‘blog van Brambonius’

april 29, 2010

over Porno-modellen en menselijke waardigheid

Vannacht in een droom had ik een sensibiliseringssysteem voor porno ontworpen, die mij in mijn droomoestand heel mogelijk leek om uit te voere. Nu ben ik daar sinds ik wakker ben natuurlijk veel van kwijt, en lijkt het mij veel minder voor de hand liggend, maar toch ik dacht dat ik het beter even kon neerschrijven zoals ik het mij herinner, om te delen met de wereld…

Zelfs helemaal losstaand van mijn geloof als Christen vind ik gewoon als mens dat het idee porno gewoon een bar slecht idee is, dat de menselijke waardigheid enorm devalueert. Op een afbeelding van iemands lichaam zitten geilen gaat meestal samen met het reduceren van die persoon tot alleen maar een lichaam, en een reductie van dat lichaam tot alleen maar een aantal organen die sexueel genot kunnen geven. Eender welke vrouw (of man) verdient het niet om op die manier commercieel gedehumaniseerd te worden. en daar geld mee verdienen is gewoon ongelofelijk laag!

Ook bijvoorbeeld het gebruiken van afbeeldingen  sexy vrouwen om iets mee te verkopen dat er totaal niets mee te maken heeft vind ik heel degraderend voor beide geslachten. Niet alleen vrouw-onvriendelijk, maar het is ook even seksistisch naar de andere kant toe. Ik als man word maar verondersteld dat ik op die vrouwen zou geilen en dan weet ik welke rommel wil kopen. sorry. Dat is beneden alle peil. Het beledigt mij, en haar, en het verlaagt de menselijkheid mensen die wel geconditioneerd zouden zijn om erin te lopen. Ik vind eigenlijk al lang niet dat ik zoiets maar moet pikken! Maar wat kan je eraan doen? Ik ben niet het type dat zomaar brieven gaat schrijven naar bedrijven en zo. En wat een bierkaai ook moge zijn, ik ga er niet tegen vechten. Ik ben geen ridder die windmolens aankan, laat staan echte draken…

(En ik heb het hier nog niet eens over pubers die voor ze seksuele ervaring hebben volgepompt worden met onrealistische beelden van seks en het andere geslacht, wat enorm destructief kan zijn voor hun latere relaties. En ik weet dat leeftijdsgrenzen voor porno al bestaan en geen zin hebben in de praktijk dus een oplossing zou ik niet kunnen geven. Behalve misschien sensibilisering over dit soort dingen tijdens voorlichtingslessen)

Elke vrouw of man is een persoon, en niet alleen een lichaam. (als Christen zou ik zeggen, geschapen in het beeld van God, maar vermits dat telt niet als argument voor anders-gelovigen dat laten we dat maar even terzijde in dit betoog) Puur alleen al vanuit een soort basishumanisme bekeken verdient elke persoon respect als persoon, en een hele industrietak die gebouwd is op het ondermijnen van de menselijke sexuele integriteit zou voor mijn part gewoon meer ingeperkt mogen worden, of gedwongen om een beetje te balanceren met waarschuwingen.

Zoals op pakjes sigaretten een waarschuwing staat over hoe gevaarlijk sigaretten zijn (wat iedereen zowiezo weet), was het idee om bij alles publicaties die pornografisch van aard zijn simpelweg een reminder te geven dat de afgebeelde mensen wel degelijk mensen zijn… Mijn coole text uit mijn droom ben ik helemaal kwijt ondertussen, maar ik dacht aan iets als “Alle  hier afgeveelde vrouwen en mannen zijn mensen net als jij! Ze hebben niet alleen een sexy lichaam,
maar ook een persoonlijkheid, menselijke waardigheid interesses, familie en vrienden,
nood aan liefde, vriendschap en geluk zoals jij  en  iedereen” eenzelfde soort van reminder-sticker zou gezet mogen worden op alke reclame die (bijna) naakte vrouwen (of mannen) gebruikt om iets te verkopen dat totaal niets met sexy lichamen te maken heeft.

