‘blog van Brambonius’

mei 15, 2011

Sufjan Stevens, Koninklijk circus Brussel, 10/5/11

Sufjan Stevens is zo één van die muzikanten die nooit echt voorspelbaar zijn. Misschien vooral bekend om rijkelijk georchestreerde indie-folk heeft de Amerikaanse singersongwriter en multi-instrumentalist daarnaast nog vele andere genres geëxploreerd. OOk wat hij live doet is niet voorspelbaar. Waar hij vroeger alleen met gitaar enn banjo toerde, heeft hij de laatste jaren meestal een grote band bij. Het meest recente album ‘the age of adz”, dat eind vorig jaar uitkwam, is grotendeels gebaseerd op vreemde electronische beats, geluidseffecten en bevreemdende orchestrale arrangementen, en de folk is grotendeels naar de achtergrond gedreven. En het is dat laatste album dat hij live kwam spelen in het Koninkrijk Circus in Brussel. Onze zitplaatsen waren helemaal bovenaan, wat een goed beeld gaf over het podium en alles wat daarop gebeurde, en het geluid was heel goed. Ik was niet zeker wat ik moest verwachten, maar dat het speciaal ging zijn wist ik wel.

Het voorprogramma bestond uit een zekere DM Stith, een man met een goede stem, een akoestis

che gitaar en af een toe een loopstation, die op zich best een goede indruk naliet, maar hij was al bezig toen we aankwamen en stopte om 8 uur met spelen, dus veel kan ik niet zeggen over zijn set, behalve dat de laatste nummers best ok klonken… Maar ze waren vergeten bij de eerste noten van sufjan.
Sufjan valt zelf om half negen met de deur in huis en opent zonder enige vorm van aankondiging met een totaal nieuwe versie van ‘seven swans’. Direct is de toon gezet. Zowel muzikaal als visueel heel indrukwekkend is dit eerste nummer alleen al de moeite van het komen meer dan waard : Sufjan en zijn banjo’tje worden opgeluisterd met 10 andere muzikanten en nog veel meer instrumenten, bevreemdende kostuums, projecties en andere toestanden. De dynamiek tussen harde en rustige stukken is ongelofelijk, net zoals de kostuums en choreografie, die bij ‘seven swans‘ onder andere ook een paar sets grote witten zwanenvleugels inhouden. Opvallend in de meeste arrangementen zijn behalve de twee drummers (!) die aan twee kanten van het podium staan en de twee zangeressen/danseressen de opvallend aanwezige electronica enerzijds en de blazersectie anderzijds. Alleen de bij Sufjan meestal alomtegenwoordige banjo verdwijnt na het eerste nummer bijna volledig om amper nog gehoord te worden…

'seven swans'

Sufjan leidt zijn bende goed door een set die vanaf het tweede nummer volledig uit recent materiaal bestaat. Meer dan de folk die we van hem gewoon zijn komt komen vooral space-muziek en electronische symfonische pop naar boven in een heel afwisselend meer dan twee uur durend spektakel. We onthouden onder andere ‘too much‘ met vreemde beatjes in 7/8 en orchestrale arrangementen, het titelnummer ‘the age of adz’,  het rustigere ‘the owl and the tanager‘ met ongelofelijk mooi pianospel, een heel sterk ‘vesuvius‘ met overdonderende projecties, de folksong ‘ futile devices‘ die wordt afgesloten met vreemde solo, eigenlijk zijn alle nummers toppers… Niet alleen muzikaal maar ook visueel is er veel afwisseling, met vreemde kostuums die in blacklight helemaal psychedelisch worden, maar ook de projecties mogen er wezen. Op een bepaald moment geeft Sufjan ook een hele uitleg over de kunst van …; waarop veel van zijn album gebaseerd is, wat veel verklaart van de psychedelica die op het schizofrene af is soms.

