit de organiserende kerken (pinkstergemeentes van niet-westerse oorsprong) Eén meisje dat misschien uit een café van de buurt komt staat alles te geven en ziet er niet helemaal nuchter uit, maar verder zie ik weinig interesse van de omgeving. In ieder geval niet de hoop volk die je zou verwachten op een openluchtconcert op het St-Jansplein. En dat ondanks het feit dat de muziek voor iemand die de taal niet machtig is eigenlijk klinkt als een rockbandje dat op een klein festivalletje speelt.

Mijn vraag is:  Waar zijn de buurtbewoners? Is zo’n city praise evenement niet bedoeld als evangelisatie. Waar is dan het publiek? Of wordt er alleen voor het koor gepreekt? De preek die volgt is trouwens moeilijk te volgen, eigenlijk is het meer een getuigenis, tussen het gefluit van de feedback door vertaald in moeilijk verstaanbaar nederlands. Maar ik ben in gesprek dus ik let er niet meer op.

Ik kijk wat rond, ik praat wat met de 2 vrouwen van de VCD. Ik kom te weten dat het eigenlijk het avondprogramma is nu van de ‘mars voor Jezus’, een evenement waarvan ik niet wist dat dat het die dag ging plaatshebben. (Maar dat is voor een volgend deel) Ik heb een lang gesprek met een man die ik al heel lang ken die niet alleen in de leiding heeft gezeten van een pinkersterkerk in het antwerpse, maar ook in de VVP, de vereniging van Vlaamse Pinksterkerken. Hij vertelt enthousiast over de Braziliaanse en Afrikaanse kerken in België, die enorm groeien. Over de grootste kerk van Antwerpen, die zo’n 5 jaar geleden gesticht is door ene Pastor Mike en toen uit zijn gezin beston, en die nu uit 500 mensen bestaat. Over Brazilië waar het blijkbaar constante opwekking is.

En het klinkt bemoedigend; de verhalen over hoe pinksterkerkjes in bevolkingsgroepen van mensen die van andere continenten komen groeien, hier in ons Vlaanderen. En blijkbaar zijn er ook wel vlamingen die tot bekering komen in dat soort buitenlandse kerken. Mensen die getrouwd zijn met een buitenlander en diens kerk bezoeken, en als die zich bekeren zijn ze zoals de mensen van de buitenlandse pinksterkerken: energiek, radicaal, vol leven en passie. Ik kan alleen maar blij zijn voor zulke dingen.

En toch is er een wrang gevoel. Het mag wel in Vlaanderen gebeuren, het hele verhaal speelt zich af in enclaves van een andere cultuur. Bolwerken niet-westerse cultuur die zich op ons grondgebied bevinden. En als ik het zo hoor zijn de meeste Vlamingen die in zulkse kerken terecht komen mensen die voeling hebben met die cultuur. Als je met een Afrikaan trouwt dan heb je best wel interesse in de cultuur en voel je je bij dat soort mensen thuis denk ik. Aan de andere kant heb ik van een goede vriendin van mij die regelmatig naar Afrikaanse kerken gaat toch ook gehoord dat het na een tijd wel moeilijk wordt om geen last te hebben van de cultuurverschillen. Dus ik weet niet helemaal wat ik moet denken…

Ik weet dat vlamingen moeilijk te bereiken zijn. Ik weet dat onze post-katholieke seculiere maatschappij heel ‘harde grond’ is voor het evangelie. En ik zit met vragen… Veel vragen…

De brazilianen gaan het podium af en de closer walk jazz band komt. Op een veel aangenamer geluidsniveau spelen ze gospels en spirituals in iets dat vaag doet denken aan New Orleans-jazz. Opeens zijn ze gedaan. Mijn gesprekspartners zijn weg, de standjes zijn ondertussen opgeruimd en het is bijna tien uur… Tijd om naar huis te gaan met mijn vragen… Ik zit met de woorden ‘the coming evangelical collapse’ in mijn hoofd. een term die komt van een gelijknamig artikel van Michael Spencer.  En met een reactie daarop van Greg Boyd: only WHITE american christianity is dying.

Is de kerk dan echt gedoemd in onze westerse maatschappij? en is er alleen plaats voor de kerk in niet-westere culturen.