Ook op de hoesjes van pornofilms zou zo’n waarschuwing mogen staan, en de film zou dan voorafgegaan kunnen worden van een kort filmpje (zoals het ‘piraterij is een misdrijf’ filmpje) Waarin bijvoorbeeld een model, dat eerst in sexy pose getoond wordt, in normaal menselijke kleren en zonder schmink vertelt over haar familie heb hobbies, en kindertijd, en dan worden er familiefoto’s getoond van haar als kind, om af te sluiten met een foto gemaakt met verouderings-software, van hoe ze eruit zal zien binnen 40 jaar. Meet laatste zin als ‘Sexy modellen zijn evenveel mens als jij!’

Ook bijvoorbeeld bepaalde muziekvideos (kuch, kuch, R&B…) zouden vergezeld mogen worden van iets dergelijks…

Ik ben geen conservatieve puritein, verre van dat. Ik wil ook geen censuur zoals de Amerikanen dat kennen, of gewone waarschuwingen over inhoud (Parental advisory explicit lyrics), alleen bij de niet-gecensureerde materialen een belegeidende heel persoonlijke reminder aan de consument dat iedereen, ook soortgenoten met een sexy lichaam, veel meer zijn dan een lichaam. Menselijke waardigheid is een waarde die ebschemd moet worden en niet vertrapt mag worden, niet in oorlog en flotering, maar evenmin in de commercialisering van de menselijke seksualiteit!!

Maar ach, ik ben waarschijnlijk naief en mijn ingebeeld activisme zou in het echt niets uithalen…

shalom

Bram

februari 5, 2010

ondertussen op mijn engelstalige blogpagina…

Heel wat discussie ondertussen op mijn engelstalige blog. Ik vrees dat ik die posts niet ga vertalen, maar zij die engels lezen zijn misschien geinteresseerd:

Begin dit jaar ben ik binnengevallen in een zij-sprongetje van een discussie tussen de 2 joneses van de emerging church (Andrew en Tony) over huwelijk: ‘the emerging joneses and my anarchist marriage’. Een onderwerp dat ik gisteren verder heb aangeboord in ‘avatar and the core of the christian view on marriage‘ ,mede met inspiratie uit de avatar-film (en een onderwerp waar ik hier ook al over geschreven heb:  sex en huwelijk nul, één, twee.

Verder een paar onderwerpen in dezelfde richting: ‘male Christianity vs mother Teresa‘, over waarom ik het boek dat in het nederlands ‘de ongetemde man‘ heet van John Eldredge op p 19 al neerlegde. En een beschouwing over een Lady gaga- video en mijn eigen beleving van liefde en seksualiteit in ‘post-human broken sexuality vs the beauty in this innocence‘.

veel leesgenot

Bram

januari 21, 2009

Wat doe jij hem cadeau voor valentijn?

Ben ik de enige die geirriteerd was om de laatste dagen dat redelijk erotisch getinte (dat was de bedoeling toch) reclametje te zien elke keer dat ik hotmail opende? “Wat doe jij hem cadeau voor valentijn” was de vraag, en ik heb er niet op geklikt om te weten welk antwoord ze suggereerden, maar de vreemd ingepakte bijna blote vrouw met haar onsmakelijk uitbollende borsten ging er voor mij toch iets over… De relevantie van zo’n reclame bij hotmail zie ik ook al helemaal niet in, en persoonlijk voel ik mij door zoiets zowel beledigd als man dan als het beetje femminist dat ik toch wel ben…

rotreclame-msn1

Over Valentijn wil ik het niet speciaal hebben, dat is nog een maand ver, dus waarom nu al reclame daarvoor? Maar dan gaan we naar (denk ik) de boodschap van de reclame. De vrouw op het prentje heeft een (naar de normen van deze maatschappij waarnaar de meesten van ons paloviaans geconditioneerd zijn) perfect lichaam, maar de meeste meisjes en vrouwen niet, wat vooral complexen geeft… Dus dan willen ze aantrekkelijk zijn voor hun man/vriend, die dezelfde reclame ziet, en dat proberen ze dan maar met de spullen waar de reclame voor staat zeker????