Als ‘opus magnum’ van de avond wordt een alles omverstampende ‘impossible souls’ gespeeld van meer dan twinig minuten lang, bevreemdende popmuziek uit de interstellaire ruimte, met bizarre dansjes, zware electronische percussie die live grotendeels door de twee drummers wordt gebracht, en een paar heel catchy dansbare stukken. Dit alles wordt opgeluisterd mét een overweldigend spektakel op het podium, met sufjan in een bizar pshychedelisch pak met enorme vleugels, en waarbij op een bepaald moment zelfs een berg balonnen uit de lucht gevallen komt… Als de band stilvalt wordt het nummer wordt afgesloten in stilte met alleen sufjan op gitaar. Alle muzikanten hebben echt alles van zichzelf gegeven, en gaan doodvermoeid het podium af…

…Om 5 minuten later toch nog terug te komen voor een korte set met oudere bisnummers, helemaal omgekleed naar alledaagse kledij. sufjan, duidelijk aan het eind van zijn latijn, neemt plaats achter de piano voor een solo-moment met ‘concerning the UFO sighting‘, gaat daarna over op een heel mooie ‘casimir pulaski day‘ (mét banjo in de achtergrond!), en walst daarna uiteindelijk de zaal nog één keer plat met ‘Chigaco’. Als de outro van een engelachtig koortje verdwijnt in de stilte is het duidelijk: dit was niet zomaar een concert!

(links zijn youtube-films die anderen hebben opgenomen uit het publiek, de kwaliteit is niet altijd even denderend, maar het geeft wel een idee van hoe het was…)

Advertenties

juli 25, 2009

soul-junk!!!!

YESSSS!!!

Eindelijk, na 2 jaar wachten, gaat ‘1960’ uitkomen, de 10e langspeelplaat van souljunk. Een band die behalve frontman Glen Galaxy nooit een constante line-up heeft gehad en die ergens tussen, rock, noise, worship, avant-hop, rap, free-jazz, folk, abstracte electronica en nog een stuk of wat stijlen schippert. Een band die ondanks de overduidelijk christelijke neigingen (Glen zingt soms alleen maar bijbeltexten) nooit in het Christelijk wereldje is aangeslagen, maar daarbuiten bij een gespecialiseerd liefhebberpubliek wel!

Eigenlijk ben ik door soul-junk worship gaan apprecieren. Ik heb (ondanks mijn vineyard-achtergrond) heel lang niets gevoeld voor worship. Tot dit nummer (een live-versie die ik tot vandaag niet kende, het origineel is anders, een valse gitaar, 2 stemmen, een rammelend excuus voor een drumstel en een rommelige productie…)

Dat eerlijke uitroepen, dat raakte mij enorm… Dat rammelend maar o zo eerlijk bijbeltexten uitschreeuwen was zo’n verademing na alle gladde aanbiddingsmuziek die mij alleen gemaakt leek om de groots gemene deler te pleasen…

Met de jaren is de sound vand souljunk van lo-fi gitaren en bijbelverzen naar abstracte hiphop ge-evolueerd, met daartussen nog rock, indie en electronische experimenten. Mijn favoriet blijft de 1942 EP, een meesterwerk van heel geavanceerde folk/noise, met heel uitgebreid instrumentarium en veel gasten (inclusief sufjan steven, en leden van de danielson famile) die op sommige momenten nog lekker in koor zingen ook.

De abstracte hiphop heeft me nooit veel gezegd vrees ik, al zaten er knappe stukken tussen, maar nu eindelijk, na nog een zijprojectje met de eerste 23 psalmen op bizarre folktronica en een poging om de hele bijbel te rappen op zijn blog (zit ergen halfweg exodus) komt er eindelijk een nieuwe ‘rock’plaat uit!! En die MOET ik hebben!!!

Het andere goede nieuws is dat sounds familyre, het labeltje van Daniel Smith (danielson famile) nu alle souljunk-albums gaat heruitgeven. Hallelujah, dan kan ik eindelijk de onbereikbare platen kopen!!! Alle goede nieuws hier

hun blog/website (die meer vreemde collages en bijbelstudies geeft soms) op http://www.souljunk.com

En om het af te leren; mijn eigen soul-junk cover:

shalom

Bram

maart 14, 2009

Danielson – trying hartz (first fruit ’94-’04)

Danielson… Zonder tegenspreken één van de meest originele muziekgezelschappen op de planeet, maar waarschijnlijk soms ook één van de minst toegankelijke. Daniels Smiths hoog piepstemmetje dat niet altijd helemaal op de toon lijkt te zitten in combinatie met de soms heel brede freakfolk-arrangementen waarin zijn hele familie zorgt voor alles van tegendraadse koortjes tot vreemde xylofoonpartijen zal inderdaad wel vreemd zijn voor sommige mensen die niet zoals mij van experimentele muziek houden.