Ik hoop en geloof van niet… wordt vervolgt…

Wordt vervolgt…

Shalom

Bram

mei 5, 2009

Satan en occultisme voorbij het modernistisch paradigma? deel III

‘satan en occultisme voorbij een modernistisch paradigma’… Misschien een bizar onderwerp, maar het zijn wel dingen waartegen ik opgebotst ben in mijn groei als christen met een veranderend en soms vervagend wereldbeeld…

Ik moet zelf toegeven dat mijn postmoderne wereldbeeld en bijbel-lezing geen volledig overzicht heeft over ‘de geestelijke wereld’ en wat de bijbel daar wel en niet over zegt. Heel intensief heb ik me er nooit mee beziggehouden. Om redenen die ik nog ga geven kan ik zeker niet meegaan in eender welk wereldbeeld dat het occulte en het paranormale wegduwt, maar het naturalistisch-wetenschappelijk paradigma volgen en daarbij alles wat daarbuiten valt en niet duidelijk’ van God komt’ als occult en demonisch afdoen daar zie evenmin veel reden toe (zie deel I van deze reeks)

Het is zo dat door die kunstoefening van het materialistische wereldbeeld overnemen enerzijds en anderszijds toch het bovennatuurlijke noodgedwongen een plaats proberen te geven er een vreemde situatie is ontstaan in het kerkelijk denken over die dingen, waarbij het demonische makkelijk weggetheoretiseerd wordt ofwel door anderen opgeblazen… Een stabiele houding hebben we blijkbaar niet. Veel kerken kennen het niet of negeren het, en de rest geeft het veel teveel credit…

Uiteindelijk heb ik mezelf ooit uit gemak in de eerste positie gezet, nooit officieel want ik zat altijd in een charismatische omgeving, maar het is wel heel hard naar de achtergrond verdwenen als een theoretisch probleem dat niet de moeite waard was om een plaats te hebben. Het leven is makkelijk als je een geloof hebt waarin je geen plaats hoeft te hebben voor een geestelijke wereld, en waarin alleen onze comfortabele natuurwetten heersen, behalve misschien de Heilige Geest is er niets waar je je druk om moet maken. Filosofisch gezien heb je geen kwade machten nodig om de mens tot kwaad aan te zetten, en in deze materialistische wereld zie je ook weinig bovennatuurlijke zaken…

Maar af en toe hoor je van heel betrouwbare mensen toch verhalen van dingen die niet in je wereldbeeld passen… In allerhande delen van de wereld (Indonesië, Afrika, Costa Rica) blijken dingen te gebeuren die volgens ons ‘alleen bijgeloof’ zijn echt te gebeuren. Voodoo, onzichtbare wezens, en vanalle andere dingen die je hier niet ziet… Het is heel makkelijk om dat weg te duwen natuurlijk… Maar mensen die van hier komen maken er evengoed dingen mee die niet te verklaren zijn…

En dan heb je opeens onverwacht een confrontatie die niet weg te verklaren is. Iemand die onder invloed is van ‘iets’. Een iets dat door haar spreekt, en dat dingen weet dat de persoon in kwestie niet weet. Een heel enge ervaring waar ik verder niets over ga zeggen op een openbare blog, maar het blijkt wel dat dat dat iets na veel bidden weg is. een geluk dat ik toen niet alleen was. Jezus is opeens veel echter en veel sterken dan wanneer je alleen weet met je verstand dat Hij sterker is dan ‘boze geesten’. Wow, Jezus is ECHT Heer over boze machten, en dat zelfs door mij (of ondanks mij). Heel bizar… Ik weet zelf nog steeds niet wat ervan te denken, maar ontkennen kan ik gewoon niet… ‘Het’ was echt, en Jezus was nog echter, Christus Victor!

Het bestaat dus. Kwade entiteiten die niet veel goeds in zin hebben die mensen kunnen beinvloeden en door mensen kunnen handelen in extreme gevallen. sommigen gaan het afdoen als psychologisch, maar dat kan ik niet. Ik denk dat we moeten aanvaarden dat er soms dingen zijn die niet helemaal een plaats hebben in ons wereldbeeld… En misschien kunnen we als Christen best voorbereid zijn dat zoiets kan.

De andere kant lijkt me even rampzalig, mensen die overal demonen zien die er niet zijn en dan tegen windmolens gaan vechten en mensen beschadigen. sommigen uit pinksterhoek of bepaalde ‘bedieningen van achterdocht’ en paranoise ketterjagers zijn echt gevaarlijk! Ik geloof dat behalve als er opeens zich iets manifesteert of de Heilige Geest ons 100% duidelijk iets laat zien, we zeker niet moeten gaan jagen op geesten. De ghostbusters zijn maar fictie, en Peretti-verhalen lijken me soms ook met de haren getrokken… Ik denk trouwens dat waar het licht is geen duisternis kan zijn, dus als we dicht bij God leven dat we niet bang moeten zijn van die dingen…

Een afsluitende noot: Wat mij opviel toen ik de ‘early christians in their own words’ aan het lezen was, een compilatie van vroegchristelijke texten door Eberhard Arnold, viel mij volgende zin op in de (redelijk strenge) instructies van Hypolytus over de voorwaarden om Christen te worden: is…Whoever has a demon needs purification before he takes part in the instruction. (doopinstructie was dat) De eerste Christenen waren blijkbaar net zoals Jezus en de apostelen uit handelingen bezig met het uitdrijven van boze geesten alsof het de normaalste zaak van de wereld was… Voor ons is het iets vreemds dat niet in onze wereld past…

Al wens ik niemand toe dat hij/zij het tegenkomt…

shalom

Bram

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.