Het sexisme van onze beeldcultuur irriteert mij persoonlijk al een hele tijd. En om nu eens niet als eerste over de degradatie van de vrouw te beginnen: ik voel mij als man met al die beelden constant gedegradeerd tot één of ander beest dat alleen op basis van sexuele impulsen weetikwat voor rommel zou moeten kopen. Sorry, maar dat is zwaar degraderend, én een respectloze aantasting van mijn menselijkheid, en dat is het voor beide geslachten. De vrouw wordt gebruikt en ontdaan van alle persoonlijkheid tot ze niets anders is dan een lustobject, een soort virtuele prostitué die zich in onze fantasie nestelt om onze gedachten te vullen met sex. Lege, liefdeloze sex, die niets met relaties of liefde te maken heeft…

Maar wacht eens even; Als volgeling van Christus geloof ik ook in het ‘wie met begeerte naar een andere vrouw kijkt pleegt in zijn hart echtbreuk’. Niet dat het verkeerd is om naar vrouwen te kijken an sich, maar het gaat om de gedachten die je erbij hebt, en de gevoelens die je erbij oproept/toelaat. Overspel in je hoofd is zonde, het is gewoon verkeerd, hoe logisch het voor velen ook moge zijn. En laat dat nu net het principe zijn waar al die reclame op gebaseerd is. Hoe dikwijls wordt niet in de eerste plaats de schoonheid van de vrouw ge-etaleerd, maar gewoon haar sekseule aantrekkelijkheid, en wij worden constant geconditioneerd om niets anders te zien in een vrouw dan haar ‘sexiness’…

Kunnen we de schoonheid van de vrouw echt niet afbeelden zonder ze de hele tijd te misbruiken om sexuele impulsen te creëeren die kant noch wal raken? Kunnen we alstublieft stoppen om die degraderende technieken te gebruiken om onze consumptie-drift aan te sturen en het rijk van de mammon verder op te bouwen, en tegelijk onze menselijkheid af te breken? Mijn vrouwbeeld hoeft niet pavloviaans geconditioneerd te worden op een ongezond onnatuurlijk ideaal, dat vrouwen frustreert en mannen ook alleen maar desilusies geeft. Op die manier maak je de oorleg der sexen alleen maar groter.

Ik wil een vrouwbeeld dat gebaseerd is op hoe God de vrouw gemaakt en bedoeld heeft, als gelijkwaardig aan de man, als gelijke, en een vrouwbeeld waarvan de sexuele aspecten geconcretiseerd worden in mijn eigen vrouw, en niet in beelden en fantasiên die ze mij proberen te verkopen. Die intieme zone in mijn is van mij, en mijn eigen vrouw, niet van de reclamewereld, de porno-industrie, of het rijk van de mammon!!!

Ik weet niet meer wie er ooit gezegd heeft dat het peil van een beschaving te meten valt aan hoe ze vrouwen behandelt, en als dat zo is is het niet echt goed met ons gesteld… In naam van vanalle progressie en vrije wil gebruiken we de vrouw nog altijd als lust-object…

Kan ze niet gewoon onze moeder, vriendin, lief, vrouw en dochter zijn? Zo is het toch bedoeld, niet?
shalom

Bram

november 11, 2007

sex en huwelijk twee: huwelijk en ‘ongehuwd’ samenwonen

Filed under: bijbel, Christendom, Liefde, samenleving, seksualiteit, theologie — Tags: , , , , , , — brambonius @ 1:39 pm

gegroet;

Dit is dus deel twee van mijn ‘studie’ over het huwelijk die al heel lang in mijn hoofd zit en er nu blogmatig uitkomt… Waar beginnen we? Zoals ik in deel één https://brambonius.wordpress.com/2007/10/21/sex-en-huwelijk-een-een-vlees gezegd heb is het huwelijk niet een verzinsel van de mens, maar een scheppingsorde, een essentieel deel van mens-zijn zoals God dat geschapen heeft. We kunnen daar als mens we structuren rond bouwen, maar het definieren van wat een huwelijk is is iets dat door God zelf gedaan is, en dat boven alle menselijke wetten staat. Zoals Jezus in de discussie in Marcus 10 met de farizeëers aantoont door niet verder te gaan op de wet maar terug te gaan naar de Schepping van de mens als man en vrouw, iets wat dus algemeen over de hele mensheid gaat…Het idee dat een huwelijk alleen door de staat kan worden ‘gesloten’ van onze cultuur (en zelfs in de belgische grondwetstaat) is één grote illusie, en menselijke zelfoverschatting.