Maar voor de mensen die de muziek willen leren kennen zonder alle CD’s te moeten kopen (die soms uitverkocht of minstens enorms moeilijk te bestellen zijn): hier ligt nu op mijn bureau een recent uitgebrachte ‘best of’-dubbel-CD genaamd “trying hartz (first fruits ’94 ’04)” met een verzameling nummers uit de hele danielson famile-loopbaan tot 2004, dat is dus alles voor het magistrale recente bestverkopende album ‘ships’. SPijtig genoeg betekent dat wel dat dus hun grootste *hit* ‘did I step on your trumpet‘ niet op het album staat. Maar behalve dat is het wel met een mooi overzicht van het repertoire van de danielson famile en de CD die hij onder de naam brother danielson gemaakt heeft. en ik moet zeggen ik ben terug aangenaam verrast van de originalteit en kracht van Smiths muzikale familie.

Voor de mensen die het verhaal niet kennen: Daniel Smith is ooit begonnen met de band voor een een kunstproject op school, met een paar (toen nog hel jonge) familieleden omdat hij geen andere bandleden had. Zijn eerste CD(vooral zelf opgenomen en ingespeeld) ‘a prayer for every hour’ was een extreem freaky, dissonant, lo-fi en soms echt wel beangstigend werkstuk, dat geen enkele platenmaatschappij wilde uitbrengen, tot Daniel een thuis vond bij het beginnende christelijke indielabel tooth and nail. Die kregen toen trouwens wel wat kritiek daarvoor, vooral uit hoek van de christelijke muziekindustrie, waar men het niet zo begrepen had op valse lo-fi. Maar de relatie met tooth and nail is altijd goed gebleven, en buiten de christelijke muziekwereld was er in de indie-wereld wél interesse, al was dat deels juist doordat ze zo door de christian rock wereld uitgespuwd waren… Wat er ook van zij, ‘a prayer for every hour’ is zelfs op deze best-of ondervertegenwoordigd met alleen een mooie live-versie van ‘nice of me’.

Vanaf de tweede plaat was het geluid van de danielson famile anders: breedse freaky folk-arrangementen werden minutieus uitgewerkt tot in de kleinste details, met dikwijls onverwachte instrumentaria en bizarre breaks. De band bestond ook niet alleen uit de familie smith maar had dikwijls ook ander mooi volk in de rangen zoals onder andere Sufjan Stevens, Glen en Jon galaxy (soul-junk) en John Ringhoffer (half-handed cloud), en met producers als Steve Albini. De band werd behalve voor zijn Cd’s ook vooral bekend voor zijn heel opvallende en indrukwekkende optredens, waarbij de hele band in kostuum was, en daniel zelf soms verkleed was als een enorme boom.

OP dit overzicht uit hun carriere staan dan ook niet alleen studio-versies die recht van hun CD’s geplukt zijn, maar bepaalde nummers als bijvoorbeeld ‘cutest lil’ dragon’, ‘pottymouth’ en ‘hammers sitting still’ staan er op in live-versies en andere met alternatieve arrangementen (luister naar ‘animal in every corner’) ,waardoor het zelfs voor de fans die alle platen in huis hebben een interessant verzamelaarsobject is. Als enige minpunten zou ik de afwezigheid noemen van ‘did I step on your trumpet’ en de daniel johnston-cover ‘worried shoes’, en misschien dat de live versie van ‘don’t you be the judge’ een beetje tegenvalt tegenover het origineel.