Wat is dan de waarde van een ‘officieel huwelijk’? In zo ongeveel elke cultuur is er een vorm van huwelijk, waarbij een koppel een gezin vormt (soms zijn er ook meerdere verbintenissen, zoals polygamie of polyandrie, maar ook deze zijn dikwijls levenslang) en elke cultuur heeft zijn eigen manier van een huwelijk te structureren en bevestigen. Zelden gaan mensen zonder meer bij mekaar wonen om een gezin te vormen dat door de samenleving als dusdanig wordt geaccepteerd. Hoewel dat zeker wel bestaat, zoals de huwelijken ‘in common law’ in bepaalde delen van America. Maar meestal bevestigen mensen hun relatie als een verbond aan de samenleving en/of aan God met een feest en een ceremonie waarbij beloften worden uitgesproken. Dat is natuurlijk niet meer dan logisch.

Beloftes van trouw zijn een logisch deel van een relatie. Belangrijk is in de eerste plaats dat die gemeend door de partners aan elkaar zijn uitgesproken, maar een koppel is niet alleen. Als Christen is het belangrijk om god te betrekken in zo’n belangrijk deel van jezelf, en ook de gemeenschap en dikwijls ook autoriteiten vragen bevestiging van de vorming van een gezin.

Maar wat is de kern van een ‘wettelijk huwelijk’? Niets anders dan een omkadering waarbij een ‘één vlees’-relatie aan de autoriteiten besvetigd wordt als gezin… Als we even verder kijken dan onze neus lang is dan is een samenwoningscontract dus ook niets anders dan een soort van ‘wettelijk huwelijk’, maar dan wel in light-versie. Een contract dat niet uitgaat een blijvend karakter, en dus alleen maar het feitelijk hier-en-nu van een relatie beschermt. Maar het is niet omdat het woord ‘huwelijk’ niet gebruikt wordt dat het geen feitelijk huwelijk is of als dusdanig zou behandeld mogen worden…

We kunnen dus eigenlijk zeggen dat ongetrouwd samenwonen voor een koppel een oxymoron is, een term die zichzelf tegenspreekt, het is niet een vorm van ‘ontucht’, maar een ‘één vlees’-relatie, een gezin dat mogelijk naar meer volledigheid vraagt. Als het gaat om twee mensen die mekaar trouw beloofd hebben maar dat om een of andere reden niet aan de staat willen bevestigen als ‘huwelijk’, voldoet het eigenlijk aan alle kenmerken van een huwelijk, en het enige aanwezige probleem is van semantische aard, een definitieprobleem rond het woord ‘huwelijk’. Een koppel dat niet wil trouwen omdat ze dan sneller uiteen kunnen gaan als er iets misloop zondigt tegen hun relatie, omdat ze de ernst van hun relatie niet willen inzien, en in dat geval is ‘ongetrouwd samenwonen’ eigenlijk zelfbedrog: Praktisch gezien is het misschien makkelijker om uiteen te gaan, maar de band tussen 2 mensen met of zonder wettelijke bevestiging zal hetzelfde zijn. Emotioneel zal het even erg aankomen als een scheiding, want de binding zit niet in het huwelijk, de binding zit in de zielen van 2 mensen die een ‘één vlees’-relatie hebben…

Wat is vanuit christelijk oogpunt dan belangrijk? Dat we de ‘één vlees’-relaties serieus nemen, of ze nu wettelijk bevestigd zijn of niet. De mens is geschapen voor levenslange relaties, en seksuele relaties vragen zowiezo om de volledigheid om een gezin te worden… Als we ze dat onthouden dan zondigen we tegen het huwelijk…

En de kern moet liefde zijn natuurlijk…;

shalom

Bram

(alle commentaar is en blijft welkom…)

november 10, 2007

Babylon I: de prins op het witte paard

Filed under: postmoderniteit, verhalen — Tags: , , , , — brambonius @ 6:14 pm

Er was eens, niet echt lang geleden en ook niet in een ver land een prins, gezeten op een wit paard, die door een onwaarschijnlijk kosmisch ongeluk niet in de sprookjeswereld maar in onze wereld terechtgekomen was.