De Christelijke muziek-industrie heeftt nooit nog interesse gehad in danielson, spijtig voor hen.., maar in de wereld van de experimentele indie-rock heeft danielson terecht zijn status gekregen, en waarschijnlijk hebben ze hun plaats in de muziekgeschiedenis ook wel verdiend. Eigenlijk zouden alle mensen die graag eens iets anders horen en die va roiginaliteit in muziek houden deze CD in huis moeten halen!

shalom

Bram

januari 17, 2009

welcome to the welcome wagon

Om heel even een klein beetje terug te gaan van de theologische onderwerpen die momenteel mijn blog domineren naar een totaal andere passie van mij: muziek. Gisteren een CD aangekregen die ik besteld had. Ik had hem al op mp3, maar van goede muziek moet je de fysieke drager gewoon hebben, en de verpakking is zowiezo fantastisch trouwens, ik twijfel er zelfs aan om hem ook op LP te kopen, vinyl zou zeker een meerwaarde zijn voor dit soort van meesterwerkje…

‘Welcome to the welcome wagon’ is de naam van de eerste plaat van (heel origineel) the welcome wagon, wat niet zomaar een band is, eerder een familieproject dat wat hulp gekregen heeft: Om producer sufjan stevens uit de liner notes te citeren: “the Welcome wagon is not a band, but a married couple, the Reverend Thomas vito Aiuto and his wife Monique, who execute a genre of gospel music that is refreshingly plain.” Behalve Dominee Vito en zijn vrouw, is de muziek ook aangevuld met een koor en een aantal muzikanten, waaronder ook producer sufjan die zelf ook een een achttal instrumenten ter hand neemt. De plaat komt trouwens ook uit via sufjans label ‘astmathic kitty’.

Hoe klinkt nu de muziek? “Pastor and wife join voices in sared folk songs for all ages” staat op de hoes, en dat klopt wel zo ongeveer. De hierboven gebruikte term Gospel kan in dit geval voor sommigen misleidend zijn, omdat de meeste mensen daarbij denken aan een bepaalde stijl van swingende zwarte kerkmuziek, en dit zijn duidelijk blanken in hun muziceren, al lukken ze er in het lichtjes fantastische ‘but fot you who fear my name’ , geschreven trouwens door Lenny Smith,  de vader van Daniel ‘danielson’ smith’ wel even in om heel gospel te klinken. Alles bij elkaar is het toch echt wel duidelijk blanke gospel-muziek, of sacred folk, protestantse kerkmuziek met samenzang, maar dan in een hedendaags semi-orkestraal indie-jasje gegoten door de immer herkenbare sufjan stevens… Het album is gevuld met songs van verschillende songs van heel verscheidene origine, van eigen nummers en nieuwe melodiën op traditionele texten tot een paar heel eigenzinnige covers van danielson, the smiths en Lou Reed, die op geen enkele manier aan het origineel doen denken, en het geheel is heel fris, origineel en pretentieloos.  En muziek waar je gewoon vrolijk van wordt, ik toch…

Grappig is ook dat het boekje over-the-top christelijk is, net zoals de teksten en al de rest van de Cd, maar dat deze Cd waarschijnlijk een veel groter publiek zal hebben bij een niet-christelijk publiek dan in het christelijk muziekwereldje… Bij een zoeken naar nederlandstalige besprekingen heb ik ik er een paar tientallen op het net gevonden, allemaal uit seculiere hoek, en de meeste heel lovend…

Voor een gratis mp3-tje, hier op de website van het label hun lichtjes fantastische danielson-cover ‘sold! to the rich man’, een prachtig gearrangeerd sufjanesk meesterwerkje, dat nog blijft hangen ook…

shalom

Bram

december 24, 2008

sounds familyre kerstmuziek

zalig pasen allemaal!!!

Een klein muziektipje: Het lichtjes fantastische platenlabeltje sounds familyre, eigendom van daniel ‘danielson’ Smith, heeft voor het tweede jaar op rij een gratis kerst-CD online staan!! Dus voor een fantastische kerst-CD met onverwachten en gezellige huis- tuin en keukenmuziek van oa danielson,  soul-junk, half-handed cloud, the singing mechanic, the innocence mission  en zelfs de altijd fantastische sufjan stevens in een heel vreemde electronische instrumentale ambient-bui… zie hun blog

shalom (vrede) op aarde

Bram

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.