Hij was zich het eerst bewust van zijn plotse bestaan als prins op een wit paard ergens in een koud en kaal winterbos, al leek het voor hem meer op een soort onverzorgd park dan op een echt natuurlijk bos. afgaande op een vreemd geluid kwam hij na 200 meter al een weg tegen die met steentjes en bitumen verhard was, wat hij een vreemd gebruik vond. Daar zag hij opeens, te verbaasd om te kunnen reageren, een vreemdsoortige kar zonder rijdier tegen een duizelingwekkende snelheid voorbijrazen, maar hij kon nog net zien dat er mensen inzaten. Een minuut later werd hij bijna van zijn sokken gereden door nog één van die vreemde voertuigen, maar wist toch geen beter idee dan de weg volgen.

De weg kwam uit op een nog grotere weg uit een soort steen, maar hij zag niet veel mensen daar, alleen was de weg aan beide kanten omgeven door grote vreemde huizen die beschermd werden door metalen hekken en andere constructies, en soms ook gigantische honden. Omdat deze omgeving hem niet vriendelijk leek, ging hij dus maar verder en uiteindelijk kwam hij aan bij de stad zelf. 

Wat hij daar zag kon hij niet geloven. enorme monsterlijke stenen constructies, vreemde magische lichten overal, en obsceen veel gigantische rijen van ‘auto’s’ in alle vormen en maten, die als mieren in een mierenhoop bewogen in een voor hem onontwarbare orde, zonder einde. en dan waren en aan de rand van de wegen nog mensen, veel mensen, van allerlei rassen, die hem straal leken te negeren of vanuit hun ooghoeken hem aanstaarden.

Ondertussen was het wel al avond geworden en de prins kreeg, zoals elke mens na zo’n dachtocht te paad, honger. Zijn pogingen om eten te kopen bij de inwoners van de stad hadden geen succes, want hij had geen bruikbaar geld, en geen ‘bankkaart’ en niemand wilde zijn goudstukken aannemen als betaling. Hij wist niet waar hij moest slapen, en begreep nog steeds niets van de wereld waar hij zich in bevond… De mensen waar hij iets aan vroeg bekeken hem als een buitenstaander, en hadden niet de neiging om hem als prins eer te bewijzen, of zelfs maar aandacht aan hem te schenken. Toen het donker werd, en hij echt wel honger had, besloot hij toch maar om iemand aan te spreken.

Hij probeerde dan maar bij een jonkvrouw die er heel vreemd uitzag, want ondanks de winterkoude had ze blote benen, en ze had veel verf op haar gezicht, wat hij niet speciaal mooi vond. “Ben jij nu eindelijk de prins op het witte paard?” vroeg ze hem met een vreemd lachje, en hij dacht dat eindelijk iemand doorhad wie hij was. “Jazeker jonkvrouw” zei hij, “En ik ben op zoek naar eten en onderdak voor de nacht voor mij en mijn paard”. Ze keek verbaasd maar zei hem om zijn paard in een parkje achter te laten, en bood hem gretig aan om bij hem te blijven vannacht, en mee te gaan feesten.

Het eten was niet bepaald wat een prins gewend was, maar gastvrijheid afwijzen is niet iets wat een prins doet, dus hij at mee van de opgewarmde diepvriespizzas, en dronk mee van de vreemde drank die zij ‘cola’ noemde, en bedankte na het maal de jonkvrouw voor het eetmaal. Daarna nam ze hem mee naar het eerder genoemde feest in één van de vreemde voertuigen zonder rijdier.

Vreemd dat een feest zo laat moest zijn, want tegen die tijd was het al voorbij middernacht, maar de prins was al lang zover dat hij nergens meer van opkeek. Hij was ook blij dat zij wel een paar goudstukken -waar ze heel vreemd naar keek- wilde omwisselen voor een paar blauwe biljetjes van het vreemde geld dat ze in de stad gebruikten. Aangekomen in de zogeheten ‘club’ wist hij helemaal niet wat denken. Blijkbaar was het een soort van dansfeest, maar de zaal was veel te klein voor het aantal mensen, en de muziek was veel te hard en te agressief. Waar kwam die muziek eigenlijk vandaan? Hij zag geen orkest, en kon de instrumenten ook niet thuisbrengen, maar ze maakten wel heel veel lawaai. Ook gedroegen de knapen en jonkvrouwen zich daar schaamteloos en deden ze dingen die geen fatsoenlijk mens zou doen. Dus ging hij maar eens kijken wat ze in de bar hadden. Het meisje dat dacht om te kunnen stoeffen en indruk maken op haar vriendinnen met haar laatste verovering de ‘prins’ -wie die idioot in werkelijkheid ook was-, zag dat hij niet aan het dansen was en maar traag van een glas wijn nipte, dus ze gaf hem een pil ‘om beter te kunnen dansen’, en bestelde nog een ‘coctail’ voor hem.

De wereld werd een roes, en hij begreep de dans. Als een zuigende stammendans bij een wilde stam, als een orgie ter ere van Bacchus ging hij op in de werveling van indrukken, in een overrompeling van lust deed hij mee met alles. Verdoofd ging hij mee naar huis met het meisje, maar hij was toen al te veraf om daar iets van te kunnen herinneren.
  
’s morgends stond hij daar alleen, verbouwereerd buitengegooid door een meisje dat niet langer dan één nacht interesse had gehad in haar prins, en dat eigenlijk zowiezo weinig interesse had gehad in hem, alleen in zijn goud, zijn lichaam en het feit dat hij “prins” was. In alle sprookjes zou hij nu trouwen met de jonkvrouw, en vele kindertjes krijgen en lang en gelukkkig leven, maar blijkbaar niet hier… Hij nam wat van het beetje vreemde papieren geld dat hij van het meisje gekregen had en kocht een klein brood en een grote salami-worst, en ging ontbijten op een bank. Zijn paard stond nog steeds in het parkje, en werd aangegaapt door een grote menigte mensen, waaronder een paar mannen in blauw die gewapend waren met wapens die hij niet kende. Met zijn hand aan zijn zwaard trad hij naderbij…

De 2 verkeersagenten wisten niet waar ze het hadden toen het met parkeerbiljet achtergelaten rijpaard opeens opgeeist werd door een vreemd uitgedoste  kerel met een zwaard die zichzelf prins noemde… Te zwaar onder de indruk om iets te zeggen lieten ze hem maar gaan, en ze wisten zelfs hoe ze zoiets moesten verbaliseren, dus ze schreven niets op, al was het wel een verhaal dat ze bleven vertellen aan hun kleinkinderen vele jaren later, als ze allang op pensioen waren na een lange carriere geknokt te hebben. 

De prins bleef de hele dag dwalen door de stad, als verdwaasd, alsof hij iets verloren was, alsof hij nu een tweedehands prins was, in een wereld die zowiezo om de 4 jaar een andere president koos en waar prinsen allang niet meer bestonden. Hij bekeek de gebouwen, mensen, de auto’s, de lichten, de honden, het vuil, en zijn reflectie in een groot etalageraam, en hij snapte er niets van. Als avondeten kocht hij frieten, en wist niet wat hij ervan moest denken, van dat soort onnatuurlijk voedsel. Maar het was wel gepast nu.

vijf minuten later ging hij terug op weg naar nergens, toen hij bleef stilstaan niet zo ver van het grote appartementsgebouw waar hij de vorige nacht had geslapen. Opeens besefte hij ten volle dat hij een anomalie was, en dat hij niet hoorde te bestaan in deze wereld. Dat hij echt niet kon bestaan. In dat besef verdween even plots als een tijdreiziger die per ongeluk zijn jongere ik vermoord heeft. Onder de magische lichten van de nooit donkere nachtelijke stad waren hoefafdrukken te zien die plots stopten, en die langzaam ondergesneeuwd werden.

Ettelijke uren later later kwam er een meisje voorbij, met teveel partydrugs en alcohol in haar lijf en een pakje condooms in haar zakken, vergezeld van een jongen die ze voor die dag nog nooit had gezien, een maagdelijk wit sneeuwtapijt doorbrekend…

oktober 21, 2007

sex en huwelijk één: één vlees

Filed under: bijbel, Christendom, Liefde, samenleving, seksualiteit, theologie — Tags: , , , , , , — brambonius @ 1:00 pm

Zoals ik al veel langer(bijna een jaar ondertussen) van plan was, ga ik eens beginnen met een poging tot het geven van een bijbelse uitleg over sex en huwelijk zoals ik die begrijp. Dit is deel 1, misschien komen er dus nog delen, hangt ook af van de reacties (als die er zijn…)

Waar beginnen we? Om te kijken naar de christelijke betekenis van het concept huwelijk stel ik voor dat we er eens de bijbel bij nemen, door de lens van de woorden van Jezus Christus zelf. Die haalt in Marcus 10 de woorden aan van het Scheppingsverhaal en geeft daar nog een toevoeging bij:

6 Van het begin der schepping heeft Hij hen als man en vrouw gemaakt; 7  daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten, en die twee zullen tot een vlees zijn. 8  Zo zijn zij niet meer twee, maar een vlees. 9  Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet.

De context van deze woorden is een gesprek tussen Jezus en de farizeëers over echtscheiding. Inplaats van een verdere discussie over het huwelijk in de wetten van Mozes te houden, gaat Jezus opeens terug naar het definioeren van het huwelijk als iets veel universeler dan wettelijke definities: De schepping van de mens man en vrouw! De instelling van het huwelijk is dus duielijk niet zomaar kwestie van wetjes interpreteren, maar een universele scheppingsorde, die niet enkel telt voor het joodse volk, maar voor alle mensen. Wat niet meer dan logisch is, want ondanks de heel verschillende invullingen kennen bijna alle volkeren op deze aardkloot wel een vorm van huwelijk.

Zoals Jezus het uitdrukt is het héél sterk: Man en vrouw worden “één vlees” en zijn niet meer twee, maar één. Het huwelijk wordt hier van nature als een blijvende en onverbreekbare relatie gezien. Man + vrouw = één vlees.

De uitdrukking ‘één vlees’ heeft 2 betekenissen in de rabijnse traditie, want in deze woorden zijn gezin en een sexuele relatie synoniem aan elkaar. Man en vrouw worden samen een nieuwe eenheid, die niet verbroken dient te worden. (Dat is natuurlijk wel mogelijk, maar niet de bedoeling, levenslange relaties zijn de norm bijbels gezien, en als daarvan wordt afgweken worden mensen beschadigd…)

Nu gaan we over naar sex. Zoals net gezegd is sex hier synoniem voor huwelijk in de uitdrukking ‘één vlees’. Paulus zegt zelfs ergens dat wie sex heeft met een hoer één vlees met haar is, waarbij duidelijk is dat de zonde bij hoererij niet ligt in het sex hebben zonder relatie, maar dat het probleem veel dieper is: Die relatie is er (of zou er moeten zijn) bij elk sexueel contact. Elk sexueel contact legt een binding tussen twee mensen die eigenlijk een huwelijk zou moeten worden, want elke ‘één vlees’-relatie vraagt om volledigheid, om het worden van een volwaardig gezin. Dat omvat dus uiteindelijk liefde, sex, blijvendheid, samenwonen als gezinseenheid, bevestinging van de relatie aan de maatschappij, en kinderen. Het is niet zo dat een relatie die één of meerdere dingen mist (of nog niet heeft) er geen is, maar uiteindelijk vraagt elke ‘één vlees’ relatie die volledigheid om tot zijn recht te komen!

Het huwelijk heeft dus niet zoveel te maken met wettelijke instellingen of menselijke definities. Die kunnen het huwelijk wel beschermen of overkoepelen, maar niet definieren, want de definitie is er al van bij de Schepping. Zo zal het ontkennen van het definitieve karakter van een huwelijk in een één vlees-relatie (“wij trouwen niet maar wonen samen”) niet tegengaan dat een relatie toch vraagt om volledigheid, en emotioneel zal het uiteengaan van deze relatie even sterk en vernietigend zijn als een scheiding. Een ‘één vlees’-relatie is een feitelijk iets, zelfs al wordt het niet erkend.

Een opmerking: In deze ‘realistische’ benadering van het huwelijk bestaat er niet zoiets als ‘voorhuwelijkse seks’, maar is er een veel groter probleem, namelijk het niet erkennen en zelfs het aborteren van ‘één vlees’-relaties die nooit de kans zullen krijgen om een volwaardig gezin te worden (wettelijk getrouwd of samenwonend is daarbij niet zo belangrijk) Sex is iets heel belangrijk, het is een één-worden van twee personen, en daarbij wordt een gezin verwekt, dat vraagt om uit te groeien tot een volwaardige relatie!!! ‘Sex zonder huwelijk’ is dus duidelijk een groot probleem, omdat je wel de vleselijke bevestiging hebt van de relatie, maar al de rest niet, ‘Wel de lusten niet de lasten’…

Ik hoop dat jullie dit kunnen volgen…

shalom

Bram

oktober 7, 2007

sex en huwelijk (nul)

Filed under: bijbel, Christendom, Liefde, seksualiteit — Tags: , , , , , — brambonius @ 7:19 am

jow;

Ik heb al eerder mensen beloofd dat ik een uitleg ging geven over sex en huwelijk, maar ik heb nog steeds de tijd niet gehad… Mensen die interesse hebben kunnen wel eventjes (?) deze text lezen van John Howard Yoder:

http://theology.nd.edu/people/research/yoder-john/documents/ONEFLESHUNTILDEATH.pdf

(link kopieren in browervenster)

shalom

Bram

juni 28, 2007

Sex, Liefde en God…

Filed under: Christendom, Liefde, seksualiteit — Tags: , , , , — brambonius @ 6:13 pm

(dit is deel van een oudere blog, ooit als 1 geheel gepost op http://www.myspace.com/bramc in het engels, en nu vertaald en in 2 geknipt en wat uitgebreid…)

Over sex: Is er één onderwerp dat zo over-gehyped wordt in deze wereld? Is er één onderwerp dat zo misbruikt wordt? En ondanks dat iedereen ermee gebombardeert wordt in deze wereld heeft het mij nooit kunnen interesseren, toch op de manier zoals het in deze wereld wordt verkocht.

Je hebt het recht om mij naief te noemen voor mijn perceptie ervan, maar hier is mijn versie: Heel mijn leven ben ik vrijgezel geweest, en voordat ik de relatie begon met het meisje dat mijn vrouw is geworden had ik zelfs nog nooit een meisje gekust… Sommige mensen geloven het niet als ik het zo vertel, maar voor mij is dat de natuurlijke manier, en gewoon heel logisch: samen alles ontdekken… Ze is mijn beste vriend, minnaar, het grootste geschenk dat ik ooit van God gekregen heb, en onvervangbaar. Ik ben er mij heel goed bewust van dat zoiets maar één keer in een leven kan voorkomen. En dat het voor veel mensen bijna buitenaards klinkt om zoiets te horen waarschijnlijk…

Liefde is iets vreemds… Het is vreemd als iemand zoveel van je houdt zoals zij doet met mij. Het is vreemd wanneer iemand zoveel over je weet, inclusief al de duistere dingen van jezelf die je haat, en toch nog meer van je houdt dan je zelf kan snappen. Het hele Eros gedeelte is maar een deeltje van het grote geheel, en liefde zou er ook nog zijn zonder sex, en zou nog steeds kompleet en allesomvattend zijn in een sexloze wereld… Natuurlijk is het wel een deel van de relatie, en ook iets heel speciaal voor ons juist omdat we het allemaal samen hebben kunnen ontdekken. Het kan alleen deel zijn van onze relatie, en niet iets op zichzelf… Het is maar een uitdrukking van iets dat zelf veel dieper ligt, het is jezelf geven, letterlijk één worden, en heel kwestbaar zijn zonder dat je ergens bang voor moet zijn… Een uitdrukken van liefde, een liefde die 2 levens heeft samengebonden, die nooit perfet zullen zijn, maar dat maakt niet uit, juist de imperfecties maken het veel mooier!

Als iemand op die manier van je houdt, en je dan beseft en voelt dat God zelf nog meer van je houdt, met een liefde die onbeschrijfelijk veel groter is, dan kan je niet veel meer doen dan erin wegzinken.

Liefde is datgene wat ertoe doet… Geen geld, bezit, werk, of sex…

Love is the first law!!

The love that you have given is what matters in the end!!

shalom

Bram

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.